“คุณหนูใหญ่ วันนี้ฉันไม่ได้แย่งทางคุณสักหน่อยนี่?”
“พี่ชายจะลนลานไปทำไมคะ?” ซ่งซีหลานขยิบตาให้เขาอย่างซุกซน “ฉันไม่ได้มาหาเรื่องพี่สักหน่อย”
“งั้นก็ดี เราต่างคนต่างเดินทางของตัวเอง ทำเหมือนครั้งก่อนเราไม่เคยเจอกันก็แล้วกัน” ซ่งเหยี่ยนจือยิ้มสุภาพ ก่อนยื่นมือทำท่าเชื้อเชิญเธอ
ท่าทางนั้นราวกับกำลังบอกว่า รีบไปเถอะคุณป้า อย่าก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีกจนทำให้เขาต้องขายหน้าเลย
ซ่งซีหลานยิ้มซุกซนแล้วถามว่า “พี่ชายกำลังรอใครอยู่เหรอคะ?”
ซ่งเหยี่ยนจือเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าขาวสะอาดและสุภาพยกยิ้ม ก่อนตอบส่งเดชว่า “รอแฟน”
“อ้าว พี่ชายรอแฟนอยู่ งั้นน้องสาวไม่รบกวนแล้วค่ะ”
ซ่งซีหลานโบกมือให้เขา จากนั้นก็ไปนั่งตรงที่นั่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเขานัก
เธอดูออกว่าอีกฝ่ายคงกลัวถูกเธอเล่นงานเพราะเรื่องคราวก่อน เธอแค่อยากแกล้งหยอกเขาเล่นเท่านั้น
แม้จะอยู่ห่างกันหลายเมตร ซ่งเหยี่ยนจือก็ยังรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง
เขายกมือดูนาฬิกาข้อมือ นัดดูตัวคนนี้ไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย ทำไมถึงยังไม่มาอีก?
ซ่งซีหลานสั่งน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว แล้วหยิบกระจกแต่งหน้าออกมาเติมเครื่องสำอาง
อีกฝ่ายจะชอบหรือไม่ชอบไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเธอต้องสวยไว้ก่อน!
จูอิ๋งโทรมาอีกครั้ง
“หลานหลาน ลูกชายของคุณลุงซ่งมาถึงหรือยัง?”
ซ่งซีหลานกวาดตามองไปรอบ ๆ ร้านกาแฟมีแต่คู่รักนั่งกันเป็นคู่ “ยังเลยค่ะ หรือว่าเขาไม่อยากมา? ถ้าอย่างนั้นหนูกลับก่อนดีไหม?”
จูอิ๋งรู้ทันความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของลูกสาวดี จึงรีบพูดว่า “นั่งดี ๆ ก่อนสิ บางทีเขาอาจรถติดก็ได้ แม่ส่งเบอร์โทรให้แล้ว ลูกโทรไปถามดูนะ”