เรือนสี่ประสาน: เริ่มต้นปี 1944 ด้วยการแต่งงานกับสายลับหญิง

ตอนที่ 29 ยอมแพ้เถอะ มีแต่ได้กับได้

7 นาที· 1.6K คำ

เพราะอย่างนั้น เหอ ต้าเฉิงจึงเป็นคนพิเศษในจวนถาน

เขากับคุณหนูถานมีความสัมพันธ์แบบนายจ้างกับลูกจ้าง ไม่ใช่นายกับบ่าว

ถ้าเหอ ต้าเฉิงทำงานแล้วไม่มีความสุข เขาก็เปลี่ยนที่ทำงานได้ทุกเมื่อ

“ช่างเขาเถอะ เราสองคนทำงานของเราให้ดีก็พอ ขอแค่ไม่ทำพลาด ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว”

“อืม ก็จริงนะ ที่เหลือก็ต้องดูฝีมือของนายแล้ว ต้าเฉิง ฉันรู้สึกว่าตอนนี้นายเก่งขึ้นเรื่อย ๆ เลย

ทั้งท่วงท่า ทั้งความเร็ว พวกเผิงขี่ม้ายังไล่ไม่ทันเลย”

ตอนนี้ทั้งพละกำลังและความว่องไวของเหอ ต้าเฉิงเพิ่มขึ้นมาก

ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นการสับมีด หรือการผัดอาหาร เขาก็ทำได้คล่องแคล่วกว่าพ่อครัวทั่วไปมาก

บางครั้งเวลาเห็นเหอ ต้าเฉิงหั่นผักหรือผัดอาหาร ก็รู้สึกเพลินตาเป็นพิเศษ

มีจังหวะบางอย่างที่บรรยายไม่ถูก ทำให้คนดูเผลอจดจ่อไปกับมัน

“อาจารย์อู๋ อย่าชมผมเลยครับ คืนนี้คนที่มาคือชาวซานซี คุณต้องงัดฝีมือไม้เด็ดออกมาแล้ว

ไม่แน่ว่าอาหารทั้งโต๊ะที่ผมทำ อาจสู้บะหมี่ทำมือของคุณชามเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“ฮ่า ๆ คนมีเงินกินอาหารก็แค่ให้ครบ ๆ ไปอย่างนั้นแหละ ที่สำคัญคือกับข้าว”

อาจารย์อู๋ถ่อมตัวสองสามคำ ก่อนจะไปจัดการงานครัวฝ่ายแป้งของตัวเอง

ทางเหอ ต้าเฉิงก็เตรียมของสำหรับผัดอาหารต่อ

ส่วนหลิวกั๋วเทากำลังคุยเล่นกับคนรับใช้ของบ้านนั้นอย่างสนิทสนม

“พี่ชาย ฉันว่าผู้เป็นนายของบ้านคุณคงเป็นขุนนางใหญ่ที่เก่งกาจมากสินะ

ถ้าคุณได้รับความโปรดปรานจากนายท่าน ต่อไปจะได้เป็นขุนนางบ้างหรือเปล่า?”

คำพูดของหลิวกั๋วเทาทำให้คนรับใช้คนนั้นจินตนาการถึงอนาคตอันสวยหรูขึ้นมาทันที

“ฮี่ ๆ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้หรอก ฉันจะบอกให้นะ ฉันรู้จักพี่ชายคนหนึ่ง เมื่อก่อนนอนเตียงเดียวกับฉันเลย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป