ฝึกฝนอัศวินมังกร! นี่ไม่ใช่คู่มือรักรันทดหรอกหรือ?

ตอนที่ 2 ฝึกมังกรให้เป็นอัศวิน! นี่ไม่ใช่คู่มือรักรันทดหรอกหรือ?

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ไอ้หนู พูดจาแบบนี้ได้ยังไง?”

พอได้ยินคำตอบของเลน ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก็เดินเข้ามา เตรียมจะสั่งสอนเขา

หมัดที่เพิ่งเหวี่ยงออกไปกลับถูกเด็กหนุ่มตรงหน้าซึ่งสูงแค่ระดับคางของตนยื่นมือมาคว้าเอาไว้ได้ในทันที

“หืม?”

ชายฉกรรจ์ยังไม่ทันตั้งตัวว่าหมัดถูกจับไว้ ทว่าชั่วอึดใจต่อมา ความเจ็บปวดรวดร้าวก็แล่นขึ้นมาจากมือ

“อ๊าก!”

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น

ฝ่ามือของเลนบีบกำปั้นของชายฉกรรจ์ไว้แน่น อีกฝ่ายรู้สึกราวกับกระดูกกำลังจะแหลกสลาย

ชายฉกรรจ์พยายามดึงกำปั้นออกจากมือของเด็กหนุ่มตรงหน้า

แต่มือของตนกลับถูกราวกับคีมเหล็กหนีบไว้แน่น ไม่ว่าจะออกแรงเท่าไรก็ดึงออกมาไม่ได้

เลนปล่อยมือ ชายฉกรรจ์ถอยกรูดไปหลายก้าวก่อนจะก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น เขากุมมือขวา เหงื่อท่วมหน้าด้วยความเจ็บปวด

“ไอ้ขยะ! แค่เด็กเหลือขอก็ยังจัดการไม่ได้!”

ชายหัวโล้นที่เป็นหัวหน้าตะคอกใส่ชายฉกรรจ์ด้วยความไม่พอใจ

“ลูกพี่สกอตต์ ไอ้เด็กนี่ไม่ธรรมดา แรงมือมันเยอะมาก”

หัวโล้นไม่ฟังคำแก้ตัวของชายฉกรรจ์ “แรงมือเยอะแค่ไหนก็ยังเป็นแค่เด็กเหลือขออยู่ดี”

หัวโล้น...ไม่สิ สกอตต์ มองเลนอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหรี่ตามองเรลโนยาที่อยู่ข้างหลังเขา

ต้องยอมรับว่าพี่น้องคู่นี้หน้าตาดีทั้งคู่ ความยากจนของครอบครัวไม่ได้บดบังความงามของพวกเขาเลย

แม้เลนจะเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัย 14 ปี แต่ใบหน้าก็เริ่มเผยเค้าความหล่อเหลาออกมาแล้ว คุณหญิงผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายชอบเด็กหนุ่มแบบนี้เป็นชู้รักที่สุด

ส่วนเด็กหญิงตัวน้อย แม้จะอายุเพียง 7 หรือ 8 ขวบ แต่ก็น่ารักน่าเอ็นดูมาก เห็นชัดว่าโตไปต้องเป็นสาวงามแน่

หากเลี้ยงดูสักสองสามปี ขุนนางใหญ่ย่อมยินดีจ่ายเงินก้อนโตซื้อตัวไปปรนนิบัติบนเตียง หรือไม่ก็เก็บไว้ใช้เอง...

ไม่มีเงินใช้หนี้ ก็ต้องจับคนไปแทน

สกอตต์คิดอย่างไรก็เห็นว่าเป็นความคิดที่ดี

“แค่ก ๆ...”

สกอตต์กระแอม “เจ้าบอกว่าไม่อยากใช้หนี้ใช่ไหม อย่าลืมสิว่าพวกเราทำสัญญากันไว้แล้ว”

พูดจบเขาก็หยิบกระดาษหนังแกะออกมาแผ่นหนึ่ง “นี่คือสัญญาที่เจ้าลงชื่อไว้ มีลายมือชื่อกับรอยนิ้วมือของเจ้าเป็นหลักฐาน หนี้ทั้งหมด 700 เหรียญเงิน”

ตามอัตราแลกเปลี่ยนทั่วไปของโลกนี้ 700 เหรียญเงินเท่ากับ 7 เหรียญทอง แม้จะดูเหมือนไม่มาก แต่ก็เกือบเท่ารายได้ทั้งปีของครอบครัวเลนในยามปกติ

“เห็นว่าครอบครัวพวกเจ้าลำบากกันมาก ข้าจะไม่บีบคั้นหรอก จะใช้หนี้มาก็ได้...”

สกอตต์เก็บสัญญากู้ยืมคืน “หรือไม่พี่น้องสองคนก็เดินตามข้าไปแต่โดยดี”

“วางใจเถอะ ถ้าตามข้าไป ข้าจะทำให้พวกเจ้าสบายไปทั้งชีวิต ไม่ต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้าหรืออาหารอีก”

สกอตต์กุเรื่องขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นชู้รักชายของหญิงสูงศักดิ์หรือทาสหญิงของขุนนางใหญ่ จุดจบของพวกเขามักไม่สู้ดีนัก บางคนถึงกับมีชีวิตอันแสนโหดร้าย

“ขอโทษที ดูเหมือนท่านจะฟังที่ข้าพูดไม่เข้าใจ”

เลนยืนนิ่ง สีหน้าไร้อารมณ์ เขาดึงน้องสาวมาไว้ข้างหลัง “ข้าหมายความว่า ไม่มีเงินให้หรอก จะเอาชีวิตข้าก็ยังไม่ให้!”

“ไอ้เด็กเหลือขอ คิดจะเบี้ยวหนี้รึ?”

สกอตต์แสดงสีหน้าเดือดดาล ก่อนยกมือเรียกชายฉกรรจ์สามคนที่อยู่ข้างหลังให้เข้ามา “ไอ้หนู ดูเหมือนเจ้ายังไม่รู้สถานการณ์สินะ ไม่มีใครกล้าเบี้ยวหนี้ข้าบนถนนแถบนี้!”

พูดจบ สกอตต์ก็ไม่เสียเวลาพูดอีก “สั่งสอนมันสักหน่อย อย่าต่อยหน้าจนเสียโฉมล่ะ ไม่อย่างนั้นขายไม่ออก”

คราวนี้ชายฉกรรจ์หลายคนที่อยู่ข้างสกอตต์ก็กรูกันเข้ามาล้อมเลน

“ไอ้หนู ยืนเฉย ๆ ตรงนั้นจะดีกว่า ข้าแค่หักขาเจ้าเท่านั้นแหละ”

ชายร่างกำยำที่สุดกำหมัดจนดังกรอบแกรบ พลางเอ่ยกับเลนด้วยรอยยิ้มเยาะ

“ฮึ ๆ...”

คนอื่น ๆ ต่างหัวเราะเสียงหยาบกระด้าง

“หัวหน้า ไอ้เด็กนี่หน้าตาดีไม่เบา ขากลับให้พวกข้าได้ลองชิมดูบ้างได้ไหม?”

ใครคนหนึ่งเสนอขึ้นมา โดยไม่เห็นเด็กหนุ่มวัย 14 ปีตรงหน้าอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

“ได้สิ แต่อย่าทำจนพังเสียก่อนก็แล้วกัน”

สกอตต์เริ่มรำคาญ “รีบจัดการให้เสร็จ”

เลนยืนนิ่งอยู่กับที่ คอยปกป้องเรลโนยาไว้ข้างหลัง

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม คนพวกนี้เป็นสมาชิกแก๊งในละแวกนี้ พวกนักเลงชั้นต่ำที่ไม่มีชื่อเสียงอะไร

ปกติพวกมันหาเลี้ยงชีพด้วยการรีดไถค่าคุ้มครองจากคนยากจนชั้นล่างอย่างพวกเขา และปล่อยเงินกู้นอกระบบ ได้ยินว่ายังค้าทาสกับเปิดบ่อนอีกด้วย

แต่เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ

สิ่งสำคัญคือ...เลนลงมือก่อนแล้ว!

อย่างที่ว่า ชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ หากชักช้าก็มีแต่จะเจ็บตัว เมื่อต้องรับมือกับชายฉกรรจ์สี่คนเพียงลำพัง หากตั้งรับอย่างเดียวก็มีแต่จะโดนอัด

ชั่วพริบตานั้น เลนออกแรงถีบพื้นอย่างแรง ความเร็วของเขาสูงมาก เพียงวูบเดียวก็พุ่งไปไกลกว่าสองเมตร เขาก้มตัวเข้าไปคว้าเอวชายฉกรรจ์คนหนึ่งไว้

ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันจนไม่มีใครทันตั้งตัว

【โครม!】

เสียงทึบดังขึ้น ชายฉกรรจ์ที่หนักเกือบ 200 ปอนด์ถูกเลนทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง

แรงสะเทือนมหาศาลถึงกับทำให้กรอบหน้าต่างสั่นไหว

“อ๊าก!”

ชายฉกรรจ์ที่ถูกทุ่มลงพื้นส่งเสียงร้องโหยหวน แต่ในวินาทีถัดมา หมัดทรงพลังของเลนก็ซัดเข้าใส่ใบหน้าของเขาแล้ว

พละกำลัง 25 แต้มทำให้หมัดนี้ของเลนหนักหน่วงราวกับค้อนเหล็กที่เหวี่ยงสุดแรง

คนรอบข้างถึงกับได้ยินเสียงกระดูกใบหน้าของชายฉกรรจ์แตกดังกรอบ

ใบหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดยุบลงไปเป็นแอ่งใหญ่ ร่างทั้งร่างนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ฉวยโอกาสที่ทุกคนกำลังตะลึง เลนก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายฉกรรจ์อีกสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ตั้งตัวได้แล้ว และพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกัน

เลนเอี้ยวตัวหลบหมัดของคนหนึ่ง ก่อนยื่นมือคว้าแขนอีกฝ่ายที่ยังชักกลับไม่ทัน จากนั้นก็ใช้ท่าจับล็อกข้อต่อ เมื่อผนวกเข้ากับพละกำลังมหาศาล...

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอีกครั้ง แขนของชายฉกรรจ์ถูกบิดจนอยู่ในมุมที่ผิดธรรมชาติ ข้อต่อของแขนทั้งข้างเคลื่อนหลุดจากตำแหน่ง

จากนั้นหมัดหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้า ชายฉกรรจ์ร้องโหยหวนขณะถูกชกจนล้มลงกับพื้น

【โครม!】

เลนหลบการจู่โจมด้านข้างของชายฉกรรจ์คนสุดท้าย ก่อนยกเท้าถีบเข้าที่ท้องของอีกฝ่าย

เลือดพุ่งออกจากปากชายฉกรรจ์ แล้วเขาก็ล้มลงกับพื้นในสภาพร่อแร่

ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ

ลูกน้องทั้งสามถูกโค่นลงกับพื้น ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร

“เจ้า...เจ้าจะทำอะไร?”

สกอตต์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เดิมทีเขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กยากจนที่ใครจะบีบคั้นอย่างไรก็ได้ แต่ตอนนี้...

เด็กหนุ่มวัย 14 ปีที่ยังมีเค้าความไร้เดียงสาตรงหน้า กลับเหมือนสัตว์ร้ายในร่างมนุษย์ชัด ๆ

“ไม่ได้จะทำอะไร ตอนพ่อยังมีชีวิตอยู่ ท่านมักสอนพวกเราให้ต้อนรับแขกให้ดี”

เลนคว้าเก้าอี้ไม้เพียงตัวเดียวในบ้านขึ้นมา “ข้าต้องต้อนรับท่านให้ดีเสียหน่อยแล้ว...แขกผู้ทรงเกียรติ!”

สกอตต์ยังไม่ทันตอบ

วินาทีต่อมา เลนก็พุ่งเข้าใส่อย่างฉับพลัน ยกเก้าอี้ขึ้นเหวี่ยงฟาดลงกลางศีรษะของสกอตต์

เสียงทึบดังขึ้น ไม่มีเสียงร้องแม้แต่น้อย

เก้าอี้แตกกระจาย เศษไม้ปลิวว่อนทั่วบริเวณ

สกอตต์ล้มลงกับพื้น ศีรษะชุ่มไปด้วยเลือด หมดสติไปในทันที

“นึกว่าจะเก่งกว่านี้เสียอีก”

เลนพูดอย่างเอือมระอา จัดการคนทั้งสี่ได้ง่ายดายกว่าที่คิด

【ภารกิจสำเร็จ — เงินที่ยืมมาได้ด้วยความสามารถ เหตุใดต้องคืนด้วย?】

【รางวัลภารกิจ — วิชาต่อสู้ (วายุอัสนีบาต ระดับ 1)】

【วิชาต่อสู้ — วายุอัสนีบาต (ระดับ 1) ใช้พลังกายจำนวนหนึ่ง ถืออาวุธแล้วฟันหมุนเป็นวงกว้าง สร้างความเสียหายกายภาพหมู่ในบริเวณกว้าง】

หนังสือสีชมพูที่หายไปก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้นตรงหน้าเลน ดูเหมือนจะมีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็นหนังสือเล่มนี้

เห็นได้ชัดว่าเขาทำภารกิจแรกสำเร็จแล้ว

เมื่อได้รับรางวัล ความรู้แปลกหน้าบางอย่างก็ถูกถ่ายทอดเข้าสู่สมอง แต่ไม่นานนักความรู้เหล่านั้นก็เริ่มคุ้นเคยขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเลือดเนื้อ

“พี่ชาย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เรลโนยาเข้ามาใกล้เลน “พวกเขา...ตายแล้วหรือ?”

“ไม่เป็นไร พวกเขาแค่หลับไปเท่านั้น”

เลนยิ้มให้เรลโนยา “รีบไปเก็บของเถอะ พวกเราต้องออกจากที่นี่แล้ว”

“ออกไป...”

เรลโนยามองคนหลายคนที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น แม้พวกเขาจะยังไม่สิ้นลมหายใจ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าหายใจออกมากกว่าหายใจเข้า

ราวกับเข้าใจบางอย่าง เธอรีบวิ่งไปที่เตียง เปิดหีบข้างเตียงแล้วเริ่มเก็บข้าวของ

สิ่งที่มีมากที่สุดในสลัมก็คือแก๊งต่าง ๆ พวกมันมักเป็นเจ้าถิ่นผู้มีอิทธิพล พูดจามีน้ำหนักยิ่งกว่าเจ้าหน้าที่รักษาความสงบในเมืองเสียอีก คนพวกนี้เป็นเพียงลูกกระจ๊อก

ไม่ว่าคนพวกนี้จะตายหรือไม่ เลนก็กลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับแก๊งท้องถิ่นไปแล้ว

ถ้าไม่หนีไป แก๊งย่อมไม่ปล่อยพี่น้องทั้งสองไว้แน่

เลนอาจต่อยลูกน้องที่ไม่ทันตั้งตัวจนล้มได้หลายคนด้วยมือเปล่า แต่ไม่ได้หมายความว่าเขามีความสามารถพอจะกำจัดทั้งแก๊ง

เขารีบค้นถุงเงินของทั้งสี่คนด้วยความเร็วสูงสุด

ถุงเงินของสกอตต์ตุงพอง น่าจะมีเงินอยู่ไม่น้อย ส่วนของอีกสามคนแบนกว่ามาก แต่ก็ยังดีกว่าพี่น้องที่ตอนนี้แทบไม่มีเหรียญทองแดงเหลือติดกระเป๋า จนไม่รู้ว่าจะหาอาหารมื้อต่อไปจากที่ไหน

ไม่มีเวลามานั่งนับว่ามีเงินอยู่เท่าไร

เลนสวมเสื้อคลุมปะชุนของตัวเอง ส่วนเรลโนยาก็เก็บของเสร็จพอดี

มีเสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ ที่ปะแล้วปะอีกอยู่สองสามชิ้น ของเล่นเก่า ๆ ที่เห็นชัดว่าเป็นขยะ แต่เธอกลับหวงแหนมาก และตุ๊กตากระต่ายสกปรกมอมแมมที่มีรอยเย็บซ่อมเต็มไปหมดหนึ่งตัว

นี่คือสมบัติล้ำค่าทั้งหมดของเด็กหญิงวัย 8 ขวบ

บ้านจนกรอบจนแทบไม่มีอะไรให้เก็บจริง ๆ

เลนหยิบขวานผ่าฟืนในบ้านขึ้นมาใช้ป้องกันตัว

จากนั้นก็อุ้มเรลโนยาแล้วรีบเดินออกจากบ้านที่เรียกว่าบ้านหลังนี้

เงาของพี่น้องทั้งสองค่อย ๆ เลือนหายไปในรัตติกาลอันมืดมิด

กลางสายลม มีเพียงเสียงคำถามใสซื่อและหวาดหวั่นของเด็กหญิงดังขึ้น

“พี่ชาย พวกเราจะไม่กลับบ้านอีกแล้วหรือ?”

เนิ่นนานต่อมา เสียงตอบของเด็กหนุ่มก็ดังขึ้น “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก”

“แล้วเมื่อไรพวกเราจะกลับไปได้?”

เด็กหญิงถามอย่างไร้เดียงสา “ถ้าแม่กลับมาแล้วหาเราไม่เจอล่ะ แล้วพ่อ...”

“เมื่อพวกเราแข็งแกร่งพอที่จะไม่ถูกใครรังแกอีก”

คำตอบของเด็กหนุ่มหนักแน่นยิ่งนัก

“วันนั้นต้องมาถึงแน่!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป