เซี่ยซินโยวเอนกายพิงโซฟาอย่างเหนื่อยล้า หลับตาลง
ช่วงนี้กู้เหยียนชวนพึ่งพาเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ
พอเธอไม่มีเงิน เขาก็ให้เธอไปขอเงินจากแม่
แม่กับพ่อของเซี่ยซินโยวหย่ากันตั้งแต่หลายปีก่อนเพราะความสัมพันธ์ไม่ราบรื่น แม่แต่งงานใหม่แล้ว เพียงแต่ไม่ได้มีลูกอีก
เพราะไม่ได้อยู่เคียงข้างลูกคนเดียวคนนี้มานาน แม่จึงใจอ่อนกับเซี่ยซินโยวเสมอ
เซี่ยซินโยวโทรหาแม่ ส่วนแม่ก็แอบให้เงินเธอหลายครั้งโดยปิดบังสามี
แต่เงินเหล่านั้นก็หมดลงอย่างรวดเร็ว
กู้เหยียนชวนบอกว่าอยากเริ่มทำธุรกิจ จึงให้เธอช่วยหานักลงทุน
เซี่ยซินโยวจำใจไปหาแม่อีกครั้ง
คราวนี้แม่ลังเลอยู่นาน ก่อนจะพูดว่า “ซินโยว ช่วงหลายปีมานี้แม่ก็ไม่สาวแล้ว เงินที่ให้ลูกได้ก็เป็นเงินเก็บส่วนตัวของแม่ ไม่มีมากไปกว่านี้แล้ว”
“ไปหาพ่อเถอะ ลูกเป็นลูกคนเดียวของเขา ยังไงเขาก็ต้องให้เงินลูก”
เซี่ยซินโยววางสายด้วยความหงุดหงิด
เธอไม่อยากไปหาพ่อ
เรื่องที่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าไปในโรงพยาบาลครั้งก่อน เธอยังจำได้ดี คำพูดของผู้ช่วยที่ว่า “ท่านประธานไม่อยากพบคุณ” ราวกับหนามที่ทิ่มแทงอยู่ในใจ
เมื่อกลับถึงห้องเช่า กู้เหยียนชวนถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอจึงทำได้เพียงบอกว่าไม่มีเงินแล้ว
กู้เหยียนชวนถามว่าแล้วเรื่องเริ่มธุรกิจจะทำอย่างไร
เป็นครั้งแรกที่เซี่ยซินโยวไม่คล้อยตามเขา
“ฉันไม่มีเงินให้คุณเอาไปเริ่มธุรกิจหรอก”
น้ำเสียงของเซี่ยซินโยวแข็งกว่าปกติ “ถ้าล้มเหลวจะทำยังไง? ถ้าเป็นหนี้ขึ้นมาล่ะ?”