ความทรงจำของดวงวิญญาณไม่เหมือนสมองที่มีภาพสมบูรณ์ มันจำได้มากกว่านั้นคือความรู้สึกในตอนนั้น และสิ่งที่ปลุกความรู้สึกนั้นขึ้นมา
ชิวหลีหลีไม่ได้จำได้ว่าตัวเองพบยักษ์หัววัวที่ไหน จำได้แค่ว่ายักษ์หัววัวนั่นหน้าตาดุดัน ยื่นมือมาทางเธอ ท่าทีเหมือนกับจะพาเธอไป
ดวงวิญญาณของชิวหลีหลีถูกต้นฉบับน่ากลัวนั้นทำให้กระจัดกระจายหนีไปทั่ว
ส่วนใหญ่หนีกลับเข้าร่างไป มีเพียงหนึ่งภาคที่เหลือซึ่งสติสัมปชัญญะพาให้ซ่อนตัวเข้าไปในภาพวาดของตัวเอง
เดิมทีเธอออกมาจากที่นั่นได้
แต่เมื่อเธอเห็นสิ่งที่แฝงกายแทนภาคหนึ่งของเธอกลายเป็นตัวแทนของเธอ ชิวหลีหลีไม่เพียงไม่โกรธเคืองเลย กลับรู้สึกโล่งอันเป็นธรรมดาเหลือเกิน
ถ้าเธอกลายเป็นแบบอู๋โยว พ่อแม่กับคนรอบข้างคงจะยินดียิ่งกว่าเดิมสิ้นเชิง?
ชิวหลีหลีคิดอย่างนั้น
แต่นั่นก็เป็นแค่เมื่อก่อนเท่านั้น
ตอนนี้ เมื่อเธอพูดถึงยักษ์หัววัว ทั้งอาซุ่ยและเจ้ายมบาลต่างตกตะลึงอย่างชัดเจน อาซุ่ยถามเธอว่า
“เป็นหัววัวจริง ๆ หรือแค่หน้ากากหัววัว?”
ก็เพราะทุกวันนี้ของเล่นคอสเพลย์ทำได้สมจริงมาก โดยเฉพาะช่วงฮาโลวีนแบบตะวันตก ทรงผมทรงตัวแปลกตากันไปคนละแบบ ใช้คำพูดของเหล่าชาวเน็ตคือ สักวันหนึ่งถ้าของจริงปะปนเข้าไปสักตัวสองตัวก็ไม่มีใครจับได้
ไม่สามารถตัดออกได้ว่าชิวหลีหลีอาจขี้กลัวจนตกใจหลุดวิญญาณ
ชิวหลีหลีฟังแล้วเหมือนพยายามนึกอย่างหนัก ครู่ใหญ่ เสียงเธอมั่นใจ “เป็นหัววัวของจริง”
เธอแม้แต่ยังเห็นเส้นเอ็นที่นูนขึ้นตรงจุดที่หัววัวเชื่อมกับร่างกาย ยักษ์หัววัวนั้นเปลือยอก ส่วนร่างที่เป็นมนุษย์ยังคงมีลักษณะคล้ายหนังวัวไล่ระดับสี
ชิวหลีหลีในท้ายที่สุดก็เป็นคนวาดรูป การจำแนกรายละเอียดย่อมเก่งกว่าคนทั่วไป จึงแน่ใจได้เองว่าสิ่งที่เห็นนั่นเป็นคนหรือผี