น้ำเสียงของเขาแทบจะเจือความเอ็นดูอยู่ด้วย “รู้ไหมว่ามาคนเดียวมันอันตรายแค่ไหน? ถ้าอยากระบายความโกรธ จำเป็นต้องลงมือเองด้วยเหรอ?”
พอลี่หลิงได้ยิน สีหน้าก็พลันหม่นลง “หลิงเช่อ คฤหาสน์ตระกูลเฉียวแห่งนี้ก็เป็นบ้านของหรูอี้ พวกเราก็เป็นผู้ใหญ่ของหรูอี้เหมือนกัน ในฐานะลูกเขยตระกูลเฉียว จะเข้าข้างภรรยาก็ไม่ควรทำแบบนี้...”
หลิงเช่อตัดบทเธอด้วยสายตาเย็นชา “ผมแต่งงานกับเฉียวหรูอี้ ไม่ใช่ทั้งตระกูลเฉียว ถ้าหรูอี้ยังเห็นแก่ความผูกพันที่มีต่อพวกคุณ ตระกูลหลิงก็จะเห็นแก่ความผูกพันนั้นด้วย แต่ถ้าเธอไม่เห็นแก่ความผูกพันนั้นแล้ว สำหรับผม หลิงเช่อ คฤหาสน์ตระกูลเฉียวก็ไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น”
“หรูอี้เป็นภรรยาของผม ใครรังแกเธอก็เท่ากับเหยียบหัวผม จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครกล้าเหยียบหัวผม”
ถ้อยคำของเขาคมกริบและกดดัน ไม่เหลือพื้นที่ให้ถนอมน้ำใจ
ทุกครั้งที่เขาพูด สีหน้าของลี่หลิงก็ยิ่งย่ำแย่ลง
เขาหันไปมองลี่หลิง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “คุณน้าลี่ อยากเป็นคนแรกไหม?”
คำพูดนั้นทำให้ลี่หลิงเงียบกริบทันที ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เธอเคยได้ยินมาบ้างว่าหลิงเช่อจัดการเรื่องต่าง ๆ อย่างโหดเหี้ยมเพียงใด
......
เฉียวเหอยืนหันหลังให้คนอื่น อกกระเพื่อมแรง ดูท่าจะโกรธไม่น้อย
เฉียวหรูอี้เดินผ่านเขาไปโดยไม่แม้แต่จะมอง
“คุณไม่ได้ทำหน้าที่สามีให้ดี และก็ไม่ได้ทำหน้าที่พ่อให้ดีด้วย แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันก็ยังเรียกคุณว่า ‘พ่อ’ ทว่าตอนนี้คุณกลับไม่เหลือเยื่อใยให้กันเลยสักนิด ถึงกับจะรื้อป้ายวิญญาณชิ้นสุดท้ายของแม่ ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ”