ฉีหว่านเงยหน้ามองไปทางประตูห้องสมุด
ฟู่เสวียนกำลังเดินเข้ามาจากด้านนอก มือหิ้วเครื่องดื่มร้อนมาสองแก้ว
เขาเดินมานั่งข้างเธอ แล้วยื่นแก้วหนึ่งให้ ฉีหว่านรับมา เครื่องดื่มยังอุ่นอยู่ เป็นชาส้มโอที่เธอชอบ
“เมื่อกี้ดูอะไรอยู่เหรอ?”
“ไม่มีอะไร แค่คิดถึงคุณนิดหน่อย”
ฟู่เสวียนหันมามองเธอ ปลายหูแดงเรื่อ “อืม งั้นก็คิดถึงต่อไปนะ”
ฉีหว่านหัวเราะเบา ๆ เอนศีรษะพิงไหล่เขาอย่างออดอ้อน “แล้วคุณคิดถึงฉันบ้างไหมคะ คุณแฟน”
ฟู่เสวียนกุมมือเธอไว้ แล้วแนบลงบนอกตนเอง “แน่นอน คิดถึงอยู่ตลอด ลองฟังดูสิ หัวใจของผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน”
ปลายนิ้วของฉีหว่านสัมผัสได้ถึงหัวใจในอกที่เต้นหนักแน่นและทุ้มต่ำ ทีละครั้งอย่างชัดเจนจนรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือน
สิ่งเดียวที่เธอมั่นใจได้ในขณะนี้คือ ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร ความรู้สึกที่ฟู่เสวียนมีให้เธอในตอนนี้เป็นเรื่องจริง
……
ความลับไม่มีทางปิดบังได้ตลอดไป พ่อของเซี่ยซินโยวล่วงรู้เรื่องระหว่างเธอกับกู้เหยียนชวนเข้าในวันหยุดสุดสัปดาห์วันหนึ่ง
ตอนนั้นเซี่ยซินโยวไม่ได้กลับบ้านมานานมากแล้ว แถมยังโทรศัพท์กลับบ้านน้อยลงด้วย
ใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว
พ่อของเซี่ยโทรหาเธอทีไร เธอก็มักบอกว่ายุ่ง
ในที่สุดพ่อของเซี่ยก็เริ่มสงสัย จึงฝากคนไปสืบดู ถึงได้รู้ว่าเซี่ยซินโยวเช่าบ้านอยู่นอกมหาวิทยาลัย และอาศัยอยู่กับกู้เหยียนชวน
เขาโกรธจัด ขับรถมาถึงบริเวณใกล้มหาวิทยาลัยกลางดึก แล้วตามหาบ้านเช่าหลังนั้นจนเจอ
คนที่เปิดประตูตอนเขาเคาะคือกู้เหยียนชวน
ตอนแรกเขายังชะงักไปเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจะถูกจับได้เร็วขนาดนี้