ร่างต้นของเจ้ายมบาลคือแมวสองหาง
แมวสองหางสองหาง เป็นหนึ่งในสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ยุคโบราณไม่กี่ตัวที่ยังมีชีวิตรอดมาถึงปัจจุบัน
เมื่อพลังวิญญาณของฟ้าดินค่อย ๆ จางหายไป และสวรรค์ก็ไม่อีกต่อไป สัตว์ศักดิ์สิทธิ์จำนวนมากต่างพากันสิ้นชีพไปอย่างเงียบ ๆ
เหล่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่เหลือรอดเพื่อรักษาสายเลือดของตนจึงเลือกรวมกันหลบซ่อนลงสู่แกนโลก ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สามภพหกทางก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับพวกมันอีกเลย
ในปีนั้นแมวสองหางที่ยังเป็นเจ้าตัวเล็กอยู่ คือสายเลือดสายสุดท้ายที่เหลืออยู่ของเผ่าพันธุ์มัน ตามหลักแล้วมันควรจะต้องตามสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดหลบไปด้วยกัน
แต่เจ้าแมวสองหางตัวจ้อยกลับปฏิเสธไม่ยอมจากฝูงสัตว์บนเขาปู้จือไป และเลือกที่จะอยู่ต่อเพียงลำพัง
การอยู่ครั้งนั้นกินเวลายาวนานถึงหนึ่งพันปี
แม้จะยังเยาว์วัย แต่ในฐานะสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ มันมีพลังในการพิทักษ์รักษาดินแดนหนึ่งแห่งโดยกำเนิด
อย่างที่เคยเล่าไว้ ที่เทพารักษ์กลายเป็นเทพารักษ์ได้ ไม่ใช่เพราะหน้าที่นั้นถูกมอบให้แต่กำเนิด หากแต่เมื่อมันเริ่มปกป้องสรรพชีวิต มันก็ถูกเหล่าสรรพชีวิตยอมรับให้เป็นเทพโดยปริยาย
แมวสองหางตัวเล็ก ๆ กลายเป็นเทพารักษ์ประจำเขาปู้จือ นับจากนั้นไม่ว่าโลกภายนอกจะวุ่นวายแค่ไหน เขาปู้จือก็ยังคงได้รับการพิทักษ์เสมอ
มันใช้พลังของตนปกป้องสัตว์ที่นี่ กระทั่งถึงมนุษย์ด้วย
แต่เมื่อพลังวิญญาณของฟ้าดินค่อย ๆ เสื่อมถอย พลังของแมวสองหางก็อ่อนแอลงเรื่อย ๆ ไม่เคยหยุด
ทว่าที่ตามมาก็คือ มนุษย์ที่เคยได้รับการปกป้องจากแมวสองหางเริ่มไม่พอใจในสิ่งที่มี
พวกเขาเริ่มพยายามเรียกร้องขอสิ่งต่าง ๆ เพิ่มเติมจากเทพารักษ์
แร่ธาตุ พืชหายาก ไม้ป่า นกและสัตว์...
โลกภายนอกพัฒนาไป ความโลภของผู้คนก็ขยายตัวไปพร้อมกับความเจริญนั้น จนกระทั่ง... พวกเขาเล็งเป้าหมายมาที่การบุกเบิกพัฒนาป่าภูเขา