【แสงวิญญาณเจิดจ้าส่องประกายรายล้อม กองศิลาต้นกำเนิดหนึ่งหมื่นก้อนซ้อนทับกันระยิบระยับ ม้วนคัมภีร์วิชาระดับปฐพีลอยอยู่กลางอากาศ แผ่กลิ่นอายแห่งเต๋าอันหาได้ยากยิ่ง】
【สายตาของคนตระกูลหลินทุกคนในที่นั้นจับจ้องสมบัติล้ำค่าทั้งสองชิ้นอย่างไม่วางตา แววตาเปี่ยมด้วยความคลุ้มคลั่งและไม่อยากเชื่อ เสียงอุทานกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์แผ่วเบาดังระงมไม่ขาดสาย เนิ่นนานก็ยังไม่สงบลง】
【ในสายตาของทุกคน นี่คือค่าชดเชยก้อนโต ทั้งยังแสดงความจริงใจอย่างถึงที่สุดจากเจ้า】
【อย่าว่าแต่เพียงยกเลิกการหมั้นหมายที่หมดความหมายไปแล้ว ต่อให้ใช้ชดเชยบุญคุณทั้งหมดที่ตระกูลหลินเคยมอบให้ ค่าตอบแทนนี้ก็นับว่าไม่ขาดตกบกพร่องแล้ว】
【เจ้ายืนอยู่เบื้องหน้าฝูงชน สายตาเย็นชากวาดผ่านคนตระกูลหลินที่ต่างตกตะลึงจนใจสั่น โดยไม่รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย】
【ความล้ำค่าของวิชาระดับปฐพีนั้น ไม่มีผู้ใดในราชวงศ์ต้าเหยียนไม่รู้】
【แม้แต่ในยุครุ่งเรืองที่สุดของตระกูลหลิน ซึ่งมีรากฐานสั่งสมมานับพันปี ก็ยังไม่เคยครอบครองวิชาระดับปฐพีที่แท้จริงแม้แต่หนึ่งวิชา】
【บัดนี้เจ้าหยิบมันออกมาอย่างง่ายดาย ย่อมเพียงพอจะสะสางความบาดหมางทั้งปวง ทั้งยังไว้หน้าตระกูลหลินอย่างเต็มที่】
【ทว่าเมื่อสายตาของเจ้ามองข้ามฝูงชนไปหยุดอยู่ที่เงาร่างของเด็กหนุ่มซึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเรือนในลาน ความสุขุมและสงบนิ่งในใจพลันแข็งค้าง】
【ในที่สุดหลินซูก็เดินออกจากเรือนเล็กอันเงียบสงัด】
【เขาสวมเสื้อคลุมตัวยาวธรรมดาที่ผ่านการซักจนสีซีด ท่วงท่ายืนผึ่งผาย ใบหน้าไร้คลื่นอารมณ์ ดวงตาสงบนิ่งยิ่ง เพียงมองทุกสิ่งตรงหน้าเงียบ ๆ】