บทที่ 48: พูดเหลวไหล
รถหุ้มเกราะสีดำของศาลชี้ขาดพุ่งทะลุประตูหมู่บ้าน ก่อนจอดลงใต้ตึกอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า
สวี่เฮิงโจวกับซุนเฉินเพิ่งลงจากรถ ก็มีเสียง “ปัง!” ดังขึ้น เมิ่งจิ้งทิงกระโดดลงมาถึงพื้น เขาสวมเพียงเสื้อกล้ามสีดำ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดที่ยังเกร็งชัดจากการระเบิดพลังเมื่อครู่ มือซ้ายหิ้ว รปภ. ของหมู่บ้านที่แทบจะเป็นลมไว้ ส่วนมือขวากำแขนที่ขาดท่อนหนึ่ง
“ท่านผู้พิพากษา!” ผู้ชี้ขาดรอบด้านยืนตัวตรงพรึ่บพร้อมกัน ส่งเสียงเรียกเป็นจังหวะเดียว บรรยากาศเคร่งขรึมและอึมครึมจนแม้แต่สายลมยังคล้ายถูกบีบรัด
“ส่งตัว รปภ. ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง แล้วดูแลสภาพจิตใจเขาให้ดี” เมิ่งจิ้งทิงปล่อยตัว รปภ. พลางตบไหล่ปลอบเบา ๆ จากนั้นโยนแขนที่ขาดให้ซุนเฉิน “เอาไปตรวจสอบ”
ซุนเฉินเตรียมพร้อมไว้แล้ว เขาเปิดกล่องเก็บความเย็น รับแขนที่ขาดไว้ได้อย่างมั่นคง ก่อนปิดฝากล่องดัง “โครม”
ซุนเฉินมองเห็นชัดเจนว่า บนแขนที่ขาดมีเลือดสีดำ
ไม่ใช่มนุษย์...
“หัวหน้า จับมันไม่ได้เหรอครับ” ซุนเฉินถามอย่างประหลาดใจ
“เป็นชนิดมีสติปัญญา มีรูปแบบการต่อสู้ที่พัฒนาจนสมบูรณ์แบบ” เมิ่งจิ้งทิงตอบ “ระดับสูงกว่าอัลฟ่าตัวแข็งแกร่ง แต่ยังไม่ถึงเอส”
ตามทฤษฎีแล้ว หากยังไม่ถึงระดับเอส ก็ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้เมิ่งจิ้งทิงแน่นอน แต่ปัญหาคือที่นี่เป็นย่านชุมชนพลุกพล่าน
สารปนเปื้อนตัวนั้นถึงกับรู้จักจับคนเป็นตัวประกัน ตอนที่มันคว้าตัว รปภ. ซึ่งกำลังลาดตระเวนขึ้นมา เมิ่งจิ้งทิงก็ไม่อาจทุ่มกำลังต่อสู้ได้เต็มที่
ไม่ว่าสารปนเปื้อนจะมีระดับสูงเพียงใด ในสายตาของเขาก็ยังมีค่าน้อยกว่าชีวิตมนุษย์