ความฝันบางเรื่อง จะปรากฏซ้ำในโลกความจริงด้วยรูปแบบบางอย่างในช่วงเวลาหนึ่งๆ
อาซุ่ยรู้สึกว่า ฉากตรงหน้านี้ ก็คือความฝันนั้นที่กลับมาเกิดซ้ำในความเป็นจริง
และพอดีเธอรู้ชัดว่านี่คือความเป็นจริง เธอจึงยิ่งทิ้งอันอันไว้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด
เพราะการดำลงไปหาประตูที่เชื่อมกับแม่น้ำวั่งชวนใต้น้ำนั้น เป็นความคิดของเธอเองต่างหาก
เธอเชื่อว่าถ้าอันอันคือนิมิตธรรมแห่งยมโลก การเข้ายมโลกด้วยวิธีนี้ก็คงไม่เป็นไร
แต่เธอคิดผิด
ผิดยับ
เห็นขาทั้งสองของซือเป่ยอันถูกแม่น้ำวั่งชวนฉุดรั้งไว้แน่น อาซุ่ยกัดฟันแน่น สะบั้นหนึ่งก็กัดนิ้วตัวเองจนแตก มือหนึ่งจับซือเป่ยอันเอาไว้ อีกมือเดียวก็ผนึกมือเป็นตรา
“แตก!”
หยดเลือดปนรัศมีทองพุ่งกระแทกเข้ากลางแม่น้ำวั่งชวนอย่างรุนแรง แรงที่ฉุดรั้งซือเป่ยอันมาตลอดดูเหมือนจะถูกขับไล่จนสลายไปในพริบตา
อาซุ่ยคว้าโอกาสนั้นออกแรงเต็มที่ มือเดียวกระชากคนขึ้นจากน้ำ
แต่เธอไม่ทันเห็นว่า วินาทีที่ขาของซือเป่ยอันพ้นจากแม่น้ำวั่งชวน ก้นแม่น้ำที่มืดมิดนั้นเหมือนจะมีรัศมีทองแตกกระจาย แล้วหายวับไป
ซือเป่ยอันรู้สึกเหมือนถูกแรงมหึมาดึงตัวพ้นจากน้ำ แล้วจากนั้น ทั้งตัวก็ตกลงมาในอ้อมกอดอันนุ่มนวล
เขาระบายเสียงครางอู้อี้ขึ้นจากลำคอโดยไม่ทันระวังตัว ค่อยๆ เปิดตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้ายิ้มแฉ่งของอาซุ่ยที่อยู่ห่างแค่คืบ ชุ่มน้ำแต่เปล่งประกายสดใสยิ่งกว่าใคร
แค่แม่น้ำวั่งชวนแค่นี้เอง ก็อยากจะแย่งคนจากเธอ เจ้าของเขาหมิงหมิงอย่างอาซุ่ยเหรอ
นี่ไง เธอแย่งชนะมาได้แล้ว
อาซุ่ยมีความภูมิใจในแววตาแบบไม่ซ่อนเร้น รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้าง จนแม้แต่น้ำเสียงยังหอมหวานขึ้นมาทั้งท่อน
“อันอัน ตื่นแล้วเหรอ!”