ตอนปีสามมหาวิทยาลัย ฟู่เสวียนกับฉีหว่านกำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศ
ฟู่เสวียนสมัครโครงการแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ ส่วนฉีหว่านก็ได้รับข้อเสนอจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน
ทั้งสองจะเดินทางไปด้วยกัน
วันก่อนเดินทาง ฉีหว่านได้รับข้อความหนึ่ง
เป็นข้อความจากเซี่ยซินโยว
เธอบอกว่าอยากพบกันสักครั้ง
ฉีหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับไปว่า “ได้”
พอเธอบอกฟู่เสวียน เขาก็ขมวดคิ้ว
“ฉันไปเป็นเพื่อนคุณ”
“ไม่ต้องหรอก ฉันไปเองได้”
“ก็ได้ ถ้ามีอะไรก็โทรหาฉันนะ ฉันจะรออยู่แถวนี้”
“อืม”
ที่ร้านกาแฟในสนามบิน ฉีหว่านได้พบกับเซี่ยซินโยว
เธอผอมลงไปมาก ตัดผมสั้น สวมเสื้อคลุมสีเข้ม ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไม่น้อย
เมื่อเห็นฉีหว่าน เธอก็ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับ
“ขอโทษ”
ฉีหว่านมองเธอ แต่ไม่ได้รีบพูดอะไร
“ตอนนั้นฉันแค่อิจฉาคุณนิดหน่อย”
เซี่ยซินโยวพูดเสียงเบา “แต่ฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายคุณจริง ๆ กู้เหยียนชวนต่างหากที่คิดลงมือกับคุณเอง”
“หลังจากนั้นถึงฉันจะรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง แต่เขาก็เป็นคนที่ฉันชอบ ฉันเลยยังเลือกอยู่ข้างเขา”
“ฉันขอโทษจริง ๆ ฉันผิดไปแล้ว”
ฉีหว่านมองเธอเงียบ ๆ ในใจไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำขอโทษนั้น
เซี่ยซินโยวยืนอยู่ตรงนั้น แววตากระจ่างชัดกว่าก่อนมาก
ฉีหว่านนิ่งเงียบไปสองสามวินาที ก่อนเอ่ยว่า “ฉันยอมรับคำขอโทษ”
เซี่ยซินโยวถอนหายใจอย่างโล่งอก
“แต่ฉันมีคำแนะนำอย่างหนึ่ง”