มีนักศึกษารอบข้างจำเขาได้ พากันหันกลับมามองพลางกระซิบกระซาบ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ใส่ใจเลยสักนิด
เขายื่นถุงกระดาษในมือมาให้
“หัวเข่า”
ฉีหว่านมองถุงกระดาษใบนั้น แต่ไม่ได้รับมาทันที
บนถุงพิมพ์ตราของห้องพยาบาลมหาวิทยาลัยไว้ ข้างในน่าจะเป็นยาทาอยู่หลอดหนึ่ง
“เมื่อวานลืมให้เธอ”
ฟู่เสวียนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
เขายื่นถุงกระดาษเข้ามาใกล้อีกนิด แทบจะสัมผัสมือเธออยู่แล้ว
ฉีหว่านจึงยื่นมือไปรับ
ปลายนิ้วเผลอแตะนิ้วของเขา ก่อนจะแยกจากกันในทันที
แต่สัมผัสเพียงชั่วขณะนั้นกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ความร้อนแผดเผาใต้ผิวหนังเริ่มต้นจากปลายนิ้ว
เธอต้องใช้ความอดกลั้นทั้งหมดที่มี ถึงจะไม่คว้ามือเขาเอาไว้
“ขอบคุณ”
ฟู่เสวียนเหลือบมองเธอ
เขาพยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป
ฉีหว่านยืนนิ่งอยู่กับที่ มือกำถุงกระดาษใบนั้นไว้
หลินเวยเข้ามาใกล้จากด้านข้าง สีหน้าตื่นตะลึง “เมื่อกี้ฟู่เสวียนใช่ไหม? คนที่เป็นตัวแทนนักศึกษาใหม่คนนั้นน่ะ เขาเอาของมาให้เธอเหรอ? พวกเธอรู้จักกันด้วยเหรอ?”
“ไม่รู้จัก”
“แค่เมื่อวานเขาช่วยพยุงฉันไว้ตรงประตูมหาวิทยาลัยน่ะ”
“แล้วเขาก็เป็นฝ่ายเอายามาให้เธอเองเนี่ยนะ?”
หลินเวยยิ่งทำหน้าเหลือเชื่อ “ฟู่เสวียนเชียวนะ! ฉันบอกเลยว่าเมื่อคืนคนในกลุ่มสาขาเราพูดถึงเขากันให้แซ่ด บอกว่าเขาขึ้นชื่อเรื่องไม่สนใจผู้หญิง ปฏิบัติกับทุกคนสุภาพแต่ก็เย็นชา”
“อีกอย่าง ได้ยินว่าเขาเป็นทายาทตระกูลฟู่ แล้วก็มีเพื่อนสาวสมัยเด็กคนหนึ่งเรียนสาขาเดียวกันด้วย แต่ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับเรา”
“เมื่อวานเขาแค่ช่วยพยุงเธอ วันนี้ก็เป็นฝ่ายเอายามาให้แล้วเหรอ?”
ฉีหว่านก้มหน้าเปิดถุงกระดาษ ข้างในมียาทาอยู่หลอดหนึ่งจริง ๆ
ตลอดทาง หลินเวยพูดไม่หยุดเลย
เธอคล้องแขนฉีหว่าน เดินฉับ ๆ ปากก็พูดเจื้อยแจ้วไปด้วย