ชั่วขณะที่คลื่นสึนามิสีดำถล่มลงมา อาซุ่ยสะดุ้งจับซือเป่ยอันข้าง ๆ เธอไว้
ระหว่างที่มือเดียวกำผนึกฝ่ามือ ในใจก็ไม่ยับยั้งความโกรธ บ่นพึมพำอยู่ไม่หยุด
ก็แค่กินปลาของนายไปสองตัว จำเป็นต้องปล่อยสึนามิใส่กันขนาดนี้เลยเหรอ?
ในใจสาปแช่งไปเช่นนั้น แต่การกระทำของเธอไม่ได้ลังเลแม้แต่ครึ่งวินาที
ทว่าความเร็วของสึนามิเร็วกว่าที่เธอคิด ก่อนสายลมเย็นจะพาตัวเธอกับซือเป่ยอันหนีออกจากผนังหน้าผาได้ทัน คลื่นยักษ์ก็ทะยานท่วมฟ้าทับลงมาใส่ทั้งสองแล้ว
อาซุ่ยหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับสูดลมหายใจลึก ๆ คิดว่าจะทนให้ผ่านแรงปะทะคลื่นแรกไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน
แต่ไม่ทันจะคิดอะไรต่อ หลังเธอกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระชากเธออย่างแรง
ทันทีต่อมา เธอพร้อมกับซือเป่ยอันที่ถูกมือฉุดไว้แน่น ก็ถูกแรงมหึมาดึงพุ่งออกจากพื้น
ส่วนกำแพงน้ำที่พุ่งเข้าใส่หน้า กลับเหมือนถูกบางอย่างทำให้ระเหยหายไปในพริบตา ไม่มีแม้แต่หยดน้ำเดียวโดนตัวทั้งสอง
อาซุ่ยตกใจเพียงชั่วครู่แล้วก็แหงนหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว วินาทีถัดมาก็ตั้งตัวไม่ถูก
เหนือหัวเธอคือปีกขนนกสีเขียวขนาดมหึมาที่กางออก พร้อมเสียงร้องสูงส่งดังก้อง ปีกนั้นพาตัวเธอกับซือเป่ยอันพุ่งทะยานขึ้นเหนือหน้าผาอย่างรวดเร็ว
ขนนกสีแดงเพลิงเป็นประกาย ๆ เหมือนฝนไฟที่ตกลงมาจากท้องฟ้า ทำให้อาซุ่ยไม่อดชื่นชมไม่ได้ว่า ตอนกางออกมันใหญ่ขนาดนี้เชียวเหรอ
ตามมาด้วยความรู้สึกขันขันอีกเรื่องหนึ่ง
นกขาพิการตัวนี้ถึงจะมีขาเพียงข้างเดียว แต่แรงที่จับเธอไว้ไม่ใช่แค่แรงมาก แถมยังมั่นคงสุด ๆ อีกต่างหาก
รู้สึกได้ว่าตัวเองถูกนกขาพิการพาบินขึ้นไปอย่างเร็ว พอยืนยันว่าตัวเองกับซือเป่ยอันพ้นภัยจากอันตรายเมื่อครู่แล้ว อาซุ่ยก็มองลงไปข้างล่างอีกครั้ง