บทที่ 49: สายเลิฟคิวพาธ
จงสวินก้าวช้า ๆ ไปหยุดตรงหน้าโจวเป่ยไค แล้วเอ่ยทีละคำว่า “นายเป็นคนที่กดข่มเรื่องเพศของตัวเอง”
“ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมปรากฏตัวในหมู่บ้านจัดสรร นายก็หมายตาเหยื่อไว้แล้ว วันที่ผมย้ายเข้าห้อง 301 นายคงตื่นเต้นมาก อัลฟ่าหัวแข็งอย่างนายคงคิดว่าได้เจอโอเมก้าในอุดมคติแล้ว พอสังเกตเห็นว่าผมสั่งอาหารมาส่งบ่อย นายก็อาศัยข้ออ้างเอาเกี๊ยวมาส่งเพื่อเข้าหาผม”
“จากนั้นก็เป็นการหยั่งเชิงไม่หยุดหย่อน จับตาดูไม่วางตา แถมยังใช้วิธีปั่นหัวคนอีก นายมีความต้องการควบคุมสูงมาก”
“คนอย่างนายจะถูกข่มขู่ได้เหรอ?” จงสวินถามเสียงต่ำ
โจวเป่ยไคใช้แขนทั้งสองข้างประคองศีรษะไว้ แต่ไม่มองใครเลย เขาเพียงถามจงสวินว่า “การอนุมานทางจิตวิทยาก็ใช้เป็นหลักฐานได้เหรอ?”
“ใช่ ผมแพ้ให้กับสารปนเปื้อนตัวนั้นจริง แต่ผมก็พูดเหมือนเดิมว่า ตลอดกระบวนการนั้น ผมไม่รู้เลยว่ามันเป็นสารปนเปื้อน! พวกคุณจะขังผมไว้ในคุกไปตลอดชีวิตเพียงเพราะผมถูกหลอกไม่ได้!”
“คิดอะไรอยู่?” จงสวินหัวเราะเบา ๆ “โจวเป่ยไค ชีวิตนายไม่ได้มีผู้ชมมากมายขนาดนั้นด้วยซ้ำ แทบไม่มีใครสนใจนายเลย ดังนั้นนายถึงได้อยากพิสูจน์การมีอยู่ของตัวเองกับคนอื่นอย่างรุนแรง นายหมายตาจางเซิงก่อน แล้วก็มาหมายตาผม ส่วนที่ผมบอกว่านายพูดเหลวไหลน่ะ……”
โจวเป่ยไคค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น หน้าผากแตกเป็นแผล เลือดไหลเป็นทางลงมาตามสันจมูก
“นายบอกว่าสารปนเปื้อนตัวนั้นอยากกินจางเซิง แต่ถ้าเป็นสารปนเปื้อนอัลฟ่าตัวแข็งแกร่งที่คิดจะทำแบบนั้นจริง จางเซิงก็ควรเหลือแต่กระดูกไม่ได้ด้วยซ้ำ!” ความคิดของจงสวินย้อนกลับไป ราวกับกลับไปอยู่ในสองคืนที่ห้อง 301 อีกครั้ง