มิติของอาซุ่ย
ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ถึงจะโดนพวกอาจารย์กำหนดไว้ไม่ให้ใช้ตามใจฉัน แต่ไม่มีใครรู้จักรูปลักษณ์ของมิติของฉันดีเท่าฉันอีกแล้ว
ภาพวาดตรงหน้าค่อนข้างเป็นนามธรรม แต่ฉันก็ยังมองปุ๊บก็รู้เลยทันทีว่าภาพนี้วาดมิติของฉัน
เรื่องที่อาซุ่ยมีมิติเป็นของตัวเอง หนานจือฮุ่ยก็รู้
ตอนนั้นอาซุ่ยเพิ่งได้พลังใหม่ตอนอายุห้าขวบ ได้อะไรใหม่ก็ย่อมอดใจไม่ได้ที่จะ “โชว์”
และหนานจือฮุ่ยก็เป็นคนที่เธอเลือกโชว์ให้ดูคนหนึ่งพอดี
เธอพอรู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร
สิ่งที่เธอสงสัยก็คือ—
“หลีหลียงเคยเห็นมิติของเธอมาก่อนเหรอ?”
ไม่อย่างนั้นเธอจะวาดออกมาได้ยังไง?
แต่วันนั้นอาซุ่ยกับชิวหลีหลีเพิ่งจะเจอกันครั้งแรก เธออยู่ด้วยตลอด อาซุ่ยจะได้ใช้มิติตอนไหน?
แค่เห็นหน้ากัน อาซุ่ยก็ส่ายหัวใส่เธอ
“เปล่า”
“งั้นทำไมถึง...”
หนานจือฮุ่ยอยากจะถามว่างั้นเธอวาดออกมาได้ยังไง? แต่ถ้าอาซุ่ยรู้ คงไม่ทำหน้าแบบนี้ออกมา
หนานจือฮุ่ยคิดแวบหนึ่งแล้วถามทันที
“ต้องให้ฉันช่วยนัดหลีหลีออกมาเจอกันอีกรอบไหม?”
เมื่อไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถามตัวจริงตรง ๆ ก็เป็นวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด
อาซุ่ยฟังแล้วยิ้มออกมาทันที กอดแขนหนานจือฮุ่ยเอาหัวถูที่ไหล่ของเธอ
“ฮุ่ยฮุ่ยเข้าใจฉันสุด ๆ!”
ยังไม่ทันได้พูดก็รู้แล้วว่าฉันอยากทำอะไร
ไม่เหมือนหนานจือหลินตัวโง่ ๆ คนนั้นเลยสักนิด~
เมื่อหนานจือฮุ่ยบอกว่านัดเจอกันให้แล้ว วันรุ่งขึ้นทั้งสองก็ได้เจอกัน
สถานที่ยังเป็นวิลล่าตระกูลชิวเหมือนเดิม พ่อแม่ตระกูลชิวคงเดินทางออกไปแล้ว ที่นี่ยังเป็นที่อยู่ของชิวหลีหลีเพียงลำพัง แค่เปลี่ยนแม่บ้านกับคนขับรถคนใหม่