สัมผัสไม่เลว
ซางหลิงจวินลูบคลำกล้ามเนื้อหน้าอกของเขา ก่อนทอดถอนใจอยู่ในใจ
ทว่านางเพียงบีบคลำไปครั้งเดียว ก็เริ่มตั้งใจเรียนรู้จากท่านหมอหวง ตั้งแต่ลำคอ หน้าอก แผ่นหลัง ไปจนถึงแขนขา
ล้วนต้องนวดทั้งสิ้น
ข้างกายยังมีเครื่องหอมสมุนไพรจุดอยู่
ซางหลิงจวินนวดแขนของเซี่ยเยี่ยนอันไปพลาง
“เขานอนนิ่งมานานถึงเพียงนี้ กล้ามเนื้อควรอ่อนนุ่มลงแล้ว เหตุใดยังแน่นกระชับเช่นนี้?”
นวดอยู่ครู่หนึ่งก็เหนื่อยจนเหงื่อซึม
ช่างเป็นงานหนักเสียจริง
“การนวดเช่นนี้ช่วยให้เลือดลมไหลเวียน อีกทั้งต้องพลิกตัวท่านเจ็ดอยู่บ่อย ๆ มิฉะนั้นอาจเกิดแผลกดทับ...”
ท่านหมอหวงพูดไม่หยุด ครั้นหันมาเห็นซางหลิงจวินเหนื่อยจนสะบัดมือ
“ฮูหยิน การนวดเหน็ดเหนื่อยกว่าที่ท่านคิดมาก งานหนักเช่นนี้ให้พวกเราทำเถิด ท่านพักสักครู่เถิด”
“ไม่ ข้าต้องเรียนรู้”
ซางหลิงจวินยังคงยืนกราน
【เจ้าคิดจะนวดให้เขาด้วยตนเองจริง ๆ หรือ? อยากให้แม่สามีเห็นว่าเจ้าจริงใจต่อสามีใช่หรือไม่?】
ฮั่วชวนค่อนข้างประหลาดใจ
ซางหลิงจวินเรียนรู้ท่าทางจากท่านหมอหวงไปพลาง ตอบเขาในใจไปพลาง
【นั่นก็เป็นส่วนหนึ่ง ที่จริงข้าอยากใช้เวลาอยู่ตามลำพังกับสามีให้มากขึ้น】
การนวดกินเวลาไม่น้อย จึงเป็นข้ออ้างให้นางได้อยู่กับเขาตามลำพัง
ฮั่วชวนอดสงสัยไม่ได้ หรือเป็นเพราะหน้าตาของเขาหล่อเหลาหาใดเปรียบ ซางหลิงจวินจึงตกหลุมรักเพียงมองใบหน้า?
คิดไม่ถึงว่าสตรีผู้นี้จะถึงกับ...
มีสายตาดี!
ฮั่วชวนกระแอมเบา ๆ 【แค่ก ๆ... เอ่อ เจ้าช่างเอาใจใส่ข้านัก】
รู้จักทะนุถนอมบุรุษของตนไม่น้อยทีเดียว