บทที่ 8: แบบนี้ก็ดีเหลือเกิน
สารปนเปื้อนบางชนิดมีฤทธิ์ทำให้ชาและเกิดภาพหลอน ข้อมูลเหล่านี้จะถูกรวบรวมไว้ล่วงหน้า แต่เพราะพวกเขาถูกดึงเข้ามาใน “หมอกพิษ” โดยไม่คาดคิด จึงเตรียมตัวมาไม่พร้อมนัก
แต่สารปนเปื้อนระดับ C ต่อให้ถูกมันโจมตีก็ไม่ถึงตาย จางอิ้งหยางคิดเช่นนั้นในชั่วพริบตา
วินาทีถัดมา มือใหญ่เรียวยาวและแข็งแรงก็จับเงาดำนั่นไว้ได้เต็มมือ!
ซุนเฉิน: “หัวหน้า!”
ฟีโรโมนของอัลฟ่าระดับ S พุ่งทะลักออกมาอย่างรุนแรง
การควบคุมฟีโรโมนของตัวเองได้อย่างแม่นยำ ทำให้เมิ่งจิ้งทิงไม่เผลอทำร้ายเพื่อนร่วมทีม ทั้งยังเพิ่มเกราะป้องกันให้จงสวินอีกชั้น
หมอกดำเข้มข้นแผ่กระจายออกจากฝ่ามือของเมิ่งจิ้งทิง ทว่าชายหนุ่มยังคงสีหน้าเรียบเฉย พลังจิตอันแข็งแกร่งทำให้สารปนเปื้อนระเบิดแตกในทันที
ก่อนที่มันจะแตกกระจายกลายเป็นน้ำดำ ทุกคนมองเห็นชัดเจนว่านั่นคือเด็กคนหนึ่ง
ตามตัวมีรอยมีดหลายแห่ง จุดที่ถึงตายอยู่ตรงลำคอ ถูกฟันจนศีรษะแทบขาดจากร่าง ดวงตาเผยแววหุนหันและเคียดแค้น
ก่อนสารปนเปื้อนจะหายไป มันเบิกตาสูงสุดขีดจนแทบถลนออกจากเบ้า จ้องมองไปยังจงสวิน
เมื่อครู่จงสวินยืนอยู่ข้างจางอิ้งหยาง เพื่อให้ลงมือได้เร็วที่สุด เมิ่งจิ้งทิงจึงปล่อยมือจากเขาชั่วคราว
แต่ม่านฟีโรโมนแข็งแกร่งพอ ต่อให้เป็นสารปนเปื้อนระดับ A ก็ไม่มีทางทำอันตรายจงสวินได้
ทว่าเมิ่งจิ้งทิงกลับรู้สึกถึงลางสังหรณ์ร้ายแรงผุดขึ้นในใจอย่างไร้สาเหตุ
เขาพุ่งกลับไปป้องกันและคว้าตัวจงสวินราวกับสายฟ้า—
อากาศคล้ายบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ
จงสวินเห็นทั้งสามคนตรงข้ามเปลี่ยนสีหน้าพร้อมกัน เขายื่นมือไปหาเมิ่งจิ้งทิงโดยไม่รู้ตัว แต่ในจังหวะที่มือกำลังจะแตะกัน จงสวินก็หายวับไปจากอากาศ…