วันต่อ ๆ มา ฟู่เสวียนมาปรากฏตัวใต้หอพักหญิงตรงเวลาทุกเช้า เพื่อพาเธอไปกินมื้อเช้า
ตอนเที่ยง เขาจะไปจับจองที่นั่งในโรงอาหารแล้วรอเธอเลิกเรียน
ช่วงบ่ายทั้งคู่ไปห้องสมุดด้วยกัน
ตอนค่ำเขาก็ไปส่งเธอกลับหอพัก
วันหยุดสุดสัปดาห์ เขาพาเธอไปกินข้าว ดูหนัง และเดินร้านหนังสือนอกมหาวิทยาลัย
เขาจับมือเธออย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้นเรื่อย ๆ
มีเพียงตอนแยกจากกันเท่านั้นที่เขาจะขอจูบก่อนถึงยอมกลับ
วันหนึ่ง ระหว่างฟู่เสวียนเดินไปส่งเธอกลับหอพัก จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นว่า “หว่านหว่าน ฉันกำลังดูบ้านแถวมหาวิทยาลัยอยู่”
ฉีหว่านชะงักไปเล็กน้อย “ดูบ้านเหรอ?”
“ฉันอยากย้ายออกไปอยู่ข้างนอก”
“ข้างนอกเงียบกว่า คนก็ไม่พลุกพล่าน”
“คุณอยากอยู่กับฉันเหรอ?”
ฟู่เสวียนพยักหน้า “อืม ฉันไม่อยากห่างจากคุณนานเกินไป”
“งั้นรอถึงปีหน้าแล้วกัน ปีหน้าฉันจะย้ายออกไป”
“ก่อนหน้านั้น ฉันต้องบอกพี่สาวให้รู้และขออนุญาตเธอก่อน คุณทำตัวดี ๆ ล่ะ”
ฟู่เสวียนพยักหน้า “ได้”
ช่วงนั้นฟู่เสวียนพาเธอกลับไปกินข้าวที่ตระกูลฟู่
แม่ของฟู่เสวียนต้อนรับเธออย่างอบอุ่น จับมือเธอคุยอยู่พักใหญ่
พ่อของฟู่เสวียนพูดไม่มาก แต่สายตาที่มองเธอกลับอ่อนโยน
หลังมื้ออาหาร ระหว่างฟู่เสวียนเดินไปส่งเธอกลับมหาวิทยาลัย ฉีหว่านก็ถามเขาว่า “พ่อแม่คุณประทับใจฉันยังไงบ้าง?”
“ดีมาก เรียกว่าดีสุด ๆ เลยก็ได้”
“คุณรู้ได้ยังไง?”
“แม่บอกให้ฉันรีบหน่อย อย่าปล่อยให้ใครมาแย่งคุณไปได้ ให้เอาใจและตามใจคุณเยอะ ๆ”
“แม่บอกว่าคนที่ไม่รู้จักถนอมคนอื่น ก็สมควรแล้วที่จะไม่มีภรรยา”
ฉีหว่านฟังแล้วหัวเราะออกมา
ช่วงนี้หลินเวยเองก็มีแฟนแล้วเหมือนกัน
อีกฝ่ายชื่อโจวเหย่ เรียนคณะพลศึกษา รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา ฐานะทางบ้านก็ดี แถมยังเชื่อฟังหลินเวยทุกอย่าง
หลินเวยพาเขามาให้ฉีหว่าน “ตรวจผ่าน” ฉีหว่านพิจารณาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยในที่สุดว่า “ไม่เลว”