ฝึกฝนอัศวินมังกร! นี่ไม่ใช่คู่มือรักรันทดหรอกหรือ?

ตอนที่ 1 ฝึกฝนอัศวินมังกร! นี่ไม่ใช่คู่มือรักรันทดหรอกหรือ?

11 นาที· 2.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

(ที่ฝากสมองไว้! หวังว่าทุกคนจะช่วยคอมเมนต์กันเยอะ ๆ แล้วก็อ่านต่อกันอีกหน่อยนะ?)

【คำเตือน! ระบบเลือกผู้ข้ามภพผิดคน!】

【คำเตือน! เนื่องจากเลือกผู้ข้ามภพผิดคน กำลังแก้ไขบทอย่างเร่งด่วน...】

【กำลังปรับเปลี่ยนโลกทัศน์...】

【กำลังปรับเปลี่ยนข้อมูลตัวละครครั้งใหญ่...】

...

ฤดูใบไม้ร่วงในเฟอร์เซอเรียลหนาวเหน็บเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะยามค่ำคืน สายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านป่ายิ่งหนาวบาดกระดูก

ขณะนี้เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้ ยังรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง

ยิ่งเมื่อเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ กำลังหลับอยู่บนเตียงไม้ผุพัง ก็ยิ่งมึนงงหนักกว่าเดิม

“สรุปว่า...ฉันข้ามภพมาแล้วเหรอ?”

เขานึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบยื่นมือลงไปคลำดู

“เฮ้อ...”

เขาถอนหายใจยาว

“ยังดี ยังดี ยังอยู่...”

เขายังเป็นผู้ชายอยู่

เมื่อกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้อง พื้นที่ด้านในไม่ได้กว้างนัก น่าจะราวยี่สิบถึงสามสิบตารางเมตร ผนังเก่าคร่ำคร่าและมีรอยแตกจนลมลอดเข้ามาได้ เฟอร์นิเจอร์มีเพียงเตียงใหญ่หนึ่งหลังกับเตียงเล็กสองหลัง ซึ่งล้วนทำจากแผ่นไม้ผุ ๆ มาวางซ้อนกัน

กลางห้องมีเตาไฟเรียบง่ายอยู่หนึ่งเตา ข้าง ๆ วางถังไม้เก่า ๆ กับไหดินเผาคร่ำครึอยู่หลายใบ

นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดของบ้าน

“จนบัดซบจริง ๆ!”

เด็กหนุ่มอดบ่นออกมาไม่ได้

“คนอื่นข้ามภพไปก็ได้เป็นผู้มีวาสนา เป็นเชื้อพระวงศ์หรือขุนนาง อย่างน้อยก็มีเพื่อนสมัยเด็กสักคน แล้วทำไมฉันถึงกลายเป็นคนจนขนาดนี้?”

เด็กหนุ่มอดเสียใจไม่ได้ ตอนนั้นเขาไม่น่าเข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้านระหว่างทางกลับจากเลิกงาน ผลักเด็กสาวที่เกือบถูกรถชนออกไปเลย สุดท้ายตัวเองกลับโดนรถชนเสียเอง

ทีนี้ก็เรียบร้อย...

โลกโดยรอบที่ไม่คุ้นเคยทำให้เด็กหนุ่มทำตัวไม่ถูกอยู่พักหนึ่ง

ขณะที่เขากำลังคร่ำครวญถึงความโชคร้าย ความทรงจำแปลกหน้าสายหนึ่งก็เริ่มผุดขึ้นในหัว

ทำให้เขารู้ว่าตัวเองเป็นใคร

เด็กหนุ่มในความทรงจำนั้นอายุเพียงสิบสามหรือสิบสี่ปี ทุกวันเขาใช้ร่างกายผอมแห้งทำงานใช้แรงงานที่ท่าเรือ แบกหามของหนักเพื่อแลกกับรายได้เพียงน้อยนิด

ทุกวันเมื่อกลับถึงบ้าน ก็จะพบพ่อที่ป่วยหนัก นอนอยู่บนเตียงราวกับใกล้สิ้นใจ และน้องสาวที่เฝ้าอยู่หน้าเตาไฟ ทั้งที่อายุแค่เจ็ดหรือแปดขวบ แต่กลับทำตัวเป็นผู้ใหญ่ คอยทำอาหารให้พ่อกับพี่ชาย

ครอบครัวยากจน อาหารแต่ละวันมีเพียงโจ๊กถั่วผสมรำข้าวสาลีกับเปลือกข้าว ถึงอย่างนั้นก็ยังพอประทังความหิวได้อย่างหวุดหวิด

พ่อป่วยเป็นโรคปอดอย่างหนักและไอเป็นเลือดทุกวัน เพื่อรักษาพ่อ เด็กหนุ่มขายของมีค่าทุกชิ้นในบ้านจนหมด ซ้ำยังไปกู้เงินนอกระบบจากพวกอันธพาลอีกด้วย

วันที่ฝังศพพ่อฝนตกหนัก เด็กหนุ่มไม่มีเงินซื้อโลง จึงทำได้เพียงใช้เสื่อฟางม้วนร่างไปฝังอย่างลวก ๆ เขากับน้องสาวคุกเข่าท่ามกลางสายฝนหน้ากางเขน อธิษฐานขอให้พ่อผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาได้ขึ้นสวรรค์

ส่วนแม่...ผู้หญิงคนนั้นหนีตามหนุ่มหน้าขาวคนไหนไปก็ไม่รู้ ตั้งแต่สองปีก่อน ตอนที่พ่อป่วยจนออกทะเลไปกับเรือสินค้าไม่ได้อีก

...

“เลน ชื่อเพราะดี แต่ชีวิตนี่น่าสงสารสุด ๆ”

เดี๋ยวก่อน...เหมือนมีเสียงอะไรดังก้องอยู่ข้างหูไม่หยุด...

【ไม่มี! ความ! ลับ!】

ล้อเล่นน่า ที่นี่ไม่ใช่วอร์แฮมเมอร์สี่หมื่นเสียหน่อย ที่ตัวเองชื่อเหมือนราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ บังเอิญล้วน ๆ

เด็กหนุ่ม...ไม่สิ!

เลนยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ ตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องความลับอะไรแล้ว ปัญหาใหญ่ที่สุดตรงหน้าคือเขาติดหนี้เงินกู้นอกระบบก้อนหนึ่ง “ตามความทรงจำ เขาผัดผ่อนหนี้ก้อนนี้มานานมากแล้ว หรือว่าขั้นต่อไปจะเป็น...พวกทวงหนี้บุกมาหา?”

“ยอดเยี่ยม เปิดฉากมาก็หายนะเลย!”

เขาได้รับความทรงจำมา และยังได้รับอารมณ์ความรู้สึกที่เจ้าของร่างเดิมมีอยู่ด้วย

เลนเอื้อมมือไปจัดผ้าห่มให้กับน้องสาวที่หลับอยู่บนเตียง

เลนในชาติก่อนถือเป็นนักอ่านนิยายตัวยงคนหนึ่ง ทั้งยังมีความรู้เชิงทฤษฎีเกี่ยวกับการข้ามภพอยู่ไม่น้อย

ในเมื่อเขาเป็นหนึ่งในผู้ข้ามภพ ถ้าอย่างนั้น...

“ของวิเศษติดตัว ระบบ หน้าต่างค่าสถานะ หรือแหวนที่มีตาเฒ่าอยู่ข้างในก็ได้ ขออะไรสักอย่างที่ช่วยพยุงฉันหน่อย!”

เลนพึมพำ

ดูเหมือนเทพเจ้าที่อยู่เหนือสายตาจะได้ยินเสียงเรียกของเลน

ไม่นาน หนังสือเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา เป็นหนังสือสีสันฉูดฉาดหวานแหววสมกับที่เด็กผู้หญิงชื่นชอบ

“มหัศจรรย์จริง มีด้วยแฮะ”

เลนตื่นเต้นเล็กน้อย แต่พอมองเห็นตัวอักษรสี่ตัวบนปกหนังสือ เขาก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

“คู่...คู่มือรักรันทด? อะไรเนี่ย?”

บนหนังสือสีชมพูมีคำว่า【คู่มือรักรันทด】เขียนไว้อย่างเด่นชัด แถมยังใช้ลายมืออักษรบรรจงอีกต่างหาก

ข้างชื่อมีพวงมาลัยดอกกุหลาบ ส่วนภาพปกเป็นเจ้าชายกับเจ้าหญิงโอบกอดกันในงานแต่ง ไม่ว่าจะมองยังไงก็เหมือนนิยายรักแฟนตาซีตะวันตกแนวรักหวานแหววแบบน้ำเน่า

อา...นิยายรักรันทดฉบับแฟนตาซีตะวันตก

“ฉัน...จะบ้าเหรอเนี่ย!”

“ฉันเป็นชายชาตรีกล้ามเหล็กนะ ให้ของแบบสาวน้อยแสนหวานนี่มาเนี่ยนะ?”

“มันใช่เหรอ?”

ชาติก่อนเลนเป็นทหารอยู่ห้าปี ชอบออกกำลังกาย แม้จะไม่ได้มีกล้ามแน่นเปรี๊ยะทั้งตัว อย่างน้อยก็เป็นชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน วิ่งห้ากิโลเมตรได้ภายในยี่สิบห้านาที แถมยังเป็นนักสู้ศิลปะการต่อสู้แบบผสมกึ่งอาชีพอีกด้วย

เขามีภูมิต้านทานต่อของหวานแหววแบบนี้โดยธรรมชาติอยู่แล้ว ไม่ใช่แนวของเขาเลยสักนิด

แม้ในใจจะมีอูฐนับหมื่นตัววิ่งพล่าน แต่สุดท้ายเขาก็ยังเอื้อมมือไปเปิดหนังสือที่อยู่ตรงหน้า

ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ก็ต้องลองดูก่อนถึงจะรู้รสชาติไม่ใช่หรือ?

【คู่มือรักรันทด โครงเรื่องช่วงต้น ภารกิจปัจจุบัน...】

【คุณหนูเอวีย์รา ชาติกำเนิดของคุณเต็มไปด้วยเรื่องราว พ่อเป็นนักพนัน แม่เสียชีวิต น้องชายยังเล็ก ครอบครัวแตกสลาย】

【หนี้นอกระบบที่บิดานักพนันของคุณก่อไว้ใกล้ถึงกำหนดชำระแล้ว ขณะที่เจ้าหนี้กำลังบีบให้คุณขายตัว พระเอกที่ถูกลิขิตไว้จะปรากฏตัวเพื่อช่วยชีวิตคุณ และเริ่มต้นความรักอันยิ่งใหญ่กับคุณ】

【ภารกิจปัจจุบัน โปรดอดทนจนกว่าพระเอกที่ถูกลิขิตไว้จะมาถึง...】

...

“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย เอวีย์ราคือใคร? แล้วพระเอกที่ถูกลิขิตไว้คืออะไร?”

เลนพลิกดูต่อไปหลายหน้า ยิ่งอ่านก็ยิ่งปวดหัว

มีแต่เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ความเข้าใจผิด การคืนดี โรคคลั่งรัก อะไรทำนองที่พระเอกนอนได้แค่ในอ้อมแขนของนางเอก หรือนางเอกเป็นผู้หญิงที่พิเศษที่สุดในชีวิตพระเอก...

อ่านแล้วเลนแทบอยากอาเจียน

“ฉันคงไม่ได้แย่งโอกาสข้ามภพของสาวคนนั้นมาหรอกนะ?”

เลนนึกถึงเด็กสาวที่ตัวเองผลักออกไป เขาเห็นเธอเพียงแวบเดียวก็จริง แต่ยังพอมองออกว่าเธอสวยมาก พอลองคิดดูดี ๆ รูปลักษณ์กับบุคลิกของเธอก็เหมาะกับบทรักรันทดแบบนี้จริง ๆ

แต่ตอนนี้...

ตัวเขาเป็นผู้ชายแท้ ๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์นะโว้ย

แต่จู่ ๆ ...

เลนก็พบว่าหนังสือเล่มนี้เริ่มเปลี่ยนแปลงไป

【เพศของผู้ถือครองไม่ตรงกัน...】

【ตำแหน่งตัวละครของผู้ถือครองไม่ถูกต้อง...】

ข้อความแจ้งข้อผิดพลาดชุดหนึ่งเริ่มปรากฏขึ้นบนหนังสือ เนื้อหาเดิมถูกลบทีละบรรทัด ราวกับมีใครสักคนในความว่างเปล่ากำลังใช้ปากกาที่มองไม่เห็นขีดฆ่าข้อความที่เขียนไว้

【คู่มือรักรันทดกำลังเขียนเรื่องราวรักรันทดขึ้นใหม่...】

【คุณสมบัติของผู้ถือครองไม่เพียงพอ ไม่สามารถรองรับเรื่องรักรันทดและภารกิจหลักได้】

【ภารกิจหลักของคู่มือรักรันทดถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด — เริ่มภารกิจเสริมขนาดใหญ่เพื่อฝึกฝนคุณสมบัติ: แผนการเติบโตของอัศวินมังกร!】

“หือ?”

“ยัง...เล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?”

ขณะที่เลนกำลังตกตะลึง ปกหนังสือคู่มือรักรันทดสีชมพูเดิมก็เริ่มเปลี่ยนไป พริบตาเดียวมันก็กลายเป็นสีดำ

ดอกกุหลาบโดยรอบเปลี่ยนเป็นเถาหนาม

ภาพประกอบบนปกก็เปลี่ยนจากงานแต่งของพระเอกกับนางเอก เป็นอัศวินร่างกำยำสง่างามผู้ขี่มังกรบิน สวมเกราะหนักสีดำเต็มตัวและถือทวนมังกรยาวหลายเมตร ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก

แม้ชื่อจะยังเป็นคู่มือรักรันทด แต่ความรู้สึกกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

【ปัง ปัง ปัง...】

ในจังหวะที่เลนยังยืนงงอยู่

เสียงทุบประตูอย่างหยาบคายก็ดังมาจากด้านนอกอย่างต่อเนื่อง

“เลน ฉันรู้ว่าแกอยู่ในบ้าน วันนี้ถ้ายังไม่คืนเงิน ก็อย่าหาว่าพวกฉันไม่เกรงใจ!”

เสียงตะโกนห้าวหาญดังมาจากนอกบ้าน เลนเห็นประตูไม้เก่าคร่ำคร่ากำลังฝืนต้านแรงกระแทก ราวกับพร้อมจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ได้ทุกเมื่อ

เสียงทุบประตูปลุกเด็กหญิงที่นอนอยู่บนเตียงให้ตื่น

เธอคือเรลโนยา น้องสาวแท้ ๆ ของเลน หรือจะพูดให้ถูกก็คือน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้าของร่างนี้ ปีนี้เพิ่งอายุเจ็ดขวบ

“พี่ชาย หนูกลัว”

เด็กหญิงกระโดดลงจากเตียงแล้วหลบอยู่ข้างตัวเลน

ร่างกายของเธอสั่นเทา

“ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร...”

เลนปลอบเรลโนยา พลางถอนหายใจและรู้สึกสงสารพี่น้องคู่นี้เหลือเกิน

พ่อของเลนเป็นกะลาสี เดิมทีฐานะครอบครัวก็พอใช้ได้ แต่หลังจากพ่อป่วย แม่ก็ขโมยเงินเก็บของครอบครัวไปหนีตามกวีพเนจร

เพื่อรักษาพ่อ เลนออกไปทำงานใช้แรงงานตั้งแต่อายุยังไม่ถึงสิบสี่ปี นอกจากขายของมีค่าในบ้านจนหมดแล้ว เขายังเป็นหนี้เงินกู้นอกระบบก้อนโตอีกด้วย

ตอนนี้ไม่เหลือทั้งเงินและคน เจ้าหนี้ก็มาถึงหน้าบ้านแล้ว

“ชิ...ให้ตายสิ...”

เลนหมดคำจะพูด

ตอนนี้ไม่มีทางเอาเงินไปคืนได้แน่ พี่น้องสองคนยังกินมื้อชนมื้อมื้อ จะเอาอะไรไปใช้หนี้?

เลนทำได้เพียงปลอบน้องสาวไปพลาง นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไปพลาง

เจ้าหนี้มาถึงบ้าน...แค่ทำเหมือนไม่มีใครอยู่ก็พอ

ควรศึกษาก่อนว่าหนังสือเล่มนี้ใช้ยังไง บางทีอีกสักพัก...เขาอาจจะไม่ต้องกินเนื้อวัวแล้วก็ได้

เสียงทุบประตูดังต่อไปพักหนึ่ง

เลนตั้งใจฟังเสียงจากด้านนอก

“ลูกพี่ ข้างในไม่มีคนอยู่จริงหรือเปล่า?”

“เป็นไปไม่ได้ ฉันจับตาดูไอ้เด็กนี่มาหลายวันแล้ว มันอยู่บ้านแน่นอน”

“ถ้าอย่างนั้นก็พังประตูห่วย ๆ บานนี้ให้ฉัน!”

...

ในขณะเดียวกัน【คู่มือรักรันทด】ก็เริ่มเผยความสามารถที่แท้จริงของมันออกมา

【คู่มือรักรันทด (ฉบับล็อกเส้นเรื่องหลัก)】

【เริ่มภารกิจเสริมขนาดใหญ่: แผนการเติบโตของอัศวินมังกร — เงื่อนไขจำเป็นก่อนเริ่มภารกิจหลัก】

เลนเข้าใจแล้ว

เพราะเขาเข้ามาแทนที่เด็กสาวคนนั้นและข้ามภพมา บทเดิมจึงเขียนขึ้นเพื่อนางเอก แต่ดันได้เขาที่เป็นผู้ชายเต็มตัวมาแทน

จนทำให้ของวิเศษติดตัวค้างไปเลย

นี่จึงเป็นเหตุผลที่เกิดการแก้ไขขึ้นในตอนนี้

พูดอีกอย่างก็คือ หลังจากเขาเติบโตเป็นอัศวินมังกรแล้ว ภารกิจหลักก็จะเริ่มขึ้น เรื่องรักรันทดชวนปวดหัวก็ยังต้องดำเนินต่อ

“น่าสนใจดีนี่”

เลนยิ้ม ไม่ว่าจะรักรันทดหรือไม่ เขาต้องการแค่ไม่ต้องกินเนื้อวัวก็พอ!

จากนั้นหน้าต่างค่าสถานะชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ

【ชื่อ: เลน เอลซอน】

【พละกำลัง: 15】(แรงระเบิด, การรับน้ำหนัก)

【ความคล่องแคล่ว: 15】(ปฏิกิริยา, ความเร็ว)

【ความอดทน: 15】(ความอึด, ความทรหด)

【ร่างกาย: 15】(ความต้านทาน, พลังชีวิต)

【สติปัญญา: 15】(เวทมนตร์, คาถา)

【หมายเหตุ: ค่าคุณสมบัติเฉลี่ยในทุกด้านของผู้ชายวัยผู้ใหญ่ทั่วไปอยู่ที่ 15 ตัวเอกยังไม่บรรลุนิติภาวะ เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่แล้วค่าสถานะพื้นฐานจะสูงกว่าค่าเฉลี่ย】

“หมายความว่าเจ้าของร่างเดิมมีพรสวรรค์ไม่เลวเลยสินะ”

【พรสวรรค์ติดตัว: ฝึกฝนอย่างมุ่งมั่น (ไม่ว่าจะเป็นค่าสถานะพื้นฐานหรือเอฟเฟกต์ทักษะ ก็พัฒนาได้ด้วยการฝึกฝนอย่างหนัก)】

【ทักษะ: ต่อสู้มือเปล่าระดับ 3 (75/300)】

【แต้มที่ยังไม่ได้จัดสรร: 10 แต้ม】

“ดูท่าจะยังต้องใช้เวลาอีกหน่อยกว่าจะไม่ต้องกินเนื้อวัว”

เลนผิดหวังเล็กน้อย ฝันว่าจะได้ก้าวกระโดดขึ้นสวรรค์ในคราวเดียว สุดท้ายมีแค่ 10 แต้มสถานะ

แต่ก็อย่างที่เขาว่า จะเอาอะไรกับจักรยานล่ะ

คนข้างนอกอาจพังประตูบุกเข้ามาได้ทุกเมื่อ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามัวเสียแล้ว

เขาเริ่มจัดสรรค่าสถานะทันที

แต้มสถานะทั้ง 10 แต้มเทให้พละกำลังทั้งหมด

ลูกผู้ชายต้องมีแรง จะเป็นไก่อ่อนตัวลีบไม่ได้!

เมื่อเลนจัดสรรค่าสถานะเสร็จ หนังสือเบื้องหน้าก็เปล่งแสงริบหรี่ที่มีเพียงเขามองเห็น

ชั่วพริบตาถัดมา เลนก็รู้สึกสบายไปทั้งร่างอย่างบอกไม่ถูก

ราวกับความรู้สึกหลังจากขึ้นไปชั้นสองมาแล้ว

จะบรรยายว่าสบายแค่ไหนได้อีกเล่า?

ความรู้สึกนั้นมาเร็วและหายไปเร็วเช่นกัน

เลนกำหมัดของตัวเองแน่น ร่างกายนี้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับก่อนหน้า

ข้อนิ้วของหมัดที่กำแน่นส่งเสียงดังกรอบแกรบ

เลนคลำตามร่างกาย เดิมทีร่างผอมแห้งของเขาบัดนี้กลับเห็นเค้าโครงกล้ามเนื้อชัดเจนใต้เสื้อผ้า

ขณะที่เลนกำลังสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย

จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่น

“ปัง!”

ประตูบ้านถูกทุบพัง ประตูไม้ที่ทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์มานานกว่าสิบปีกลายเป็นเศษไม้หลายชิ้น

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งกระแทกประตูเข้ามา แล้วเห็นพี่น้องสองคนในห้อง

จู้โถวตะโกนบอกคนข้างนอกว่า “ลูกพี่ ไอ้เด็กเหลือขอนั่นอยู่บ้านจริง ๆ ด้วย แถมยังมีเด็กผู้หญิงน่ารักอีกคน!”

สิ้นเสียงก็มีชายร่างกำยำหลายคนเดินเข้ามาจากด้านนอก

คนที่เดินนำเป็นชายหัวล้านรูปร่างใหญ่โต

“เลน แกค้างเงินพวกเรามานานแล้ว ตอนนี้รวมเงินต้นกับดอกเบี้ยเป็น 700 เหรียญเงิน”

“ถ้าไม่คืน หึ ๆ ...”

ชายหัวล้านร่างกำยำมองไปยังเรลโนยาที่หลบอยู่หลังเลน

เลนพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

700 เหรียญเงิน...เขากู้ไปแค่ 200 เหรียญเองแท้ ๆ พวกนี้มันหน้าเลือดชะมัด

ในเวลาเดียวกัน ข้อความชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเลน

【เริ่มภารกิจสุ่มของแผนการเติบโตของอัศวินมังกร — เงินที่กู้มาด้วยฝีมือตัวเอง ทำไมต้องคืนด้วย?】

【จัดการปัญหาตรงหน้าให้เรียบร้อย รางวัล — ทักษะการต่อสู้ (วายุอัสนีบาตระดับ 1)】

“ชิ ๆ ...”

เลนกวาดตามองเนื้อหาภารกิจ

แล้วก็ยิ้มบาง ๆ

“ขอโทษด้วยนะ เงินที่กู้มาด้วยฝีมือตัวเอง ฉันไม่เคยคิดจะคืนอยู่แล้ว!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป