เพราะอย่างนั้น เหอ ต้าเฉิงจึงเป็นคนพิเศษในจวนถาน
เขากับคุณหนูถานมีความสัมพันธ์แบบนายจ้างกับลูกจ้าง ไม่ใช่นายกับบ่าว
ถ้าเหอ ต้าเฉิงทำงานแล้วไม่มีความสุข เขาก็เปลี่ยนที่ทำงานได้ทุกเมื่อ
“ช่างเขาเถอะ เราสองคนทำงานของเราให้ดีก็พอ ขอแค่ไม่ทำพลาด ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว”
“อืม ก็จริงนะ ที่เหลือก็ต้องดูฝีมือของนายแล้ว ต้าเฉิง ฉันรู้สึกว่าตอนนี้นายเก่งขึ้นเรื่อย ๆ เลย
ทั้งท่วงท่า ทั้งความเร็ว พวกเผิงขี่ม้ายังไล่ไม่ทันเลย”
ตอนนี้ทั้งพละกำลังและความว่องไวของเหอ ต้าเฉิงเพิ่มขึ้นมาก
ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นการสับมีด หรือการผัดอาหาร เขาก็ทำได้คล่องแคล่วกว่าพ่อครัวทั่วไปมาก
บางครั้งเวลาเห็นเหอ ต้าเฉิงหั่นผักหรือผัดอาหาร ก็รู้สึกเพลินตาเป็นพิเศษ
มีจังหวะบางอย่างที่บรรยายไม่ถูก ทำให้คนดูเผลอจดจ่อไปกับมัน
“อาจารย์อู๋ อย่าชมผมเลยครับ คืนนี้คนที่มาคือชาวซานซี คุณต้องงัดฝีมือไม้เด็ดออกมาแล้ว
ไม่แน่ว่าอาหารทั้งโต๊ะที่ผมทำ อาจสู้บะหมี่ทำมือของคุณชามเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“ฮ่า ๆ คนมีเงินกินอาหารก็แค่ให้ครบ ๆ ไปอย่างนั้นแหละ ที่สำคัญคือกับข้าว”
อาจารย์อู๋ถ่อมตัวสองสามคำ ก่อนจะไปจัดการงานครัวฝ่ายแป้งของตัวเอง
ทางเหอ ต้าเฉิงก็เตรียมของสำหรับผัดอาหารต่อ
ส่วนหลิวกั๋วเทากำลังคุยเล่นกับคนรับใช้ของบ้านนั้นอย่างสนิทสนม
“พี่ชาย ฉันว่าผู้เป็นนายของบ้านคุณคงเป็นขุนนางใหญ่ที่เก่งกาจมากสินะ
ถ้าคุณได้รับความโปรดปรานจากนายท่าน ต่อไปจะได้เป็นขุนนางบ้างหรือเปล่า?”
คำพูดของหลิวกั๋วเทาทำให้คนรับใช้คนนั้นจินตนาการถึงอนาคตอันสวยหรูขึ้นมาทันที
“ฮี่ ๆ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้หรอก ฉันจะบอกให้นะ ฉันรู้จักพี่ชายคนหนึ่ง เมื่อก่อนนอนเตียงเดียวกับฉันเลย