「โฮสต์ ฟู่เสวียนตั้งใจแวะมาหาคุณเมื่อกี้เลยนะ」
“ฉันรู้”
「เขาเห็นคุณถอดสร้อยข้อมือแล้ว ดูเหมือนจะผิดหวังนิดหน่อย」
ฉีหว่านพาดผ้าขนหนูไว้บนไหล่ ก่อนหันกลับไปยังสนาม
“เสี่ยวเสี่ยว ฉันว่าถึงเวลาแล้ว”
「โฮสต์คิดจะทำอะไรหรือคะ? ในที่สุดก็จะรุกก่อนแล้วเหรอ?」
“เดี๋ยวก็รู้เอง”
「ถ้าอย่างนั้นโฮสต์สู้ ๆ นะคะ ความรู้สึกหวงแหนของฟู่เสวียนเริ่มก่อตัวแล้ว ฮิ ๆ………」
หลินเวยยืนรออยู่หน้าเน็ต พอเห็นฉีหว่านกลับมาก็เลิกคิ้วให้เธอ
“เมื่อกี้ฉันเห็นหมดแล้ว ฟู่เสวียนตั้งใจมาหาคุณเลยเหรอ? เขาไม่ได้เรียนบาสเกตบอลอยู่หรือไง?”
“ไม่รู้สิ” ฉีหว่านหยิบไม้ขึ้นมา
หลินเวยหัวเราะคิกคักสองครั้ง ไม่ได้ถามต่อ
ทั้งสองคนเล่นต่อ
แต่ตอนฉีหว่านเหวี่ยงไม้ สายตาหางตากลับเหลือบไปทางประตูสนามกีฬา
ฟู่เสวียนไปแล้ว
หลังเลิกเรียน ฉีหว่านไปหยิบของที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
เธอเปิดล็อกเกอร์ สร้อยข้อมือนอนสงบนิ่งอยู่ข้างใน
เธอหยิบมันขึ้นมาสวม อัญมณีไพลินแนบผิว เย็นนิด ๆ
วันนี้ไม่มีเรียนแล้ว เธอตั้งใจจะใช้เวลาช่วงบ่ายที่ว่างไปนั่งเงียบ ๆ ในห้องสมุดสักพัก
ที่สำคัญคือปกติฟู่เสวียนก็มาที่นี่เหมือนกัน
อีกด้านหนึ่ง ฟู่เสวียนตรงกลับหอพัก
จากนั้นเขาก็เข้าไปในห้องน้ำ ถอดชุดกีฬาที่ชุ่มเหงื่อออก เปลี่ยนเป็นเสื้อแขนยาวสะอาดสดชื่น ก่อนมุ่งหน้าไปทางห้องสมุดเช่นกัน
เงาร่มไม้ของต้นอู๋ถงทอดคลุมทางเดิน ทั้งสองบังเอิญพบกันตรงครึ่งทางไปห้องสมุด
สบตากันแวบหนึ่ง ต่างไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะเดินเคียงข้างกันเข้าไปในอาคารห้องสมุด