หลังความเงียบสั้น ๆ จีโหยวไม่เปลี่ยนสีหน้า เพียงแต่เอ่ยเสียงเรียบนิ่งไม่รีบไม่ชักว่า
“ฉันบอกได้ว่ายวี่ถูกับพวกนั้นปิดบังอะไรจากเธอ พร้อมกันนั้นก็ช่วยเธอปกป้องเด็กหนุ่มที่ชื่อซือเป่ยอันให้รอดจากมือพวกเขาได้ด้วย……”
เขาจ้องมองเธอ เสียงไม่แฝงอารมณ์ใดเลย แต่กลับมีกลิ่นอายการล่อลวงอย่างประหลาด
เขาพูดว่า
“……เธอแน่ใจนะ ว่าไม่อยากร่วมมือกับฉัน?”
จีโหยวไม่ยอมถอยแม้เธอจะอ่านเกมออกก่อน กลับโยนสองเรื่องที่อาซุ่ยใส่ใจที่สุดตอนนี้ออกมา
อาซุ่ยมองจีโหยว แต่ในใจไม่สั่นไหวแม้แต่นิดเดียว
แม้จะต้องถึงขั้นลงมือกับบรรดาอาจารย์ หรือแยกทางกันอย่างสุดท้ายเลยก็ตาม เธอก็ไม่มีทางทรยศบรรดาอาจารย์ไปหันมาร่วมมือกับปลาหมึกร้ายตรงหน้านี้เด็ดขาด
ที่สำคัญกว่านั้น เธอไม่เชื่อปลาหมึกร้ายตัวนี้เลย
แต่ไม่เชื่อก็คือไม่เชื่อ มันไม่ขัดกับที่อาซุ่ยอยากหลอกถามเรื่องอื่น ๆ ที่บรรดาอาจารย์ปิดบังไว้ออกมาจากปากเขา
ดวงตาหมุนวูบ อาซุ่ยทำท่าทางถูกข้อเสนอของเขายั่วยวนแต่ไม่กล้าตอบตกลงง่าย ๆ ทันที
“งั้นเธอเล่าก่อนสิ ว่าบรรดาอาจารย์ของฉันยังปิดบังอะไรอีก”
เรื่องที่บรรดาอาจารย์พูดไปก่อนหน้านี้ อาซุ่ยเชื่อ
แต่เธอก็รู้ว่านอกจากเรื่องรากปัญญาของซือเป่ยอันที่จะซ่อมแซมยมโลกไม่ให้พังทลายแล้ว บรรดาอาจารย์ยังปิดบังเรื่องสำคัญกว่านั้นอีก
เรื่องนั้นต่างหากที่พวกเขาอยากทำมาตลอด
จีโหยวมองท่าทางของหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าไร้ความรู้สึกใด ๆ
ฝีมือการแสดงของคนตรงหน้าพูดได้ว่าไม่เข้าเรื่อง ไม่ต้องพูดถึงว่าเขามีชีวิตมานับพันปี ทั้งคนทั้งผีเห็นมาแล้วหลายสิบล้าน