วันนี้แม่ของฟู่เสวียนสวมเสื้อโค้ตสีน้ำตาลอูฐ ผมเกล้าไว้อย่างเรียบร้อย บุคลิกสง่างาม
เธอมองฉีหว่านพลางยิ้มน้อย ๆ ไม่รู้ว่ายืนมองอยู่นานแค่ไหนแล้ว
สีหน้าของฟู่เสวียนไม่ได้เย็นชา แต่ก็ไม่ได้ดูดีนัก
สายตาของเขาเลื่อนกลับมาจากทิศทางที่เด็กหนุ่มคนนั้นเดินจากไป ก่อนจะหยุดลงบนใบหน้าของฉีหว่าน อ่านอารมณ์ไม่ออก
“ฟู่เสวียน?”
“คนที่อยู่ข้าง ๆ คือคุณน้าใช่ไหมคะ? สวัสดีค่ะคุณน้า”
แม่ฟู่เสวียนยิ้มพลางเดินเข้ามา “อ้าว เธอคือฉีหว่านใช่ไหม? ฉันได้ยินฟู่เสวียนพูดถึงเธอ”
ฉีหว่านเหลือบมองฟู่เสวียน เขายังพูดถึงเธอต่อหน้าคนในครอบครัวด้วยหรือ?
ฟู่เสวียนยังคงสีหน้าเรียบเฉย เพียงเดินมายืนข้างเธอโดยไม่พูดอะไร
“วันนี้ฉันแค่มาหาฟู่เสวียน พอดีเลยเดินเล่นรอบสนามสักหน่อย”
แม่ฟู่เสวียนพิจารณาฉีหว่าน สายตาไล่จากใบหน้าลงไปถึงเสื้อผ้า จากท่ายืนไปจนถึงสีหน้า
เงียบสงบ เปิดเผย และไม่ก้มหัวให้ใคร
แววตาของแม่ฟู่เสวียนยิ้มลึกขึ้น “เมื่อกี้เด็กหนุ่มคนนั้นเข้ามาจีบเหรอ?”
ฉีหว่านพยักหน้า “ค่ะ แต่ฉันปฏิเสธไปแล้ว”
“สาวน้อยทั้งสวยทั้งเก่ง มีคนตามจีบก็เป็นเรื่องปกติ แต่ปฏิเสธไปน่ะดีแล้ว”
แม่ฟู่เสวียนพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ฟู่เสวียนลูกชายฉันน่ะ ตั้งแต่เด็กก็ไม่ชอบแย่งอะไรกับใคร”
“แต่ถ้าเป็นของเขา ก็ต้องเป็นของเขา”
“อย่าเห็นว่าเขาเป็นคนพูดน้อยแบบนี้นะ เขาหวงของของตัวเองมาก”