หลังอิ๋งเจิ้งออกจากเรือน เขายืนอยู่บนทางในหมู่บ้าน มองนางลงกลอนประตู สะพายตะกร้าไม้ไผ่ แล้วอ้อมออกทางประตูข้าง มุ่งหน้าไปยังภูเขาด้านหลัง เขายังคงยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของนางค่อย ๆ เล็กลง ตะกร้าไม้ไผ่ไหวไปตามแสงตะวัน เส้นผมยาวสีหมึกพลิ้วไหวตามจังหวะฝีเท้า ครั้นแล้วจึงหันไปสั่งเหมิงอี้ซึ่งรออยู่ใต้ต้นไหวโบราณว่า
“พรุ่งนี้ เตรียมเหรียญทองแดงมาสักหน่อย”
“สืบมาว่ามีผู้ใดเคยหาเรื่องนางบ้าง ไม่ต้องกลับมารายงาน จัดการให้คนผู้นั้นหายไปเสีย”
“รับบัญชา!” เหมิงอี้รับคำแล้วจากไป
ยามบ่าย
ยามปลายสารท ภูเขาด้านหลังเต็มไปด้วยใบเมเปิลแดงราวกับเปลวเพลิง ใบแปะก๊วยสีทองอร่ามปูเต็มทางคดเคี้ยวบนเขา
เจียงเหยียนสะพายตะกร้าไม้ไผ่สูงเกือบครึ่งตัว เดินไปตามทางเล็กบนเขา อากาศในป่าสดชื่นจนบรรยายไม่ถูก ทำให้สมองที่วุ่นวายมาตลอดทั้งเช้าของนางปลอดโปร่งขึ้นในที่สุด
นางแหวกพงหญ้าแห้งสีเหลืองในหุบเขาด้านร่มครึ้ม เบื้องล่างมีดอกไม้สีม่วงขึ้นเป็นกระจุก นั่นคือจื่อฮวาตี้ติง เป็นสมุนไพรชั้นดีที่ช่วยขับความร้อนและถอนพิษ หลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง รากของมันจะอวบอ้วนที่สุด
เจียงเหยียนใช้พลั่วทองแดงที่เอวแซะต้นมันขึ้นมาทั้งราก ไม่นานก็ขุดได้เกือบครึ่งตะกร้า เหงื่อบนหน้าผากถูกนางใช้แขนเสื้อเช็ดอย่างลวก ๆ ก่อนเดินขึ้นเขาต่อ
ระหว่างทางนับว่าเก็บเกี่ยวได้ไม่น้อย ดอกสายน้ำผึ้งกับสมุนไพรบางชนิดก็เก็บได้เกือบครบแล้ว นางจึงไปยังจุดที่วางกับดักไว้เมื่อหลายวันก่อน จะเรียกว่ากับดักก็ไม่เชิง เป็นเพียงกับดักง่าย ๆ ที่พรานชราผู้รักษาอาการป่วยให้นางสอนทำจากเชือกป่านกับกิ่งไม้ จะจับอะไรได้หรือไม่ล้วนขึ้นอยู่กับโชค แต่ในยุคนี้เนื้อสัตว์มีค่ามาก อย่างไรก็ต้องลองดู
เจียงเหยียนยังอยู่ห่างออกไปก็เห็นก้อนสีเทาขมุกขมัวอยู่ในกับดักแล้ว เป็นกระต่ายป่า นางเดินเข้าไปแก้กับดัก ยกมันขึ้นมาชั่งน้ำหนัก ดูแล้วหนักไม่น้อยกว่าสามสี่จิน พอให้นางกินได้หลายมื้อแล้ว ฮี่ ๆ
วันนี้โชคดีไม่น้อย ตกค่ำจะตุ๋นมัน ใส่ขิงป่ากับหัวไชเท้าลงไปอีกหน่อย รสชาตินั้น... เจียงเหยียนกลืนน้ำลาย มุมปากพลันยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นางยัดกระต่ายป่าลงในตะกร้า ใช้ผ้าขาดผืนหนึ่งคลุมไว้ จากนั้นลุกขึ้นปัดดินบนมือ พลางกวาดตามองรอบด้าน ดวงตะวันใกล้ลับขอบฟ้าแล้ว ยังมีกับดักอีกสองจุดอยู่บนเขาอีกลูก นางต้องเร่งมือแล้ว
เฮ้อ ชีวิตฉันนี่นะ แค่กระต่ายตัวเดียวก็ทำให้ดีใจได้ถึงขนาดนี้ ชาติก่อนใครจะคิดล่ะว่า ศิษย์เอกของหมอหลวงผู้มีฝีมือเป็นเลิศอย่างฉันจะต้องมานั่งกังวลเรื่องปากท้องทุกวัน แต่จะว่าไป อากาศที่นี่ดีจริง ๆ ไม่มีพวกบ้างาน มีแต่ความยากจน ยากจนชะมัด
กับดักอีกสองแห่งแห่งหนึ่งว่างเปล่า ส่วนอีกแห่งมีกระจอกตัวน้อยติดอยู่ เจียงเหยียนจึงปล่อยมันกลับเข้าป่า เมื่อกลับถึงเรือน นางก็เริ่มจัดการเครื่องในกระต่าย
นางหิ้วกระต่ายไปริมแม่น้ำ นั่งยอง ๆ บนแผ่นหิน ชักดาบ ฟันลงไปครั้งเดียว หนังกระต่ายก็แยกออกจากช่วงคอ ฝีมือคล่องแคล่วเด็ดขาด เลือดเจือจางไหลไปกับสายน้ำ นิ้วของนางควานหาเครื่องในในน้ำลำธารเย็นเฉียบ คัดส่วนที่ไม่ต้องการโยนลงไปในกอหญ้าน้ำ
ตั้งแต่มาถึงที่นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ลิ้มรสความหิวโหย ความปวดบิดจากความหิวทำให้อวัยวะภายในทั้งห้าราวกับกำลังร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง
ผ่านมา 1 ปี นางเริ่มเรียนรู้จังหวะชีวิตเช่นเดียวกับชาวบ้าน ตื่นทำงานยามตะวันขึ้น พักผ่อนเมื่อตะวันตกดิน เมื่อไม่มีโทรศัพท์กับคอมพิวเตอร์ ความรู้สึกแรกของนางคือไม่คุ้นชิน
ไม่คุ้นกับการหิวแล้วไม่มีอาหารมาส่ง ไม่คุ้นกับการขาดสิ่งของแล้วไม่มีร้านค้าออนไลน์ ไม่คุ้นกับตัวหนังสือ ไม่คุ้นกับทุกสิ่งทุกอย่าง
แต่กาลเวลาเป็นสิ่งดี กาลเวลาทำให้คนที่เกลียดขี้หน้า กลับมองจนชินตาได้ ทั้งยังเปลี่ยนคนที่ต่อเลโก้ไม่เป็น ให้กลายเป็นคนลงมือทำอะไรคล่องแคล่ว
ดูเหมือนขยัน ที่จริงคือไม่มีทางเลือก
หลังจากกินข้าวเสร็จ นางก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะ หยิบกระดาษแผ่นใหม่ที่ตากแห้งไว้ในลานหลังเรือนมาจุ่มหมึกทดลอง ปลายพู่กันเพิ่งแตะลงไป หมึกก็แผ่ซ่านเป็นวงกว้างทันที ล้มเหลว นางไม่หงุดหงิดแม้แต่น้อย
เพราะในส้วมยังมีกระดาษที่ล้มเหลวอยู่อีกมาก ขาดส่วนผสมบางอย่าง อีกทั้งขั้นตอนคงมีปัญหาตรงขั้นใดขั้นหนึ่ง
นางไม่ได้คิดจะนำออกไปขายหรอก เพียงแต่ยุคนี้ยังใช้ไม้ไผ่จารึกข้อความ ช่างไม่สะดวกเอาเสียเลย เอาเถิด นางก็แค่อยากเอาไปขาย ดูท่าทรัพย์ก้อนนี้คงยังหาไม่ได้ในเร็ววัน
วันถัดมา ฟ้ายังไม่ทันสว่าง หมอกยังปกคลุมอยู่บนกำแพงเตี้ยไม่จางหาย
อิ๋งเจิ้งยืนอยู่ใต้ต้นไหวโบราณนอกเรือนของนางแล้ว ในแขนเสื้อยังซ่อนเหรียญทองแดงที่เมื่อคืนสั่งให้จ้าวเกาไปแลกมาจากตลาดด้วยตนเอง
เดิมทีเขาคิดว่ายามนี้คงไม่มีผู้ใดอยู่ จึงผลักรั้วเข้าไปได้ ทว่าพอเลี้ยวผ่านมุมกำแพงก็ชะงักงัน
ใต้เพิงหญ้ามีคนต่อแถวอยู่เจ็ดแปดคนแล้ว
มีสตรีอุ้มเด็ก คนชราหลังค่อมไอแค่ก ๆ และชายหนุ่มที่พันผ้าเปื้อนเลือดไว้ ทั้งยังมีคนสองสามคนจับกลุ่มนั่งยอง ๆ รออยู่ใต้กำแพงเรือน
ตั้งแต่ลืมตาตื่น เจียงเหยียนก็ยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก ไม่มีทางเลือก คลินิกเล็ก ๆ มีผู้เชี่ยวชาญตรวจโรคอยู่เพียงคนเดียวคือนาง จับชีพจร ลุกไปหยิบยา วนเวียนอยู่เช่นนั้น หากใครไม่มีเหรียญทองแดงก็ให้ติดค้างไว้ก่อน บางคนหอบต้นหอมมาหนึ่งกำ บางคนเอาเผือกป่ามาสองสามหัว นางก็รับใส่ตะกร้าไม้ไผ่ข้างเท้าโดยไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว
ยาหนึ่งชุดราคา 5 เหรียญทองแดง
ฝีเท้าอิ๋งเจิ้งชะงัก ก่อนถอยกลับไปยืนในเงาของต้นไหวโบราณ สมุนไพรที่ตากแห้งอยู่บนชั้นหน้าเรือนนาง แค่เวลาเก็บ ตากแปรรูป และบด ก็มีค่ามากกว่าราคานี้ไกลโข ยังไม่นับแรงกายที่นางต้องขึ้นเขาเพียงลำพัง แบกสมุนไพรเต็มตะกร้ากลับมา
เขารออยู่ใต้ต้นไหวโบราณอย่างเงียบงันเกือบหนึ่งชั่วยาม มองแถวที่ค่อย ๆ สั้นลงทีละคน มองดวงตะวันโผล่พ้นหมอกขาว จนกระทั่งคนไข้คนสุดท้ายหิ้วห่อยาจากไป เขาจึงค่อย ๆ เดินออกมาจากเงาไม้
“แม่นาง ตามที่ตกลงกันไว้เมื่อวาน 30 เหรียญทองแดง”
เขาวางเหรียญลงบนโต๊ะ เกิดเสียงใสกังวาน จากนั้นก็นั่งลงตามใจชอบบนเก้าอี้ไม้หยาบตัวเดิมที่นั่งเมื่อวาน
“คุณชาย เมื่อคืนหลับสบายหรือไม่?”
เจียงเหยียนรับเงิน เห็นสีหน้าของเขาแดงเรื่อกว่าเมื่อคืน จึงถามพร้อมรอยยิ้มบาง
“พอใช้ได้”
สายตาเขาหยุดอยู่ที่ครกยาทองแดงเก่าซึ่งวางตรงมุมโต๊ะ “เมื่อคืนข้าต้มยาตามเทียบยาที่แม่นางจัดให้หนึ่งชุด รสขมยิ่งนัก แต่กลับหลับสนิทกว่าทุกวัน แม่นางช่วยจับชีพจรให้ข้าอีกครั้งได้หรือไม่? ดูว่าอาการดีขึ้นบ้างหรือเปล่า”
หางตาเจียงเหยียนเหลือบเห็นชายที่มากับเขา ผิวหน้าขาวไร้หนวด เป็นอาการไตหยินพร่องอย่างชัดเจน แผ่นหลังค้อมเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ยืนรออยู่ข้างกาย ดูท่าคงเป็นบ่าวที่รับใช้ผู้อื่นเป็นประจำ ส่วนชายร่างกำยำที่คล้ายไททันเนื้อคนเมื่อวานไม่ได้มาด้วย