ด้านอื่น หลังถูกรั้งเข้ามาในรอยแยกมิติ อาซุ่ยก็ได้สัมผัสความรู้สึกตกลงไม่รู้จบซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกครั้ง
พร้อมกับเธอ ยังมีสายฟ้าหลายสิบสายที่เพิ่งเรียกมาแบบฉุกเฉินตกลงมาด้วยกัน
สายฟ้าแปลบปลาบระยิบระยับรอบตัวเธอ เกือบส่องสว่างไปทั่วเหวลึกนี้
อาซุ่ยอึดอัดใจชะมัด
คนนี้ทีนั้นคนนี้ทีนี่ ขึ้นมาทีเดียวก็ผลักเธอลงหลุม!
เธอไม่มีอารมณ์จะโต้แล้ว!
เดิมทีทะเลาะกับบรรดาอาจารย์ก็หมั่นไส้อยู่แล้ว!
ยังจะมาอีก!
พออารมณ์ขันของอาซุ่ยลุกขึ้นมา เธอก็ไม่สนใจร่างที่กำลังตกลงไป มือข้างหนึ่งคว้าดาบอ้วน อีกมือประลายมืออาคม
“สายลมเย็นพัดโชย!”
พายุหมุนวนพวยพุ่งขึ้นจากก้นเหว รับร่างของอาซุ่ยที่ตกลงไม่หยุดเอาไว้ได้ทันที
ร่างกายอาซุ่ยได้จังหวะหน่วง คาถาอาคมในมือเธอเปลี่ยนรูปรวดเร็ว พร้อมเสียงคาถาสั่งอีกหนึ่งเสียง
“โซ่ปิศาจ!!”
เพียงชั่ววูบ โซ่แสงวิญญาณหลายสิบเส้นก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากกำแพงผาทั้งสี่ด้านของเหวลึก
โซ่ทอตัวเป็นแหตามอากาศ คราวนี้จริง ๆ ที่รับร่างเธอไว้มั่นคงกลางอากาศ
เท้ามีที่ยืนยัน อาศัยแสงสายฟ้าหลายสิบดวงที่ส่องลงมาจากเบื้องบน อาซุ่ยถึงได้เห็นชัดว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวตอนนี้เป็นอย่างไร
แค่เพียงหนึ่งสายตา ทำให้การหายใจของเธอสะดุดค้าง
เธอคิดว่าจีโหยวโยนเธอมาทิ้งไว้อีกเหวลึกแบบนรกหลอก ๆ อีกแห่งหนึ่ง
แต่ใครจะมาบอกเธอได้ไหม ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี่มันคืออะไร?
เห็นกำแพงผาราวกับเหวลึกมีหนามแหลมยื่นออกมาทั่ว และบริเวณหนามแหลมนั้น ตอนนี้มีหางยักษ์ขดวนอยู่