นาน ๆ ครั้งเธอจะยอมอ่อนท่าทีลง น้ำเสียงแฝงแวววิงวอน
หลิงเช่อไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองเธอลึกซึ้ง
แววตาของเธอร้อนแรงเกินไป เฝ้ารอคำตอบจากเขาอย่างร้อนรน
“เฉียวหรูอี้ ฉัน...”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพอดี
“คุณพักผ่อนก่อนนะ ฉันไปอาบน้ำก่อน”
หลิงเช่อหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกไป
เฉียวหรูอี้มองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไป รู้สึกขมปร่าในใจอยู่บ้าง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะป่วยหรือเปล่า เธอถึงได้อ่อนไหวเป็นพิเศษ จู่ ๆ ในใจก็เกิดความหึงหวงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
เธออดคิดไม่ได้ว่า คนที่โทรมาจะเป็นวังหลิงหรือเปล่า?
หรือว่าหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยคนนั้นกำลังจะฟื้นแล้ว?
ตอนนี้หลิงเช่อไม่ยอมอย่า บางทีอาจเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นยังหมดสติอยู่ก็ได้
ถ้าคุณหนูไป๋คนนั้นฟื้นขึ้นมา เฉียวหรูอี้ก็คงต้องหลีกทางให้คนที่เหมาะสมกว่าแล้วสินะ
......
ตอนหลิงเช่ออาบน้ำเสร็จกลับเข้าห้องนอน เฉียวหรูอี้ก็หลับไปแล้ว
ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ ไข้ก็ลดลงแล้วเช่นกัน
เขาเปิดผ้าห่มบางแล้วเอนกายลงข้างเธอ จากนั้นก็ดึงเธอเข้ามากอดแนบชิดกับตัว
ไอเย็นจากน้ำยังติดกายเขาอยู่ เฉียวหรูอี้แนบชิดเขาแล้วรู้สึกสบายมาก จึงอดขยับซุกเข้าหาอ้อมแขนเขาไม่ได้
เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยว สายเสื้อหลวม ๆ เลื่อนหลุดจากไหล่ขาว เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าบอบบาง
บนกระดูกไหปลาร้ามีไฝเล็ก ๆ สีน้ำตาลอ่อนเม็ดหนึ่ง
หลิงเช่อก้มลงจูบเบา ๆ ตรงไหปลาร้าของเธอ
เขาพึมพำเสียงแผ่ว “อย่าคิดมากเลย อยู่ข้างฉันก็พอ”