เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้จงใจ
เธอกำลังจะอ้าปากพูด แต่ชายตรงหน้ากลับชิงด่าขึ้นมาก่อน “แกไม่มีตาหรือไงวะ?”
ทั้งวันเขาก็อารมณ์เสียอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งเดือดดาลจนไฟสุมอก
“แล้วคุณมีตาหรือไง? ถนนกว้าง ๆ ไม่เดิน ดันเดินผ่านมาชนฉันตรงนี้ทำไม?”
ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ “ตลกสิ้นดี! ฉันชนเธอ?”
สายตาเจ้าเล่ห์ของเขากวาดไปมาตรงบริเวณที่เหล้าราดเปียกเสื้อผ้าของเฉียวหรูอี้ “แต่งตัวซะยั่วขนาดนี้ กำลังอ่อยใครอยู่ล่ะ?”
ผู้หญิงที่คิดจะเกาะคนมีอำนาจในเยี่ยนอวี่ เขาเห็นมาจนชินแล้ว ทุกคนต่างงัดสารพัดวิธี เอาเรือนร่างกับหน้าตาเข้าแลก หวังจะตกหนุ่มเศรษฐีสักคน
ผู้หญิงพวกนี้ราคาถูกจะตาย
เฉียวหรูอี้มองเขาด้วยแววตาดูแคลน ปากก็สวนกลับเป็นชุด “สันดานสกปรกจริง ๆ มองอะไรก็สกปรกไปหมด! ฉันใส่แค่ชุดทำงานยังโดนคุณมองว่ายั่วได้ แล้วแม่คุณไม่ยั่วไปด้วยหรือไง!”
ชายคนนั้นคาดไม่ถึงว่าเธอจะอวดดีไร้มารยาทขนาดนี้ เส้นเลือดบนหลังมือที่กำแก้วเหล้าปูดโปนขึ้นมา “แกพูดว่าอะไรนะ?”
“ฟังไม่ชัดเหรอ?” เฉียวหรูอี้หัวเราะเย็นชา “ถ้าฟังไม่ชัด ฉันสลักลงบนป้ายหลุมศพให้ก็ได้นะ เอาไหม ลองตายสักรอบก่อนดีหรือเปล่า?”
“ปากกล้าดีนัก ฉันว่าแกอยากตายแล้วล่ะ!”
ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้ ชายคนนั้นทั้งโกรธทั้งอับอาย ยกมือตบเฉียวหรูอี้เต็มแรง!
“เพียะ!”
เสียงดังชัด แรงตบหนักหน่วง
......
ฝ่ามือนั้นไม่ได้ฟาดลงบนใบหน้าของเฉียวหรูอี้
คนที่ถูกตบจนกระเด็นล้มลงกับพื้นอย่างแรงกลับเป็นชายคนนั้น เรื่องนี้เหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิง