ตอนที่ 9: อำพราง
ก่อนหน้านี้ตอนขึ้นมาชั้นสาม นอกจากสารปนเปื้อนตัวนั้นแล้ว จงสวินยังสัมผัสได้ว่ามีสิ่งที่ไม่รู้จักอยู่ในห้องสุดท้าย
นี่เป็นสัญชาตญาณที่อธิบายได้ยาก จะเรียกว่าการเรียกหาก็ไม่ถูกนัก แต่จงสวินแค่อยากเข้าไปตรวจสอบให้รู้แน่
ราวกับว่า...
มีบางอย่างที่เป็นของเขาอยู่ตรงนั้น
“แสร้งทำเป็นใบ้หรือ?” จงสวินนั่งหลังตรงบนโซฟา ไขว่ห้าง “ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายดี งั้นเจ้าก็มาเป็นเชื้อเพลิงทางจิตให้ฉันเถอะ”
หนวดพุ่งเข้าพันรัดทันที เขาที่ปลายหนวดแหลมคมขึ้น พร้อมจะแทงเจ้าสิ่งไม่รู้จักนี่ให้ตายเดี๋ยวนั้น
“อย่า! อย่าๆๆ!” ในที่สุดลูกบอลสีดำก็ยอมเปิดปาก พูดรัวเร็ว “ผมเป็นสารปนเปื้อนระดับ C เอง พลังงานมีไม่มากหรอก!”
จงสวินเข้าประเด็นทันที “เจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในห้อง 503?”
“ไม่เกี่ยวครับ ผมเข้ามาหลังจากพวกมันกลายเป็นสารปนเปื้อนแล้ว” บนผิวของลูกบอลสีดำปรากฏดวงตาเมล็ดถั่วสองเม็ด ดูน่าขบขันอย่างบอกไม่ถูก มันจับจ้องหนวดที่กำลังขยับอย่างระแวดระวัง น้ำเสียงเหมือนผ่านการปรับแต่งด้วยเอฟเฟกต์เสียงอิเล็กทรอนิกส์จนฟังไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง
“ผมก็แค่ตัวจ้อย ไม่เคยทำร้ายใคร ไม่กินคน ขอร้องล่ะ ปล่อยผมไปเถอะ”
“งั้นหรือ?” แววขบขันวาบผ่านดวงตาของจงสวิน “การย้อนเวลากลับไปช่วงสั้นๆ แล้วลากฉันมาที่นี่ ไม่ใช่ฝีมือเจ้าหรือ?”
ลูกบอลสีดำเงียบไป
มันจะบอกได้อย่างไรว่าตัวเองอยู่ที่นี่มาสามเดือน ตอนเจอผู้ชี้ขาดก็ไม่ได้กลัวเท่าไร แต่พออยู่หลังกำแพงหลายชั้นแล้วสังเกตเห็นสายตาเย็นชาที่จงสวินปรายมองมา ความรู้สึกถึงวิกฤตที่อธิบายไม่ได้ก็ทำให้มันอยากกำจัดคนคนนี้ทันที มันจึงย้อนเวลากลับไปช่วงสั้นๆ