แพทย์ประจำห้องพยาบาลเก็บก้านสำลีไปพลาง เหลือบมองฉีหว่านไปพลาง «นักศึกษา นอกจากหัวเข่าแล้ว ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกไหม?»
«ดูเธอไม่ค่อยดีเลยนะ หน้าซีด ริมฝีปากก็ไม่มีสีเลือด»
«มะ...ไม่เป็นไร» ฉีหว่านส่ายหน้า เสียงเบา «แค่เจ็บนิดหน่อย»
แพทย์ประจำห้องพยาบาลมองเธอ แล้วเอื้อมมือมาแตะหน้าผาก
«ไม่ตัวร้อน งั้นก็คงเจ็บจริง ๆ»
«กลับไปทายาหน่อยก็พอ ระวังอย่าให้โดนน้ำ ช่วงสองวันนี้พยายามเดินให้น้อยที่สุด»
«ขอบคุณค่ะ»
หลินเวยรับยาและก้านสำลีมาจากข้าง ๆ ก่อนประคองฉีหว่านลงจากเตียงตรวจ
พอกลับถึงหอพัก ฉีหว่านก็นั่งลงบนเก้าอี้ หลินเวยยื่นยาขี้ผึ้งให้เธอ จากนั้นหันไปช่วยปูเตียง
ฉีหว่านกำลังจะบอกว่าไม่ต้อง แต่หลินเวยก็สะบัดผ้าปูเตียงออกแล้วปูเรียบร้อยอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะสวมปลอกผ้านวมให้เสร็จสรรพ ท่าทางคล่องมือราวกับทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
«เรียบร้อย»
หลินเวยตบหมอนเบา ๆ แล้วหันมายกคางให้ฉีหว่าน
«เธอนอนพักก่อนนะ»
«ฉันจะออกไปซื้อของ แล้วก็ซื้ออาหารเย็นกลับมาให้ด้วย»
«อยากกินอะไร?»
ฉีหว่านมองเตียงที่ปูไว้อย่างเรียบร้อย เงียบไปชั่วอึดใจ
«...อะไรก็ได้ ขอบคุณนะ หลินเวย»
«ไม่ต้องเกรงใจ»
หลินเวยหยิบโทรศัพท์กับกุญแจ พอเดินถึงประตูก็หันกลับมามองเธอ ยิ้มร่าแล้วพูดว่า «ต่อไปนี้ฉันจะคอยดูแลเธอเอง มีอะไรก็เรียกฉันได้เลย»
ประตูปิดลง
ห้องพักเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงจักจั่นแว่ว ๆ จากนอกหน้าต่าง