กู้เหยียนชวนก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ
นับเป็นข่าวดีทีเดียว
เขาได้เข้าหาเซี่ยซินโยวแล้ว อีกฝ่ายหลอกง่าย ต่อหน้าคนอื่นตระกูลเซี่ยก็มีลูกสาวเพียงคนเดียว และเขากับเธอก็คลุมเครือกันมานานขนาดนี้แล้ว อย่าให้ความพยายามที่ผ่านมาต้องสูญเปล่าจะดีกว่า
ส่วนฟู่เสวียน หากใจของเขาอยู่ที่ฉีหว่าน ก็ย่อมไม่เป็นภัยคุกคามต่อเขา
คู่แข่งหายไปหนึ่งคน
กู้เหยียนชวนยืดตัวขึ้น ก่อนหันหลังเดินไปอีกทาง
แล้วก็ลับหายไปในส่วนลึกของมหาวิทยาลัย
ตอนฉีหว่านผลักประตูหอพักเข้าไป หลินเวยนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง กำลังกัดแอปเปิล ในขณะที่ตรงหน้าเต็มไปด้วยข้าวของที่หอบกลับมาจากบ้าน
พอเห็นฉีหว่านเข้ามา ดวงตาของหลินเวยก็เป็นประกาย กำลังจะโผเข้าหา ทว่าสายตากลับถูกของในมือฉีหว่านดึงดูดเสียก่อน
มันคือกล่องของขวัญสีน้ำเงินเข้ม ริบบิ้นถูกแกะออกแล้ว ฝากล่องเปิดแง้ม เผยให้เห็นผ้ากำมะหยี่สีขาวนุ่มฟูที่อยู่ข้างใน
แอปเปิลของหลินเวยชะงักค้างอยู่ที่ริมฝีปาก
“ใครให้มาน่ะ?”
หว่านหว่านไม่เคยรับของจากคนอื่นเลย แล้วนี่ใครให้มา?
ฉีหว่านวางกระเป๋าเดินทางพิงกำแพง ก่อนวางกล่องของขวัญลงบนโต๊ะตามสบาย “ฟู่เสวียน”
“ฟู่เสวียน?”
หลินเวยโยนแอปเปิลไปข้าง ๆ กระโดดลงจากเตียงทั้งที่เท้าเปล่า แล้วพุ่งมาถึงโต๊ะในไม่กี่ก้าว ก่อนยื่นมือเปิดกล่องของขวัญ
ภายในผ้ากำมะหยี่มีสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งวางอยู่
ไพลินเม็ดหลักสะท้อนแสงลึกล้ำใต้ไฟในหอพัก เพชรเม็ดเล็กเรียงล้อมรอบ ราวกับดวงดาวมากมายโอบล้อมจันทร์
ตรงหัวล็อกสลักตราสัญลักษณ์เล็ก ๆ ไว้
หลินเวยจ้องตรานั้นอยู่สองวินาที ก่อนสูดลมหายใจเฮือก