กลับถึงห้อง ซางหลิงจวินเดินมาหยุดข้างเตียงของเซี่ยเยี่ยนอัน นางนั่งลงริมเตียง มองเด็กหนุ่มที่กำลังหมดสติอยู่ตรงหน้า
แพขนตาหนาของเด็กหนุ่มราวกับขนกาดำ ทอดเงาลงใต้ดวงตา ถัดลงมาเป็นสันจมูกโด่ง และริมฝีปากที่ไม่บางไม่หนาจนเกินไป
ริมฝีปากซีดเล็กน้อย ทั้งยังแห้งผาก
ซางหลิงจวินลุกไปที่โต๊ะ หาชาดสีขาวสำหรับบำรุงริมฝีปาก แล้วกลับมานั่งลง ใช้เล็บจิกเนื้อชาดออกมาเล็กน้อย ก่อนบรรจงทาลงบนริมฝีปากของเด็กหนุ่ม
ส่วนที่เกินมา นางก็ใช้ปลายนิ้วเช็ดออก
เมื่อสัมผัสได้ถึงความอุ่นจากปลายนิ้ว ซางหลิงจวินก็ถูชาดส่วนเกินที่ติดนิ้วให้กระจาย
ฮั่วชวนเห็นทุกสิ่งที่นางทำกับตาตนเอง ในใจพลันรู้สึกซับซ้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
【หากวันหนึ่งเขาฟื้นขึ้นมากะทันหัน เจ้าจะทำอย่างไร?】
น้ำเสียงของซางหลิงจวินหนักแน่น
【เขาไม่มีทางฟื้นหรอก ชาติก่อนเขาฝืนประคองชีวิตไว้ได้เพียงปีเดียวก็จากโลกนี้ไปแล้ว ลองคำนวณดู เวลาก็คือช่วงนี้ของปีหน้า】
ดังนั้น นางจึงมีเวลาเพียงปีเดียวที่จะตั้งครรภ์
การตั้งครรภ์ไม่ใช่เรื่องที่ทำเพียงครั้งสองครั้งก็สำเร็จ อีกทั้งเซี่ยเยี่ยนอันยังบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ร่างกายย่อมไม่แข็งแรงนัก นางต้องพยายามเพิ่มโอกาสตั้งครรภ์ให้มากที่สุด เช่นนั้นก็ต้องเพิ่มจำนวนครั้งที่ร่วมหอ
นางอยู่ในสกุลเซี่ยเพียงลำพัง สิ่งเดียวที่พึ่งพาได้ก็คือฐานะภรรยาของเซี่ยเยี่ยนอัน ครั้นเซี่ยเยี่ยนอันสิ้นชีวิต ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยก็อายุมากแล้ว ถึงยามนั้นนางจะพึ่งพาผู้ใดได้อีก?
เพราะฉะนั้น นางต้องมีลูกให้ได้ ลูกของนางกับเซี่ยเยี่ยนอัน
ยามนี้นางเพียงได้เป็นภรรยาของนายท่านเจ็ด ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยก็ปฏิบัติต่อนางประหนึ่งลูกสะใภ้แล้ว หากนางตั้งครรภ์บุตรของเซี่ยเยี่ยนอันได้สำเร็จ จึงจะนับว่าหยัดยืนในสกุลนี้ได้อย่างแท้จริง!
ฮั่วชวน：【……อ้อ】
จากโลกนี้ไป? ฟังดูเป็นถ้อยคำสุภาพเสียจริง
เขาตกอยู่ในความเงียบ
ดูท่าเขายังไม่อาจบอกฐานะของตนให้ซางหลิงจวินรู้ได้ เพราะชะตาชีวิตของเขายังไม่แน่นอน