ซิงซิงยกถ้วยชาลายครามบนโต๊ะขึ้นจิบเบา ๆ
ชาที่ไหลลงคอไม่ฝาดเลยแม้แต่น้อย รสใสละมุน ค่อย ๆ แผ่ความหวานอ่อน ๆ ไปทั่วลำคอ พร้อมกลิ่นผลไม้หอมจาง ๆ ที่ยากจะบรรยาย
หลังดื่มชาไปหนึ่งอึก ความเหนื่อยล้าทั่วร่างก็คลายลงไปกว่าครึ่ง ทั้งตัวพลันสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
ซิงซิงถึงกับรู้สึกว่าพลังพิเศษเต็มเปี่ยมขึ้นมาเล็กน้อย
คิดได้ดังนั้น ซิงซิงก็ดื่มชาอีกอึกใหญ่ ทั้งยังหยิบผลไม้กับขนมบนโต๊ะมากินโดยไม่ต้องมีใครสอน
รสสัมผัสแปลกใหม่ไล่เรียงกันเป็นชั้น ๆ ยิ่งกินก็ยิ่งถูกใจ ประกายในดวงตาดำสนิทค่อย ๆ ส่องวาบขึ้นทีละนิด
แมวขาววางอุ้งเท้าข้างหนึ่งพาดที่วางแขนโซฟาอย่างเกียจคร้าน มองอยู่เช่นนั้น ก่อนจะเอ่ยขึ้นหลังผ่านไปครู่ใหญ่ “อร่อยไหม ลูกค้า”
“อืม” ซิงซิงพยักหน้าเบา ๆ จิบชาใสอีกครั้ง แล้วเงยหน้าขึ้นเสริมอย่างจริงจังว่า “ขอบคุณ”
ดวงตาสีฟ้าใสของแมวขาวไหววูบเล็กน้อย หางตาเหลือบส่งสัญญาณให้พนักงานแมวดอกไม้ที่ยืนรออยู่ไม่ไกล เติมขนมให้อีกชุด
แต่ปากกลับหยอกว่า “ลูกค้าดูเหมือนไม่ค่อยชอบพูดนะ?”
ซิงซิงตอบสั้น ๆ “อืม”
แมวขาวเอนตัวพิงพนัก ยกขาขึ้นไขว่ห้าง น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “แต่ไม่เป็นไร ฉันชอบลูกค้าที่เงียบ ๆ”
ซิงซิงเหลือบมองท่าทางของแมวขาว สายตากวาดผ่านบางอย่างที่ไม่ควรมอง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นนิดหนึ่ง เอ่อ...แบบนี้...
เธอจะเป็นตากุ้งยิงไหมเนี่ย?!
คิดได้ดังนั้น เธอก็เบือนสายตาหนีเงียบ ๆ แล้วมองไปทางประตู
จังหวะนั้นเอง ประตูร้านถูกผลักเปิดต่อเนื่อง ผู้เล่นทยอยหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย
หากนับรวมคนที่เบียดอยู่ด้านนอกจนเข้ามาไม่ได้ด้วยแล้ว กะคร่าว ๆ ก็มีมากถึงหลายสิบหรืออาจเป็นร้อยคน
ผู้เล่นแต่ละคนบ่นด่ากันอุบ สีหน้าหม่นหมอง
พนักงานแมวดอกไม้ในชุดกระโปรงเครื่องแบบสีเขียวเข้มยืนขวางอยู่หน้าแผงสินค้า คอยห้ามไม่ให้ผู้เล่นเดินต่อ
ผู้เล่นอารมณ์ร้อนหลายคนเดือดดาลขึ้นมาทันที เปิดปากด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายฟังไม่ขึ้น