ปากแข็งนักหรือ?
เขามีวิธีจัดการตั้งเยอะแยะ!
หลิงเช่อเล่นไฟแช็กสีทองบริสุทธิ์ในมือ มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์
เขาไม่พูดอะไร เพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย ฉีสุ่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เข้าใจทันที เตะชายวัยกลางคนให้ตกลงไปในสระว่ายน้ำอีกครั้ง
ชายวัยกลางคนตะเกียกตะกายโผล่หัวขึ้นมาได้ไม่ทันไร ก็ถูกคนกดลงไปอย่างแรง
เขาอ้าปากจะพูด แต่กลับทำได้เพียงส่งเสียงอึกอักอยู่ในน้ำ
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นข้างกาย
เสิ่นเชียนรีบร้อนเข้ามา โน้มตัวกระซิบข้างหูหลิงเช่อ «คุณหลิง อ่าวอวี้จิ่งโทรมาบอกว่าคุณนายยังไม่กลับบ้านครับ»
หลิงเช่อขมวดคิ้วเล็กน้อย สั่งเสียงต่ำ «เธอขับรถของฉันไป ดูสิว่าไปไหน»
เสิ่นเชียนออกไป ไม่นานก็กลับมาอีกครั้ง
«คุณนายไป... เยี่ยนอวี่ครับ»
หลิงเช่อหัวเราะเบา ๆ «เก่งขึ้นแล้วนี่ ถึงกับไปบาร์ที่คนพลุกพล่านวุ่นวายแบบนั้น»
จากนั้นเขาส่งสายตาให้ฉีจินที่อยู่ด้านหลัง «พาคุณนายกลับบ้าน»
หลังจากคนออกไปแล้ว ชายที่อยู่ในสระก็ถูกลากขึ้นมาอีกครั้ง
หลิงเช่อมองชายที่ตัวสั่นงันงกอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาชวนให้คาดเดา
«อาจิน เมื่อครู่คุณบอกว่าไม่รู้ใช่ไหม?»
«หึ!» เขาหัวเราะเบา ๆ «คุณอยู่ข้างพ่อผมมาตั้งแปดปี ถ้าบอกว่าไม่รู้อะไรเลย คุณคิดว่าผมจะเชื่อหรือ?»
น้ำเสียงเย็นยะเยือกของเขาทำให้คนฟังเหงื่อเย็นผุดซึม
«ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ ไม่รู้อะไรเลย!»
จินเจียงก้มหน้า หอบหายใจเฮือกใหญ่ น้ำหยดจากหน้าผากไม่ขาดสายจนแยกไม่ออกว่าเป็นน้ำหรือเหงื่อเย็น «ก่อนที่คุณหลิงคนเก่าจะเสีย เขาก็ไล่ผมออกไปแล้ว...»