(ที่ฝากสมองไว้! หวังว่าทุกคนจะช่วยคอมเมนต์กันเยอะ ๆ แล้วก็อ่านต่อกันอีกหน่อยนะ?)
【คำเตือน! ระบบเลือกผู้ข้ามภพผิดคน!】
【คำเตือน! เนื่องจากเลือกผู้ข้ามภพผิดคน กำลังแก้ไขบทอย่างเร่งด่วน...】
【กำลังปรับเปลี่ยนโลกทัศน์...】
【กำลังปรับเปลี่ยนข้อมูลตัวละครครั้งใหญ่...】
...
ฤดูใบไม้ร่วงในเฟอร์เซอเรียลหนาวเหน็บเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะยามค่ำคืน สายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านป่ายิ่งหนาวบาดกระดูก
ขณะนี้เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้ ยังรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง
ยิ่งเมื่อเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ กำลังหลับอยู่บนเตียงไม้ผุพัง ก็ยิ่งมึนงงหนักกว่าเดิม
“สรุปว่า...ฉันข้ามภพมาแล้วเหรอ?”
เขานึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบยื่นมือลงไปคลำดู
“เฮ้อ...”
เขาถอนหายใจยาว
“ยังดี ยังดี ยังอยู่...”
เขายังเป็นผู้ชายอยู่
เมื่อกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้อง พื้นที่ด้านในไม่ได้กว้างนัก น่าจะราวยี่สิบถึงสามสิบตารางเมตร ผนังเก่าคร่ำคร่าและมีรอยแตกจนลมลอดเข้ามาได้ เฟอร์นิเจอร์มีเพียงเตียงใหญ่หนึ่งหลังกับเตียงเล็กสองหลัง ซึ่งล้วนทำจากแผ่นไม้ผุ ๆ มาวางซ้อนกัน
กลางห้องมีเตาไฟเรียบง่ายอยู่หนึ่งเตา ข้าง ๆ วางถังไม้เก่า ๆ กับไหดินเผาคร่ำครึอยู่หลายใบ
นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดของบ้าน
“จนบัดซบจริง ๆ!”
เด็กหนุ่มอดบ่นออกมาไม่ได้
“คนอื่นข้ามภพไปก็ได้เป็นผู้มีวาสนา เป็นเชื้อพระวงศ์หรือขุนนาง อย่างน้อยก็มีเพื่อนสมัยเด็กสักคน แล้วทำไมฉันถึงกลายเป็นคนจนขนาดนี้?”
เด็กหนุ่มอดเสียใจไม่ได้ ตอนนั้นเขาไม่น่าเข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้านระหว่างทางกลับจากเลิกงาน ผลักเด็กสาวที่เกือบถูกรถชนออกไปเลย สุดท้ายตัวเองกลับโดนรถชนเสียเอง
ทีนี้ก็เรียบร้อย...
โลกโดยรอบที่ไม่คุ้นเคยทำให้เด็กหนุ่มทำตัวไม่ถูกอยู่พักหนึ่ง
ขณะที่เขากำลังคร่ำครวญถึงความโชคร้าย ความทรงจำแปลกหน้าสายหนึ่งก็เริ่มผุดขึ้นในหัว
ทำให้เขารู้ว่าตัวเองเป็นใคร
เด็กหนุ่มในความทรงจำนั้นอายุเพียงสิบสามหรือสิบสี่ปี ทุกวันเขาใช้ร่างกายผอมแห้งทำงานใช้แรงงานที่ท่าเรือ แบกหามของหนักเพื่อแลกกับรายได้เพียงน้อยนิด
ทุกวันเมื่อกลับถึงบ้าน ก็จะพบพ่อที่ป่วยหนัก นอนอยู่บนเตียงราวกับใกล้สิ้นใจ และน้องสาวที่เฝ้าอยู่หน้าเตาไฟ ทั้งที่อายุแค่เจ็ดหรือแปดขวบ แต่กลับทำตัวเป็นผู้ใหญ่ คอยทำอาหารให้พ่อกับพี่ชาย
ครอบครัวยากจน อาหารแต่ละวันมีเพียงโจ๊กถั่วผสมรำข้าวสาลีกับเปลือกข้าว ถึงอย่างนั้นก็ยังพอประทังความหิวได้อย่างหวุดหวิด
พ่อป่วยเป็นโรคปอดอย่างหนักและไอเป็นเลือดทุกวัน เพื่อรักษาพ่อ เด็กหนุ่มขายของมีค่าทุกชิ้นในบ้านจนหมด ซ้ำยังไปกู้เงินนอกระบบจากพวกอันธพาลอีกด้วย
วันที่ฝังศพพ่อฝนตกหนัก เด็กหนุ่มไม่มีเงินซื้อโลง จึงทำได้เพียงใช้เสื่อฟางม้วนร่างไปฝังอย่างลวก ๆ เขากับน้องสาวคุกเข่าท่ามกลางสายฝนหน้ากางเขน อธิษฐานขอให้พ่อผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาได้ขึ้นสวรรค์
ส่วนแม่...ผู้หญิงคนนั้นหนีตามหนุ่มหน้าขาวคนไหนไปก็ไม่รู้ ตั้งแต่สองปีก่อน ตอนที่พ่อป่วยจนออกทะเลไปกับเรือสินค้าไม่ได้อีก
...
“เลน ชื่อเพราะดี แต่ชีวิตนี่น่าสงสารสุด ๆ”
เดี๋ยวก่อน...เหมือนมีเสียงอะไรดังก้องอยู่ข้างหูไม่หยุด...
【ไม่มี! ความ! ลับ!】
ล้อเล่นน่า ที่นี่ไม่ใช่วอร์แฮมเมอร์สี่หมื่นเสียหน่อย ที่ตัวเองชื่อเหมือนราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ บังเอิญล้วน ๆ
เด็กหนุ่ม...ไม่สิ!
เลนยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ ตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องความลับอะไรแล้ว ปัญหาใหญ่ที่สุดตรงหน้าคือเขาติดหนี้เงินกู้นอกระบบก้อนหนึ่ง “ตามความทรงจำ เขาผัดผ่อนหนี้ก้อนนี้มานานมากแล้ว หรือว่าขั้นต่อไปจะเป็น...พวกทวงหนี้บุกมาหา?”
“ยอดเยี่ยม เปิดฉากมาก็หายนะเลย!”
เขาได้รับความทรงจำมา และยังได้รับอารมณ์ความรู้สึกที่เจ้าของร่างเดิมมีอยู่ด้วย
เลนเอื้อมมือไปจัดผ้าห่มให้กับน้องสาวที่หลับอยู่บนเตียง
เลนในชาติก่อนถือเป็นนักอ่านนิยายตัวยงคนหนึ่ง ทั้งยังมีความรู้เชิงทฤษฎีเกี่ยวกับการข้ามภพอยู่ไม่น้อย
ในเมื่อเขาเป็นหนึ่งในผู้ข้ามภพ ถ้าอย่างนั้น...
“ของวิเศษติดตัว ระบบ หน้าต่างค่าสถานะ หรือแหวนที่มีตาเฒ่าอยู่ข้างในก็ได้ ขออะไรสักอย่างที่ช่วยพยุงฉันหน่อย!”
เลนพึมพำ
ดูเหมือนเทพเจ้าที่อยู่เหนือสายตาจะได้ยินเสียงเรียกของเลน
ไม่นาน หนังสือเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา เป็นหนังสือสีสันฉูดฉาดหวานแหววสมกับที่เด็กผู้หญิงชื่นชอบ
“มหัศจรรย์จริง มีด้วยแฮะ”
เลนตื่นเต้นเล็กน้อย แต่พอมองเห็นตัวอักษรสี่ตัวบนปกหนังสือ เขาก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที
“คู่...คู่มือรักรันทด? อะไรเนี่ย?”
บนหนังสือสีชมพูมีคำว่า【คู่มือรักรันทด】เขียนไว้อย่างเด่นชัด แถมยังใช้ลายมืออักษรบรรจงอีกต่างหาก
ข้างชื่อมีพวงมาลัยดอกกุหลาบ ส่วนภาพปกเป็นเจ้าชายกับเจ้าหญิงโอบกอดกันในงานแต่ง ไม่ว่าจะมองยังไงก็เหมือนนิยายรักแฟนตาซีตะวันตกแนวรักหวานแหววแบบน้ำเน่า
อา...นิยายรักรันทดฉบับแฟนตาซีตะวันตก
“ฉัน...จะบ้าเหรอเนี่ย!”
“ฉันเป็นชายชาตรีกล้ามเหล็กนะ ให้ของแบบสาวน้อยแสนหวานนี่มาเนี่ยนะ?”
“มันใช่เหรอ?”
ชาติก่อนเลนเป็นทหารอยู่ห้าปี ชอบออกกำลังกาย แม้จะไม่ได้มีกล้ามแน่นเปรี๊ยะทั้งตัว อย่างน้อยก็เป็นชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน วิ่งห้ากิโลเมตรได้ภายในยี่สิบห้านาที แถมยังเป็นนักสู้ศิลปะการต่อสู้แบบผสมกึ่งอาชีพอีกด้วย
เขามีภูมิต้านทานต่อของหวานแหววแบบนี้โดยธรรมชาติอยู่แล้ว ไม่ใช่แนวของเขาเลยสักนิด
แม้ในใจจะมีอูฐนับหมื่นตัววิ่งพล่าน แต่สุดท้ายเขาก็ยังเอื้อมมือไปเปิดหนังสือที่อยู่ตรงหน้า
ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ก็ต้องลองดูก่อนถึงจะรู้รสชาติไม่ใช่หรือ?
【คู่มือรักรันทด โครงเรื่องช่วงต้น ภารกิจปัจจุบัน...】
【คุณหนูเอวีย์รา ชาติกำเนิดของคุณเต็มไปด้วยเรื่องราว พ่อเป็นนักพนัน แม่เสียชีวิต น้องชายยังเล็ก ครอบครัวแตกสลาย】
【หนี้นอกระบบที่บิดานักพนันของคุณก่อไว้ใกล้ถึงกำหนดชำระแล้ว ขณะที่เจ้าหนี้กำลังบีบให้คุณขายตัว พระเอกที่ถูกลิขิตไว้จะปรากฏตัวเพื่อช่วยชีวิตคุณ และเริ่มต้นความรักอันยิ่งใหญ่กับคุณ】
【ภารกิจปัจจุบัน โปรดอดทนจนกว่าพระเอกที่ถูกลิขิตไว้จะมาถึง...】
...
“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย เอวีย์ราคือใคร? แล้วพระเอกที่ถูกลิขิตไว้คืออะไร?”
เลนพลิกดูต่อไปหลายหน้า ยิ่งอ่านก็ยิ่งปวดหัว
มีแต่เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ความเข้าใจผิด การคืนดี โรคคลั่งรัก อะไรทำนองที่พระเอกนอนได้แค่ในอ้อมแขนของนางเอก หรือนางเอกเป็นผู้หญิงที่พิเศษที่สุดในชีวิตพระเอก...
อ่านแล้วเลนแทบอยากอาเจียน
“ฉันคงไม่ได้แย่งโอกาสข้ามภพของสาวคนนั้นมาหรอกนะ?”
เลนนึกถึงเด็กสาวที่ตัวเองผลักออกไป เขาเห็นเธอเพียงแวบเดียวก็จริง แต่ยังพอมองออกว่าเธอสวยมาก พอลองคิดดูดี ๆ รูปลักษณ์กับบุคลิกของเธอก็เหมาะกับบทรักรันทดแบบนี้จริง ๆ
แต่ตอนนี้...
ตัวเขาเป็นผู้ชายแท้ ๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์นะโว้ย
แต่จู่ ๆ ...
เลนก็พบว่าหนังสือเล่มนี้เริ่มเปลี่ยนแปลงไป
【เพศของผู้ถือครองไม่ตรงกัน...】
【ตำแหน่งตัวละครของผู้ถือครองไม่ถูกต้อง...】
ข้อความแจ้งข้อผิดพลาดชุดหนึ่งเริ่มปรากฏขึ้นบนหนังสือ เนื้อหาเดิมถูกลบทีละบรรทัด ราวกับมีใครสักคนในความว่างเปล่ากำลังใช้ปากกาที่มองไม่เห็นขีดฆ่าข้อความที่เขียนไว้
【คู่มือรักรันทดกำลังเขียนเรื่องราวรักรันทดขึ้นใหม่...】
【คุณสมบัติของผู้ถือครองไม่เพียงพอ ไม่สามารถรองรับเรื่องรักรันทดและภารกิจหลักได้】
【ภารกิจหลักของคู่มือรักรันทดถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด — เริ่มภารกิจเสริมขนาดใหญ่เพื่อฝึกฝนคุณสมบัติ: แผนการเติบโตของอัศวินมังกร!】
“หือ?”
“ยัง...เล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?”
ขณะที่เลนกำลังตกตะลึง ปกหนังสือคู่มือรักรันทดสีชมพูเดิมก็เริ่มเปลี่ยนไป พริบตาเดียวมันก็กลายเป็นสีดำ
ดอกกุหลาบโดยรอบเปลี่ยนเป็นเถาหนาม
ภาพประกอบบนปกก็เปลี่ยนจากงานแต่งของพระเอกกับนางเอก เป็นอัศวินร่างกำยำสง่างามผู้ขี่มังกรบิน สวมเกราะหนักสีดำเต็มตัวและถือทวนมังกรยาวหลายเมตร ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก
แม้ชื่อจะยังเป็นคู่มือรักรันทด แต่ความรู้สึกกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
【ปัง ปัง ปัง...】
ในจังหวะที่เลนยังยืนงงอยู่
เสียงทุบประตูอย่างหยาบคายก็ดังมาจากด้านนอกอย่างต่อเนื่อง
“เลน ฉันรู้ว่าแกอยู่ในบ้าน วันนี้ถ้ายังไม่คืนเงิน ก็อย่าหาว่าพวกฉันไม่เกรงใจ!”
เสียงตะโกนห้าวหาญดังมาจากนอกบ้าน เลนเห็นประตูไม้เก่าคร่ำคร่ากำลังฝืนต้านแรงกระแทก ราวกับพร้อมจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ได้ทุกเมื่อ
เสียงทุบประตูปลุกเด็กหญิงที่นอนอยู่บนเตียงให้ตื่น
เธอคือเรลโนยา น้องสาวแท้ ๆ ของเลน หรือจะพูดให้ถูกก็คือน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้าของร่างนี้ ปีนี้เพิ่งอายุเจ็ดขวบ
“พี่ชาย หนูกลัว”
เด็กหญิงกระโดดลงจากเตียงแล้วหลบอยู่ข้างตัวเลน
ร่างกายของเธอสั่นเทา
“ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร...”
เลนปลอบเรลโนยา พลางถอนหายใจและรู้สึกสงสารพี่น้องคู่นี้เหลือเกิน
พ่อของเลนเป็นกะลาสี เดิมทีฐานะครอบครัวก็พอใช้ได้ แต่หลังจากพ่อป่วย แม่ก็ขโมยเงินเก็บของครอบครัวไปหนีตามกวีพเนจร
เพื่อรักษาพ่อ เลนออกไปทำงานใช้แรงงานตั้งแต่อายุยังไม่ถึงสิบสี่ปี นอกจากขายของมีค่าในบ้านจนหมดแล้ว เขายังเป็นหนี้เงินกู้นอกระบบก้อนโตอีกด้วย
ตอนนี้ไม่เหลือทั้งเงินและคน เจ้าหนี้ก็มาถึงหน้าบ้านแล้ว
“ชิ...ให้ตายสิ...”
เลนหมดคำจะพูด
ตอนนี้ไม่มีทางเอาเงินไปคืนได้แน่ พี่น้องสองคนยังกินมื้อชนมื้อมื้อ จะเอาอะไรไปใช้หนี้?
เลนทำได้เพียงปลอบน้องสาวไปพลาง นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไปพลาง
เจ้าหนี้มาถึงบ้าน...แค่ทำเหมือนไม่มีใครอยู่ก็พอ
ควรศึกษาก่อนว่าหนังสือเล่มนี้ใช้ยังไง บางทีอีกสักพัก...เขาอาจจะไม่ต้องกินเนื้อวัวแล้วก็ได้
เสียงทุบประตูดังต่อไปพักหนึ่ง
เลนตั้งใจฟังเสียงจากด้านนอก
“ลูกพี่ ข้างในไม่มีคนอยู่จริงหรือเปล่า?”
“เป็นไปไม่ได้ ฉันจับตาดูไอ้เด็กนี่มาหลายวันแล้ว มันอยู่บ้านแน่นอน”
“ถ้าอย่างนั้นก็พังประตูห่วย ๆ บานนี้ให้ฉัน!”
...
ในขณะเดียวกัน【คู่มือรักรันทด】ก็เริ่มเผยความสามารถที่แท้จริงของมันออกมา
【คู่มือรักรันทด (ฉบับล็อกเส้นเรื่องหลัก)】
【เริ่มภารกิจเสริมขนาดใหญ่: แผนการเติบโตของอัศวินมังกร — เงื่อนไขจำเป็นก่อนเริ่มภารกิจหลัก】
เลนเข้าใจแล้ว
เพราะเขาเข้ามาแทนที่เด็กสาวคนนั้นและข้ามภพมา บทเดิมจึงเขียนขึ้นเพื่อนางเอก แต่ดันได้เขาที่เป็นผู้ชายเต็มตัวมาแทน
จนทำให้ของวิเศษติดตัวค้างไปเลย
นี่จึงเป็นเหตุผลที่เกิดการแก้ไขขึ้นในตอนนี้
พูดอีกอย่างก็คือ หลังจากเขาเติบโตเป็นอัศวินมังกรแล้ว ภารกิจหลักก็จะเริ่มขึ้น เรื่องรักรันทดชวนปวดหัวก็ยังต้องดำเนินต่อ
“น่าสนใจดีนี่”
เลนยิ้ม ไม่ว่าจะรักรันทดหรือไม่ เขาต้องการแค่ไม่ต้องกินเนื้อวัวก็พอ!
จากนั้นหน้าต่างค่าสถานะชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ
【ชื่อ: เลน เอลซอน】
【พละกำลัง: 15】(แรงระเบิด, การรับน้ำหนัก)
【ความคล่องแคล่ว: 15】(ปฏิกิริยา, ความเร็ว)
【ความอดทน: 15】(ความอึด, ความทรหด)
【ร่างกาย: 15】(ความต้านทาน, พลังชีวิต)
【สติปัญญา: 15】(เวทมนตร์, คาถา)
【หมายเหตุ: ค่าคุณสมบัติเฉลี่ยในทุกด้านของผู้ชายวัยผู้ใหญ่ทั่วไปอยู่ที่ 15 ตัวเอกยังไม่บรรลุนิติภาวะ เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่แล้วค่าสถานะพื้นฐานจะสูงกว่าค่าเฉลี่ย】
“หมายความว่าเจ้าของร่างเดิมมีพรสวรรค์ไม่เลวเลยสินะ”
【พรสวรรค์ติดตัว: ฝึกฝนอย่างมุ่งมั่น (ไม่ว่าจะเป็นค่าสถานะพื้นฐานหรือเอฟเฟกต์ทักษะ ก็พัฒนาได้ด้วยการฝึกฝนอย่างหนัก)】
【ทักษะ: ต่อสู้มือเปล่าระดับ 3 (75/300)】
【แต้มที่ยังไม่ได้จัดสรร: 10 แต้ม】
“ดูท่าจะยังต้องใช้เวลาอีกหน่อยกว่าจะไม่ต้องกินเนื้อวัว”
เลนผิดหวังเล็กน้อย ฝันว่าจะได้ก้าวกระโดดขึ้นสวรรค์ในคราวเดียว สุดท้ายมีแค่ 10 แต้มสถานะ
แต่ก็อย่างที่เขาว่า จะเอาอะไรกับจักรยานล่ะ
คนข้างนอกอาจพังประตูบุกเข้ามาได้ทุกเมื่อ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามัวเสียแล้ว
เขาเริ่มจัดสรรค่าสถานะทันที
แต้มสถานะทั้ง 10 แต้มเทให้พละกำลังทั้งหมด
ลูกผู้ชายต้องมีแรง จะเป็นไก่อ่อนตัวลีบไม่ได้!
เมื่อเลนจัดสรรค่าสถานะเสร็จ หนังสือเบื้องหน้าก็เปล่งแสงริบหรี่ที่มีเพียงเขามองเห็น
ชั่วพริบตาถัดมา เลนก็รู้สึกสบายไปทั้งร่างอย่างบอกไม่ถูก
ราวกับความรู้สึกหลังจากขึ้นไปชั้นสองมาแล้ว
จะบรรยายว่าสบายแค่ไหนได้อีกเล่า?
ความรู้สึกนั้นมาเร็วและหายไปเร็วเช่นกัน
เลนกำหมัดของตัวเองแน่น ร่างกายนี้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับก่อนหน้า
ข้อนิ้วของหมัดที่กำแน่นส่งเสียงดังกรอบแกรบ
เลนคลำตามร่างกาย เดิมทีร่างผอมแห้งของเขาบัดนี้กลับเห็นเค้าโครงกล้ามเนื้อชัดเจนใต้เสื้อผ้า
ขณะที่เลนกำลังสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย
จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่น
“ปัง!”
ประตูบ้านถูกทุบพัง ประตูไม้ที่ทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์มานานกว่าสิบปีกลายเป็นเศษไม้หลายชิ้น
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งกระแทกประตูเข้ามา แล้วเห็นพี่น้องสองคนในห้อง
จู้โถวตะโกนบอกคนข้างนอกว่า “ลูกพี่ ไอ้เด็กเหลือขอนั่นอยู่บ้านจริง ๆ ด้วย แถมยังมีเด็กผู้หญิงน่ารักอีกคน!”
สิ้นเสียงก็มีชายร่างกำยำหลายคนเดินเข้ามาจากด้านนอก
คนที่เดินนำเป็นชายหัวล้านรูปร่างใหญ่โต
“เลน แกค้างเงินพวกเรามานานแล้ว ตอนนี้รวมเงินต้นกับดอกเบี้ยเป็น 700 เหรียญเงิน”
“ถ้าไม่คืน หึ ๆ ...”
ชายหัวล้านร่างกำยำมองไปยังเรลโนยาที่หลบอยู่หลังเลน
เลนพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
700 เหรียญเงิน...เขากู้ไปแค่ 200 เหรียญเองแท้ ๆ พวกนี้มันหน้าเลือดชะมัด
ในเวลาเดียวกัน ข้อความชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเลน
【เริ่มภารกิจสุ่มของแผนการเติบโตของอัศวินมังกร — เงินที่กู้มาด้วยฝีมือตัวเอง ทำไมต้องคืนด้วย?】
【จัดการปัญหาตรงหน้าให้เรียบร้อย รางวัล — ทักษะการต่อสู้ (วายุอัสนีบาตระดับ 1)】
“ชิ ๆ ...”
เลนกวาดตามองเนื้อหาภารกิจ
แล้วก็ยิ้มบาง ๆ
“ขอโทษด้วยนะ เงินที่กู้มาด้วยฝีมือตัวเอง ฉันไม่เคยคิดจะคืนอยู่แล้ว!”