ฝึกฝนอัศวินมังกร! นี่ไม่ใช่คู่มือรักรันทดหรอกหรือ?

ตอนที่ 5 เจ้าเด็กนี่ไม่ธรรมดา!

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“แม่ ดูเร็ว คุณลุงคนนั้นบินได้ด้วย!”

ยามเช้าตรู่ ณ ลานกลางเมือง เด็กหญิงตัวน้อยที่จับมือแม่อยู่ชี้ไปยังชายคนหนึ่งซึ่งถูกถีบกระเด็นไปไกลหลายเมตร

ร็อกสวมเกราะหนัง สะพายหน้าไม้ไว้บนหลัง และเหน็บดาบเหล็กไว้ที่เอว เขาคลุกคลีอยู่ในแวดวงทหารรับจ้างมาหลายปีแล้ว ทว่ากลับร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงท่ามกลางเสียงอุทานและสายตาเหลือเชื่อของผู้คน

ร็อกรู้สึกราวกับกระดูกทั่วร่างแทบจะแหลกสลายจากแรงกระแทก

ยังไม่ทันได้ดิ้นรนลุกขึ้น ขวานผ่าฟืนคมกริบก็จ่ออยู่ตรงปลายจมูก ใบขวานเย็นเยียบแผ่ไอหนาวในยามเช้าอันเย็นยะเยือก

“เมื่อครู่เจ้าถามข้าว่าขวานเล่มนี้จะตัดหัวฟาโมได้หรือไม่ใช่ไหม?”

เด็กหนุ่มที่ถือขวานผ่าฟืนอยู่ตรงหน้า ยืนหันหลังให้แสงตะวันยามรุ่งอรุณ จนมองใบหน้าไม่ชัด “เช่นนั้นลองใช้หัวของเจ้าทดสอบดูดีไหม?”

“ไม่ ไม่ ไม่... ที่จริง... เมื่อครู่ข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้น”

เหงื่อเย็นไหลอาบหน้าร็อก ใครจะคิดว่าเด็กหนุ่มที่ดูแล้วอายุแค่สิบสี่สิบห้าปี แถมเสื้อผ้ายังปะชุนเต็มไปหมด จะเก่งกาจถึงเพียงนี้

“ข้าไม่ชอบเรื่องล้อเล่น”

เลนเก็บขวานผ่าฟืน กวาดตามองไปรอบ ๆ ตอนนี้มีนักผจญภัยกว่าสิบคนมารวมตัวกันอยู่บนลานกลางเมือง หลายคนที่เพิ่งกล่าวเยาะเย้ยเขาเมื่อครู่ต่างหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว

แน่นอนว่าเลนในเวลานี้ดูแปลกแยกจากกลุ่มคนเหล่านี้อยู่บ้าง

ไม่ว่าจะเป็นนักผจญภัยหรือทหารรับจ้างที่อยู่รอบตัว ส่วนใหญ่ล้วนมีอุปกรณ์ครบชุด ไม่ว่าจะเป็นเกราะหนังหรือเกราะเหล็ก ไม่ว่าจะใหม่หรือเก่า อย่างน้อยก็ยังมีติดตัวสักชุด

อาวุธมีสารพัดชนิด แม้จะดูปะปนไม่เข้าชุดกัน แต่อย่างไรก็ยังเป็นอาวุธจริงจัง

มีเพียงเลนที่สวมเสื้อผ้าปะชุน หิ้วแผ่นประตูผุพังกับขวานผ่าฟืนออกมาเท่านั้น ที่ดูแปลกแยกอย่างแท้จริง

เพราะอย่างนั้น...

【ไอ้หนู เจ้ามาผิดที่หรือเปล่า? ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนอนุบาลนะ!】

【นักผจญภัยงั้นหรือ? ยังจะไปหุบเหววายุเหมันต์อีก? ขนเจ้ายังขึ้นไม่ครบเลยกระมัง?】

【ดูท่าทางก็จนแสนจน ไม่สู้ข้าให้สักสองเหรียญเงิน แล้วให้ท่านปู่ได้สำราญสักหน่อยเป็นไร?】

【จุ๊ ๆ ดูหน้าตาไอ้เด็กนี่สิ ไม่ควรมาอยู่ที่นี่เลย】

【ท่านปู่คนนี้ชอบแบบนี้แหละ!】

……

เลนเข้าใจดีว่าตัวเองดูแปลกแยกอยู่บ้างจริง ๆ

นักผจญภัยในเมืองก็คือนักผจญภัยหรือทหารรับจ้าง หากมีชื่อเสียงอยู่บ้างก็อาจเรียกว่านักผจญภัยมือฉมังได้

แต่เมื่อออกไปนอกเมือง พวกเขามักไม่ต่างอะไรกับโจรหรือโจรปล้นสะดม

โลกใบนี้ไม่มีกฎเกณฑ์ทางสังคมที่เข้มงวดเหมือนโลกก่อนของเลน โดยเฉพาะเมื่อพ้นเขตเมืองไปแล้ว ทุกอย่างล้วนตัดสินกันด้วยกำปั้น

ดังนั้นเลนจึงเลือกเจ้าคนที่ส่งเสียงดังที่สุด คนที่หยิบเหรียญเงินสองเหรียญออกมาจริง ๆ หวังให้เลนย่อตัวลงตรงหน้าเขา

“เอาละ ทุกคนเก็บข้าวของ เตรียมออกเดินทาง!”

ชายวัยราวสี่สิบกว่า สวมเกราะเหล็กทั้งตัวและสวมหมวกเหล็กประดับเขาวัวไว้บนศีรษะเอ่ยขึ้น

“ขอแนะนำตัว ข้าชื่อสตาร์น พวกเจ้าจะเรียกข้าว่าทหารเก่าก็ได้”

สตาร์นกวาดตามองใบหน้าทุกคน “ข้าคิดว่าหลายคนในหมู่พวกเจ้าคงรู้จักข้าอยู่แล้ว ข้าจะไม่พูดมาก ไวลาร์ ไวเคานต์มอบพวกเจ้าไว้ให้ข้าดูแล!”

“ข้าไม่สนว่าลับหลังพวกเจ้าจะมีเรื่องบาดหมางหรือแผนการอะไร แต่ยามต่อสู้ต้องทำตามคำสั่งของข้า ไม่เช่นนั้น...”

【ตึง!】

เสียงกระแทกทุ้มหนักดังขึ้น

ค้อนศึกสองมือเล่มใหญ่ในมือสตาร์นฟาดลงกับพื้น “อย่าหาว่าข้าทุบหัวพวกเจ้าแหลกก็แล้วกัน!”

เลนยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนและนับจำนวนหัว นับตัวเขาด้วยแล้วมีทั้งหมดสิบห้าคน

เลนเป็นคนที่โดดเด่นแตกต่างจากคนอื่นที่สุดในกลุ่มนี้ ไม่มีเหตุผลอื่นใด นอกจากเขายังเด็กและยากจนเกินไป

ในบรรดาสิบห้าคนมีทั้งชายและหญิง แต่ผู้ชายมีจำนวนมากกว่า

โดยรวมแล้วนักผจญภัยหญิงมีจำนวนไม่มากนัก สำหรับผู้หญิงชนชั้นล่าง การเป็นนักผจญภัยไม่ใช่ทางเลือกที่ดี

ท้ายที่สุดแล้วโลกแห่งความจริงไม่ใช่เกมหรือการ์ตูน ไม่มีสาวงามมากมาย และนักผจญภัยหญิงก็สวมเสื้อผ้าปกปิดมิดชิดเช่นเดียวกัน ไม่ได้แต่งตัววาบหวิวเหมือนในเกมหรือการ์ตูน

อย่างไรเสีย ความเซ็กซี่ก็ป้องกันคมดาบไม่ได้

“ออกเดินทางได้!”

เมื่อสตาร์นออกคำสั่ง

กลุ่มนักผจญภัยชั่วคราวทั้งสิบห้าคนก็ออกจากลานกลางเมือง

เมืองเยว่หม่าเจิ้นมีขนาดไม่ใหญ่นัก เดินจากลานกลางเมืองไม่ถึงสิบนาทีก็พ้นกำแพงเมืองแล้ว

พวกเขาเดินไปตามถนนปูหิน มุ่งหน้าสู่จุดหมาย

ตลอดทางนับว่าราบรื่น เพราะพวกเขาใช้ถนนสายหลักที่ปูด้วยแผ่นหิน แม้จะเก่าแก่จนไม่รู้ว่ามีประวัติมากี่ปีและดูทรุดโทรมอยู่บ้าง

แต่ผู้คนที่สัญจรไปมาก็มีไม่น้อย

ระหว่างทางพบขบวนพ่อค้าและแม้กระทั่งกองทหารอยู่หลายครั้ง

จึงถือว่าการเดินทางค่อนข้างสงบ

ถึงอย่างนั้น ถนนใหญ่เช่นนี้ก็มีอยู่ไม่มากนัก

หลายชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็ออกจากถนนใหญ่ แล้วเดินตามทางเถื่อนกลางทุ่งร้างที่ผู้คนเหยียบย่ำจนเกิดเป็นทาง มุ่งหน้าสู่จุดหมาย

เลนเดินอยู่ในกลุ่ม ค่อย ๆ คุ้นเคยกับคนทั้งคณะจากบทสนทนาของคนรอบข้าง

เจ้าร็อกที่ถูกเขาถีบล้มมีหน้าที่เป็นโจรในกลุ่ม และนับว่าเป็นจอมเจ้าเล่ห์คนหนึ่ง

ชื่อเสียงในแวดวงนั้นไม่ค่อยดีนัก

อย่างที่เจ้าตัวพูด รสนิยมของเขาออกจะ... อยู่บ้างจริง ๆ

แต่ก็ไม่แปลกอะไร ชีวิตที่ต้องเสี่ยงตายอยู่ทุกวัน ภายใต้ความกดดันสูง จะมีรสนิยมที่แตกต่างไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

ส่วนสตาร์น ทหารเก่าผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มนั้น ว่ากันว่าเคยรับราชการในกองทัพจริง ๆ และมีรอยแผลเป็นอยู่ทั่วร่าง

เห็นได้ชัดว่าเคยผ่านศึกมาหลายครั้ง

ดูเหมือนเขาจะมีชื่อเสียงมากในหมู่นักผจญภัยแถบเมืองเยว่หม่าเจิ้น และมีบารมีพอสมควรในหมู่นักผจญภัยเหล่านี้ ฟังดูแล้วชื่อเสียงของชายคนนี้ไม่เลวเลย

ไม่แปลกที่ท่านลอร์ดจะให้เขานำกลุ่มนักผจญภัยนี้

เลนเป็นคนนอกกลุ่มอย่างเห็นได้ชัด แม้จะเดินอยู่ท่ามกลางพวกเขา แต่ก็ยังดูแปลกแยกอยู่เสมอ

แน่นอนว่าเพราะเขาสั่งสอนร็อกอย่างหนักจนคนอื่นเกรงกลัว จึงไม่มีใครหาเรื่องเขาทั้งด้วยคำพูดหรือการกระทำ

เลนเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนัก

ขอแค่ภารกิจครั้งนี้จบลงโดยเร็ว เขาจะได้หาเงินแล้วกลับไปอยู่ข้างเรลโนยา

การปล่อยเด็กอายุแปดขวบให้อยู่ในเมืองเยว่หม่าเจิ้นตามลำพัง ทำให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้

……

เมื่อถึงเที่ยงวัน กลุ่มคนก็หาที่พักในจุดกำบังลมกลางทุ่งร้าง

เลนหยิบไข่ต้มออกมาปอกเปลือกแล้วกิน

ไข่เป็นแหล่งโปรตีนคุณภาพดีที่ราคาถูกมากอย่างหนึ่ง

“เจ้าหนู มานั่งข้างข้า”

สตาร์นซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลกวักมือเรียกเลน

“ข้าหรือ?”

เลนชะงัก แล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

“ถ้าไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร รีบมานี่!”

สตาร์นเรียกเลน

เลนจึงทำได้เพียงเดินไปหาสตาร์นต่อหน้าสายตาของทุกคน

สตาร์นมองเด็กหนุ่มตรงหน้า “เจ้าชื่ออะไร?”

“เลน”

เลนตอบคำถามของสตาร์น

“ดูแล้วยังเป็นเด็กอยู่เลย”

สตาร์นพินิจเด็กหนุ่มตรงหน้า “ฝีมือไม่เลวนี่ ร็อกแม้ชื่อเสียงจะไม่ค่อยดี แต่ฝีมือไม่ใช่เล่น เจ้ากลับคว่ำเขาได้”

“ข้าออกมาหาเงิน ไม่ได้ออกมาขายตัว”

เลนไม่เกรงกลัวสตาร์น “ข้าต้องทำให้ทุกคนรู้จักข้าเสียก่อน”

“ดีนี่ กล้าหาญไม่เบา”

สตาร์นชื่นชมเด็กหนุ่มตรงหน้า “กล้าพอจะบุกไปแนวหน้าพร้อมข้าหรือไม่?”

“มีอะไรที่ข้าไม่กล้าบ้าง?”

เลนไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย “มีค่าตอบแทนพิเศษไหม?”

“มีแน่นอน”

สตาร์นมีสีหน้าเคร่งขรึม “พวกฟาโมล้วนโหดเหี้ยมและอันตราย หากเจ้าไปแนวหน้าพร้อมข้า ย่อมได้เงินมากที่สุด ขอแค่มีชีวิตรอดกลับมา”

สตาร์นชูนิ้วสามนิ้ว “ข้ารับรองว่าจะทำให้เจ้าได้เงินเพิ่มอีกสามเหรียญทอง”

เลนพยักหน้า “ตกลง!”

สตาร์นยิ้ม “ไม่ลังเลเลยหรือ?”

“ความมั่งคั่งย่อมมาพร้อมความเสี่ยง”

คำตอบของเลนสมกับเป็นนักผจญภัย

【แผนการเติบโตของอัศวินมังกร—ความชื่นชมจาก ‘ทหารเก่า’ สตาร์น】

【ได้รับความชื่นชมจาก ‘ทหารเก่า’ สตาร์น—รางวัลภารกิจ: แต้มที่ยังไม่ได้จัดสรร +2】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป