เดิมทีไฉ่สงเฟยก็คิดจะยอมจำนนอยู่แล้ว ที่เขามาหาเจียงเอินป๋อหลัก ๆ ก็เพื่อหยั่งเชิงและเจรจาเงื่อนไข
ส่วนเรื่องคุณธรรมของชาติและชื่อเสียงหลังตายที่เจียงเอินป๋อพูดถึง เขาไม่ใส่ใจเลยสักนิด
เขาแค่อยากรู้ว่าถ้ายอมจำนนแล้วจะได้ประโยชน์อะไรบ้าง
“ท่านผู้บัญชาการเจียง ผมมันคนหยาบ ๆ คำพูดพวกนี้ที่ท่านพูดผมไม่เข้าใจหรอก ผมแค่อยากรู้ว่า
ถ้าพวกพี่น้องย้ายมาอยู่กับพวกท่าน จะได้ประโยชน์อะไรบ้าง”
เจียงเอินป๋อรู้สึกเหมือนหว่านเสน่ห์ใส่คนตาบอด
เมื่อครู่เขาพูดแบบนั้นก็เพื่อให้เกียรติอีกฝ่ายและหยิบยื่นทางลงให้
สำหรับคนส่วนใหญ่ การเป็นคนทรยศต้องมีเหตุผลหรือข้ออ้างสักอย่าง
แต่ไฉ่สงเฟยคนนี้กลับไม่เหมือนใคร เป็นลูกผู้ชายตรงไปตรงมา ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
ไม่คิดหาเหตุผลหรือข้ออ้างให้ตัวเองเลย
“ในเมื่อพี่สงเฟยพูดตรงขนาดนี้ งั้นผมก็ไม่ปิดบังแล้วกัน
ทางกองทัพญี่ปุ่นบอกมาแล้วว่า ถ้าคุณมาคนเดียว พวกเขาจะให้คุณเป็นผู้บังคับกองพัน
ถ้าพาคนจากสองกองพันมาด้วย ก็จะให้คุณเป็นผู้บัญชาการ
สรุปง่าย ๆ คุณมีคนอยู่เท่าไร กองทัพญี่ปุ่นก็จะให้ตำแหน่งสูงตามนั้น”
ถ้าคำรับปากนี้ทำได้จริง สำหรับไฉ่สงเฟยก็ถือว่าได้เลื่อนขั้น
เพราะทั้งอาวุธยุทโธปกรณ์ เสบียงยังชีพ และแม้แต่เงินเดือนทหารของกองทัพจิ้นสุย ล้วนสู้ทางญี่ปุ่นไม่ได้เลย
ถ้าไฉ่สงเฟยอยู่กับกองทัพจิ้นสุย มีพี่น้องอยู่พันคน หนึ่งเดือนอาจรีดไถเงินได้แค่พันหยวน