ฝึกฝนอัศวินมังกร! นี่ไม่ใช่คู่มือรักรันทดหรอกหรือ?

ตอนที่ 4 โล่ไม้กับขวานผ่าฟืน

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ปลาแซลมอนทอด ไข่ตุ๋นน้ำมันหมู เสิร์ฟคู่กับแครอตต้มและหัวหอมสด ตามด้วยขนมปังดำแข็งแห้งหนึ่งก้อน

สำหรับคนยากจนชั้นล่างแล้ว นี่นับเป็นมื้ออาหารที่ดีมากทีเดียว

โดยเฉพาะเลนกับเรลโนยา ทั้งคู่ได้กินไข่คนละ 4 ฟองกับปลาอีกครึ่งตัว ของแบบนี้ในชีวิตก่อนหน้านี้เป็นสิ่งที่ไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง

เพียงแต่มื้อนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึม

เลนถือสัญญาว่าจ้างไว้ในมือ เขาลงชื่อไปแล้ว

เข้าร่วมกองกำลังทหารรับจ้างที่นายรักษาความสงบของเมืองจัดตั้งขึ้น เพื่อกวาดล้างหุบเหววายุเหมันต์

เลนรู้สึกคุ้นกับชื่อสถานที่นี้อย่างประหลาด แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ไหน

แต่ฟาโม... เขาคุ้นเคยกับพวกมันเป็นอย่างดี

ในเกมเกมหนึ่งที่ชื่อว่าเกมม้วนคัมภีร์เฒ่า ฟาโมเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกความเกลียดชังและการใช้ชีวิตใต้ดินบิดเบือนจนผิดรูป ทั้งน่าขยะแขยง ทั้งบิดเบี้ยว และยังอันตรายถึงชีวิต

พวกมันอาศัยอยู่ใต้ดิน แต่กลับเกลียดชังทุกสิ่งบนพื้นดิน

สาเหตุที่ผู้ปกครองเมืองเยว่หม่าเจิ้น ไวเคานต์วิลลาร์ มีคำสั่งให้นายรักษาความสงบฮาเคินรวบรวมกลุ่มนักผจญภัยไปปราบพวกมันในหุบเหววายุเหมันต์ ก็เพราะเคยมีนักผจญภัยพบร่องรอยการเคลื่อนไหวของฟาโมใกล้หุบเหวแห่งนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น เส้นทางการค้าใกล้หุบเหววายุเหมันต์ยังถูกโจมตีอยู่บ่อยครั้งในช่วงนี้ กองคาราวานที่ถูกโจมตีพร้อมทั้งคนและศพต่างหายไปหมด ทว่าสินค้าส่วนใหญ่กลับยังอยู่ครบ

เรื่องนี้สอดคล้องกับลักษณะการโจมตีกองคาราวานของฟาโมอย่างยิ่ง

โหดเหี้ยม กระหายเลือด น่าขยะแขยง และบิดเบี้ยว นี่คือภาพจำที่ผู้คนมีต่อฟาโม ไม่ใช่อคติ แต่ความจริงเป็นเช่นนั้น

เมืองเยว่หม่าเจิ้นตั้งอยู่ในตำแหน่งสำคัญ ตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างเส้นทางการค้า ช่วงนี้กองคาราวานถูกโจมตีต่อเนื่อง ทำให้พ่อค้าที่เดินทางผ่านเมืองเยว่หม่าเจิ้นลดน้อยลง เมืองที่เคยคึกคักจึงเงียบเหงาลงมาก

เมื่อไม่มีกองคาราวานเดินทางผ่าน รายได้ของเมืองเยว่หม่าเจิ้นก็ย่อมลดลง ชาวเมืองไม่มีรายได้ ภาษีที่ไวเคานต์วิลลาร์ได้รับก็ลดลงตามไปด้วย

เรื่องเช่นนี้เหล่าขุนนางย่อมไม่อาจนั่งนิ่งเฉยได้

ฟืนที่ลุกไหม้อยู่ในเตาผิงช่วยให้ภายในห้องอบอุ่นขึ้นมาก กลิ่นหอมของอาหารลอยอวลอยู่ในอากาศ

เรลโนยากินอาหารทีละน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้รู้สึกอยากอาหารนัก

“เป็นอะไรไป ดูไม่ค่อยมีความสุขเลย”

เลนมองสัญญาว่าจ้างในมือไปพลาง เอ่ยถามเรลโนยาไปพลาง

เรลโนยาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา “พี่จะไปพรุ่งนี้แล้วหรือ?”

เมื่อได้ยินคำถามของเรลโนยา เลนก็เงยหน้าขึ้น “ใช่ รับงานนี้แล้วทำสำเร็จ พี่ก็จะได้เงินไม่น้อย”

“แต่มันอันตรายไม่ใช่หรือ?”

น้ำเสียงของเรลโนยาเจือแววอ้อนวอน “หนูรู้ว่าพี่ต้องทำงานหนักทุกวันเพราะต้องเลี้ยงหนู ต่อไปหนูจะกินให้น้อยลง กินแค่นิดเดียวก็พอ หนูยังออกไปทำงานได้ด้วย พี่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยหาเงินมากขนาดนั้น พี่ไม่ไปได้ไหม?”

“ไม่ได้หรอก”

เลนยิ้ม แล้วลูบผมเรลโนยาเมื่อเห็นแววตาผิดหวังของเธอ “เจ้าเพิ่งอายุ 8 ขวบ จะทำอะไรได้? ต่อให้ไปเป็นเด็กเสิร์ฟให้คุณนายฮูลดา นางก็ยังบ่นว่าเจ้าตัวเตี้ยเกินไป”

“หนู...”

เรลโนยาอยากเถียงโดยไม่รู้ตัว แต่กลับนึกไม่ออกว่าจะพูดอย่างไร “หนู... แค่อยากให้พี่ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้ ไม่ต้องทำเรื่องอันตราย”

“เด็กโง่เอ๊ย”

เลนขยี้ผมเรลโนยาแรง ๆ “ใกล้จะถึงฤดูหนาวแล้ว เจ้ายังไม่มีเสื้อผ้ากันหนาวดี ๆ สักชุด บ้านหลังนี้ก็ต้องซ่อมแซม ค่าเช่าบ้านช่วงฤดูหนาวอีกหลายเดือนก็ต้องหาให้ได้ ฟืนสำหรับหน้าหนาวก็ยังไม่ได้เตรียมไว้ พี่ยังอยากซื้อผ้าห่มหนา ๆ เพิ่มอีกสักสองสามผืนด้วย”

“ที่สำคัญที่สุด...”

เลนนึกถึงเรื่องราวในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมกับน้องสาวเมื่อตอนเด็ก “จำได้ไหม เมื่อ 3 ปีก่อน ตอนที่วิทยาลัยเวทมนตร์แห่งนครหลวงมาเปิดรับสมัครที่เฟอร์เซอเรียล เจ้าเคยพูดอะไรไว้?”

เรลโนยาลองนึกดู ตอนนั้นเธอเพิ่งอายุ 5 ขวบ “หนูบอกว่า... โตขึ้นหนูจะเป็นนักเวทเก่ง ๆ เหมือนพี่สาวนักเวทคนนั้น”

“อืม”

เลนพยักหน้า “พี่อยากเก็บเงินสักหลายปี แล้วส่งเจ้าไปเรียนที่วิทยาลัยเวทมนตร์แห่งนครหลวง”

“พี่...”

ดวงตาของเรลโนยาแดงก่ำ “แต่หนูไม่อยากให้พี่ต้องเหนื่อยขนาดนั้น แล้วยังต้องเสี่ยงอันตรายออกไปหาเงินอีก”

“ถ้าอย่างนั้นก็กินข้าวให้ดี แล้วอยู่บ้านรอพี่กลับมาอย่างว่าง่าย”

เลนยิ้ม แม้จะอยู่ในสภาพยากจนข้นแค้น แต่ความอบอุ่นจากสายใยครอบครัวก็ยังทำให้เขายิ้มออกมาจากใจ “พอเจ้าโตขึ้นเป็นนักเวทผู้เก่งกาจที่มีชื่อเสียงไปทั่วทวีป ตอนนั้นพี่ก็จะไม่ทำงานอะไรอีกเลย ให้เจ้าเลี้ยงพี่ แล้วจ้างคนรับใช้สัก 100 คนมาปรนนิบัติพี่”

“ได้!”

เรลโนยาพยักหน้าแรง ๆ “หนูจะทำให้ได้แน่นอน!”

……

ดึกสงัด เรลโนยาหลับสนิทไปแล้ว

ส่วนเลนกำลังทำงานอยู่ที่ลานหลังโรงเตี๊ยม โดยอาศัยแสงตะเกียงน้ำมัน

เขาลับขวานผ่าฟืนที่นำติดตัวออกมาจากบ้านในตอนนั้น ซึ่งตั้งใจเอาไว้ป้องกันตัวจนคมกริบ นี่คือสิ่งเดียวในมือที่พอจะใช้เป็นอาวุธได้

ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดจะซื้ออาวุธดี ๆ สักชิ้น แต่ดาบมือเดียวคุณภาพธรรมดาที่สุดในร้านตีเหล็กยังมีราคาหลายสิบเหรียญเงิน ส่วนแบบที่ดีกว่านั้นขึ้นไปก็คิดราคาเป็นเหรียญทอง

ตอนนี้เลนไม่มีปัญญาซื้อ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกชุดเกราะ

จากนั้นเขาก็หาแผ่นไม้เก่า ๆ มาต่อเข้าด้วยกัน แล้วใช้ตะปูตอกยึดจนแน่น ไม่นานนักโล่ไม้หน้าตาหยาบ ๆ ผุพังก็เสร็จเรียบร้อย

แผ่นไม้หลายชั้นประกบเข้าด้วยกัน พอจะช่วยป้องกันได้อยู่

เลนไม่มีชุดเกราะ อีกทั้งหุบเหววายุเหมันต์ยังเป็นพื้นที่ใต้ดินที่คับแคบ โลกจริงไม่ใช่เกม

ในเกมยังถอยออกจากการต่อสู้เพื่อพักฟื้นพลังชีวิตได้ แต่ในชีวิตจริง ต่อให้โดนธนูแล้วยังไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส ธนูของฟาโมนั้นอันตรายถึงชีวิต

เมื่อลับขวานเสร็จและทำโล่เรียบร้อยแล้ว

เลนก็ถืออุปกรณ์ของตัวเองลองขยับไปมาสองสามที

จับถนัดมืออยู่เหมือนกัน พอใช้แก้ขัดไปก่อนได้

พอมีเงินแล้วค่อยซื้อโล่กับอาวุธดี ๆ สักชุด

แน่นอนว่าต้องซื้อชุดเกราะด้วย

……

กำหนดออกเดินทางของกองกำลังคือเช้าตรู่วันมะรืน ดังนั้นวันรุ่งขึ้นเลนจึงไม่ได้ไปทำงานที่ลานขนถ่ายสินค้า

แต่เริ่มออกไปซื้อข้าวของครั้งใหญ่แทน

การเดินเท้าไปหุบเหววายุเหมันต์ใช้เวลาราว 1 วัน ไปกลับก็ต้องใช้เวลา 2-3 วันแล้ว ยังไม่นับเวลาที่ต้องใช้กวาดล้างพื้นที่ด้านในของหุบเหววายุเหมันต์

ต่อให้ทุกอย่างราบรื่น ก็ยังต้องใช้เวลา 4-5 วัน

ในช่วงหลายวันนี้เรลโนยาต้องอยู่บ้านตามลำพัง แม้จะฝากคุณนายฮูลดาช่วยดูแลไว้แล้ว เลนก็ยังอดห่วงไม่ได้

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เขาเริ่มออกไปซื้อข้าวของครั้งใหญ่ที่ตลาด

อย่างแรกคือฟืน บ้านหลังนั้นลมโกรก อุณหภูมิตอนกลางคืนจึงไม่สูงนัก

ปกติพี่น้องสองคนจะนั่งเบียดกันเพื่อให้ความอบอุ่น แต่เมื่อเลนไม่อยู่ ทุกอย่างก็ต้องพึ่งเรลโนยาเพียงลำพัง

เลนจ่ายเงินไปหลายเหรียญเงินเพื่อซื้อฟืนมากองใหญ่ จากนั้นก็ผ่าฟืนทั้งหมดแล้ววางเรียงเป็นระเบียบไว้ข้างกำแพงด้านนอกบ้าน

นอกจากนั้นยังมีอาหาร ไข่ แครอต มันฝรั่ง ขนมปังดำ หมูหมักเกลือ และอื่น ๆ

เลนซื้อมาไม่น้อย เรลโนยาจะได้ทำอาหารกินเองได้

ทั้งอาหารและฟืนที่เตรียมไว้มีมากพอให้เรลโนยาใช้ได้นานถึง 2 สัปดาห์

ถึงอย่างนั้นเลนก็ยังไม่วางใจ สุดท้ายเขายังจ่ายเงินอีก 10 เหรียญเงินซื้อผ้าห่มขนกวางมือสองผืนหนึ่ง ให้เรลโนยาใช้กันหนาวในยามค่ำคืน

พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เงินที่มีอยู่ก็ร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียง 25 เหรียญเงิน

เลนเก็บเงินติดตัวไว้ 5 เหรียญเงินเป็นเงินสำรอง ส่วนอีก 20 เหรียญเงินที่เหลือให้เรลโนยาเก็บไว้กับตัวทั้งหมด

เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน

หากเขาเป็นอะไรขึ้นมา

เงิน 20 เหรียญนี้ก็ยังพอให้เรลโนยาใช้ชีวิตต่อไปได้อีกระยะหนึ่ง

คืนนั้นเรลโนยาจัดสัมภาระให้เลน

ไม่มีเต็นท์ ไม่มีถุงนอนหรือผ้าห่มสำหรับตั้งแคมป์กลางแจ้ง

เรลโนยาอยากให้เลนเอาผ้าห่มขนกวางติดตัวไปด้วย แต่เขาปฏิเสธอย่างหนักแน่น

สุดท้ายสัมภาระของเลนก็มีเพียงถุงน้ำ หินเหล็กไฟสำหรับจุดไฟ ไข่ต้ม 6 ฟองที่เรลโนยากำชับว่าเลนต้องเอาไปด้วย ขนมปังดำไม่กี่ปอนด์ และแอปเปิล 3 ลูก

รวมถึงขนมเค้กน้ำผึ้ง 2 ชิ้นที่เรลโนยาเสียดายจนไม่ยอมกิน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น...

“จำไว้นะ อย่าประหยัดฟืน ถ้าหนาวก็จุดเตา ระวังเรื่องไฟด้วย”

“ทุกมื้อต้องกินให้อิ่ม พี่กลับมาแล้วจะพาเจ้าไปชั่งน้ำหนัก ถ้าผอมลงเมื่อไรพี่จะจัดการเจ้าแน่”

“ถ้าไม่มีธุระก็อย่าออกไปวิ่งเล่นข้างนอก ระวังตัวด้วย”

“ตอนกลางคืนก่อนนอนต้องลงกลอนประตูให้ดี เข้าใจไหม?”

ก่อนออกเดินทาง เลนกำชับเรลโนยาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“พี่ก็ต้องระวังตัวด้วยนะ”

เรลโนยาพูดเสียงเบา เห็นได้ชัดว่าอาลัยอาวรณ์มาก

“พี่จะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด แล้วจะเอาเค้กครีมมาฝาก”

เลนขยี้ผมเรลโนยาอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินไปยังจุดนัดหมายใจกลางเมือง

เรลโนยามองแผ่นหลังของเลนค่อย ๆ เลือนหายไปในหมอกยามเช้า

เด็กสาวที่ปกติขี้อายมาตลอดตะโกนเรียกเสียงดัง

“พี่ หนูจะรอพี่กลับบ้านนะ!”

เมื่อเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอก็แดงก่ำ ใบหน้าเปื้อนน้ำตา

เลนที่อยู่ไกลออกไปได้ยินเสียงน้องสาวเรียก

เขาไม่หันกลับมา เพียงกำโล่ในมือแน่นขึ้น

แน่นอนว่าเขาจะกลับมา

เขาจะทำภารกิจให้สำเร็จ และสังหารฟาโมให้ได้มากที่สุด

เขาจะกลับมาพร้อมเหรียญทองอร่ามและเสบียงสำหรับฤดูหนาว

เขาต้องกลับมาให้ได้!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป