บ้านหลังใหญ่ของสายตระกูลชิวไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวง แต่ที่เมืองหลวงก็มีบ้านอยู่หลังหนึ่ง
หลังจากถูกส่งตัวมาถึงเมืองหลวง ชิวหลีหลีก็ใช้ชีวิตอยู่ที่วิลล่าหลังนี้ร่วมกับแม่บ้านประจำครอบครัว เพียงแต่ด้วยนิสัยที่ชอบเรียบเสงี่ยม ทำให้เพื่อนบ้านรอบด้านไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังครอบครัวนี้เป็นมาอย่างไร
รถของอาซุ่ยกับพวกเพิ่งวิ่งมาถึงหน้าประตูวิลล่าตระกูลชิว ก็เห็นมีรถเก๋งอีกคันจอดอยู่ข้างหน้า
รถคันนั้นชัดเจนว่าเป็นของตระกูลชิว เข้าประตูปุ๊บก็ผ่านประตูอัตโนมัติ แต่ไม่ได้มุดลงไปที่ลานจอดรถใต้ดิน กลับจอดรออยู่ทางเข้าสวนหย่อม
หนานจือฮุ่ยรู้ดีว่าที่บ้านหลังนี้มีเจ้าของบ้านอยู่คนเดียวคือชิวหลีหลี เธอจึงคิดว่าคงเป็นชิวหลีหลีเพิ่งกลับบ้าน
ทว่าเมื่อเงยหน้ามองผ่านกระจกรถไปข้างหน้า กลับเห็นมีเด็กนักเรียนชายหญิงหลายคนลงจากรถ
และหนึ่งในนั้น เธอเคยเห็นมาก่อน
คือลูกสาวของแม่บ้านที่เคยมารับชิวหลีหลีที่ห้องเรียนวาดภาพเมื่อครั้งก่อน
ณ ทางเข้าสวนหย่อม เด็กนักเรียนหลายคนตามเธอลงมาจากรถ เมื่อเห็นวิลล่าขนาดใหญ่เบื้องหน้า ทุกใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา
“เยว่หลี่ บ้านเธอใหญ่จัง! วิลล่าขนาดนี้จริง ๆ เธออยู่คนเดียวเหรอ สบายเว่อร์เลย!”
เด็กสาวที่ถูกเรียกว่าเยว่หลี่เมื่อเผชิญหน้ากับการชื่นชมของเพื่อนร่วมห้อง แววภาคภูมิใจวาบผ่านใบหน้าชัดเจน แล้วเธอก็พูดเพียงว่า
“จะอยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ ที่บ้านยังมีแม่บ้านกับคนขับรถ อีกทั้งยังมีลูกสาวของแม่บ้านด้วย”
เพื่อนข้าง ๆ รีบเสริมทันที
“คนรวยก็มันต่างกันจริง ๆ !”
กลุ่มเธอพูดคุยกันไปก็ก้าวเข้าไปในวิลล่า
เสียงจ๊อกก๊อกของพวกเธอดังไม่เบา ประตูบ้านเปิดออกอย่างรวดเร็ว หญิงสาวในชุดแม่บ้านออกมารับที่ประตู เมื่อเห็นกลุ่มคนข้างนอกก็เอ่ยทันที