“ให้ตายสิ! ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า? ห้าร้อยเก้าสิบกลายเป็นห้าพันเก้าร้อย? เลือกปฏิบัติกันโต้ง ๆ แบบนี้ ไม่ยุติธรรมไปหน่อยเหรอ?”
ประโยคนั้นราวกับประกายไฟที่จุดชนวนระเบิด อารมณ์ของทุกคนพลันปะทุขึ้นในพริบตา
“ใช่แล้ว! ทำไมเธอถึงได้สิทธิพิเศษแซงคิว แถมคิดเงินแยกต่างหาก? พวกเราต่อแถวกันดี ๆ ยังโดนบังคับให้ซื้อของ แค่จะเลือกของถูกสักชิ้นก็ต้องแย่งกันแทบตายแล้ว!”
“หึ! พวกคุณไม่เห็นหรือไง? ของที่ผู้หญิงคนนี้ซื้อเห็น ๆ อยู่ว่าเป็นของชั้นดีทั้งนั้น! ล้วนเป็นของดีที่ไม่มีอยู่ในรายการราคา! แบบนี้มันชัดเจนเกินไปแล้ว...”
“นั่นสิ! เมื่อกี้ฉันยังเห็นแมวขาวตั้งใจลดราคาให้คนรู้จักของเธอเลย! เห็นชัด ๆ ว่าลำเอียง!”
“...”
เสียงกล่าวหาดังอื้ออึงขึ้นไม่ขาดสาย
ในฝูงชนยังมีคนสองสามคนแอบยุยงปลุกปั่น คอยจงใจสร้างความขัดแย้ง
ชั่วขณะนั้น สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่ซิงซิง
แววตาเหล่านั้นในตอนแรกแฝงความชื่นชมอยู่บ้าง แต่เพียงพริบตาก็แปรเปลี่ยนเป็นความอิจฉา ความขุ่นเคือง และการหยั่งเชิงที่เริ่มก่อตัว
ในตอนนั้นเอง
จิ่งเยว่ซึ่งอยู่หัวแถวรีบจ่ายเงินเสร็จ ก้าวมายืนข้างซิงซิง น้ำเสียงใสกังวานเจือความรำคาญ
“เธอจะเป็นยังไงก็เรื่องของเธอ เกี่ยวอะไรกับพวกคุณ? เป็นพ่อหรือแม่เธอหรือไง ถึงได้ยุ่งนัก?”
“เอาแต่ถามทั้งวันว่าทำไม ๆ มีเวลาขนาดนี้ก็เอาไปคิดหาทางมีชีวิตให้นานขึ้นเถอะ จะได้ไม่ต้องมาตายเพราะปากตัวเองเข้าสักวัน...”
ด่าจบ เขาก็ก้มหน้ามองซิงซิงที่ยืนอยู่ข้างกาย คิ้วขมวดมุ่น ดวงตาดอกท้อพราวระยับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหวังที่สอนไม่ได้ ก่อนจะบ่นต่อ
“เธอโง่หรือไง? ยืนเฉยให้คนรุมล้อมชี้หน้าด่าแบบนี้เนี่ยนะ? มีปากไว้กินข้าวอย่างเดียวหรือไง เถียงคนไม่เป็นหรือไง?”