“เซี่ยซินโยว เรื่องเมื่อก่อนก็ให้เป็นเรื่องเมื่อก่อนเถอะ”
“ตอนนี้เธอมีกู้เหยียนชวนแล้ว ฉันก็มีชีวิตของตัวเอง เรื่องของสองครอบครัว พ่อแม่ฉันจะจัดการเอง เธอไม่ต้องเป็นห่วง”
เซี่ยซินโยวอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร
“ของพวกนั้นเธอเก็บไว้เองเถอะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันวางสายก่อนนะ”
“ฟู่เสวียน—”
สายถูกตัดไปแล้ว
เซี่ยซินโยวยืนถือโทรศัพท์อยู่ตรงระเบียงหอพัก นิ่งค้างอยู่นาน หน้าจอค่อย ๆ ดับลง สะท้อนใบหน้าของเธอ
เธอมองสีหน้าของตัวเองในหน้าจออย่างเหม่อลอย หัวใจเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ฟู่เสวียนวางสายใส่เธอไปแบบนี้เลย
เธอกำโทรศัพท์แน่น ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว รู้สึกอึดอัดจนใจคอไม่ดี
วันรุ่งขึ้น เซี่ยซินโยวบังเอิญเจอแม่ของฟู่เสวียนที่โรงอาหาร
ครั้งนี้แม่ของฟู่เสวียนมาโรงเรียนเพื่อเยี่ยมฟู่เสวียน พอดีเลยแวะกินอาหารง่าย ๆ ที่โรงอาหารด้วย อยากดูว่าพวกเขากินอยู่กันอย่างไร
พอเห็นอีกฝ่าย ดวงตาของเซี่ยซินโยวก็เป็นประกาย เธอยกถาดอาหารเดินเข้าไปหา “คุณน้าฟู่!”
แม่ของฟู่เสวียนเงยหน้าขึ้นเห็นเธอ ก่อนยิ้มให้ “ซินโยวนี่เอง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
“คุณน้ามาหาพี่ฟู่เสวียนเหรอคะ?”
เซี่ยซินโยวนั่งลงด้วยท่าทางเรียบร้อย น้ำเสียงอ่อนหวาน “คุณพ่อให้หนูเอาของมาให้พี่ฟู่เสวียนนิดหน่อย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยอยากรับ...”
สีหน้าของเซี่ยซินโยวมีแววขุ่นข้องใจ ราวกับกำลังรอให้แม่ของฟู่เสวียนพูดว่าฟู่เสวียนไม่รู้จักคิด แล้วช่วยตำหนิเขาแทน