“ขมเป็นธรรมดา เพราะข้าจ่ายาแรงเกินไป ไม่ควรกินเป็นประจำ หมอทั่วไปคงไม่จ่ายยาแรงถึงเพียงนี้”
เจียงเหยียนฟังแล้วก็จับชีพจรให้เขาอีกครั้ง ผ่านไปไม่กี่อึดใจ นางจึงกล่าวว่า
“ไม่มีปัญหาอะไร กินยาที่เหลือให้หมด หลังจากนี้บำรุงด้วยอาหารตามปกติก็พอ”
อิ๋งเจิ้งค่อย ๆ ดึงมือกลับมาวางบนเข่า “เท่านี้ก็หายแล้วหรือ?”
“แม่นางบอกเมื่อครู่ว่ายาแรง หลังจากนี้มีอาหารบำรุงชนิดใดที่ต้องงดหรือไม่? ข้าเดินทางค้าขายอยู่ข้างนอกตลอดปี กินอยู่ไม่เป็นเวลา เกรงว่าจะทำลายยาของแม่นางเสียเปล่า”
เจียงเหยียนจัดข้าวของบนโต๊ะ ข้อห้ามเรื่องอาหารหรือ? ยุคนี้มีกินอิ่มก็นับว่าดีแล้ว จะมีข้อห้ามอะไรกัน
“ไม่มี”
แต่มือนางชะงักไป เขาเดินทางค้าขาย คนผู้นี้เป็นพ่อค้า นางกำลังต้องการหาของบางอย่างอยู่พอดีมิใช่หรือ
ดวงตาของเจียงเหยียนมีรอยยิ้มแต้มอยู่หลายส่วน “ท่านเดินทางค้าขายไปที่ใดบ้าง?”
อิ๋งเจิ้งแปลกใจที่นางเป็นฝ่ายชวนพูดก่อน ทั้งยังเห็นมุมปากนางยกขึ้นเล็กน้อย และแววตาที่ฉายรอยคำนวณวูบหนึ่ง
เขาคุ้นเคยกับแววตาเช่นนี้ยิ่งนัก ขุนนางในราชสำนักก่อนกราบทูลขอสิ่งใด เก้าในสิบคนมักเผยสีหน้าเช่นนี้ออกมา
ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าเช่นนี้บนใบหน้าของนาง
อิ๋งเจิ้งกลับไม่รู้สึกว่าถูกคำนวณหรือถูกลบหลู่ ตรงกันข้าม ในอกกลับเอ่อท้นด้วยความยินดีที่ยากจะอธิบาย
“ไปทั่วทุกแห่ง”
“ทั้งกวนจง หลงซี ปาซู่ และฉีหลู่ เส้นทางน้ำแถบซานตงก็เดินทางไปเช่นกัน แม่นางอยากถามสิ่งใดหรืออยากซื้ออะไร ก็บอกมาได้ตรง ๆ”
เขาเอียงหน้าไปทางนาง แสงตะวันลอดผ่านช่องหญ้าคาที่ผุพังบนหลังคา เพ่งให้เห็นแนวแบ่งระหว่างแสงและเงาบนโหนกแก้มของเขา
“ท่านพอจะช่วยหาซื้อของให้ได้หรือไม่? ข้าต้องการของเหล่านี้”
เจียงเหยียนหยิบผ้าแพรออกมา แม้แต่ผ้าแพรผืนนี้ นางยังเก็บเงินอยู่นานกว่าจะซื้อได้ บนผืนผ้ามีภาพวาดอยู่หลายอย่าง ทั้งสมุนไพรและสิ่งของจำเป็นสำหรับทำกระดาษ นางยื่นผ้าแพรให้อีกฝ่าย
“ของพวกนี้ข้าไม่รีบร้อน ท่านไปที่เหล่านั้นเมื่อใด หากผ่านทางก็ช่วยนำกลับมาให้ก็พอ หากต้องตั้งใจไปหาโดยเฉพาะ ข้ามีเงินไม่มาก ท่านก็เห็นแล้วว่าค่ารักษาของข้าถูกเพียงใด หากนำของที่ข้าต้องการกลับมา ข้าจะรับซื้อไว้ หากไม่ได้ไปคราวนี้ คราวหน้าค่อยคืนผ้าแพรให้ข้าก็ได้”
อิ๋งเจิ้งรับผ้าแพรมา ก่อนคลี่ด้านที่มีภาพวาดออกแล้ววางราบบนเข่า
บนผ้าแพรวาดสิ่งของไว้หลายอย่าง แม้ฝีแปรงจะดูขาดความชำนาญ แต่ภาพกลับชัดเจนยิ่ง แต่ละอย่างมีทั้งรูปร่าง สีสัน กระทั่งตำแหน่งที่คาดว่าเป็นแหล่งผลิต
มีอยู่สองอย่างที่ดูคล้ายรากและผลของพืชชนิดหนึ่ง ซึ่งเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน ส่วนอีกหลายอย่างคล้ายเปลือกไม้ ปูนขาว และภาพโครงสร้างของกรอบบางชนิด
·····
เขาดูไม่เข้าใจ ทว่ากลับรู้สึกคุ้นตาอยู่ราง ๆ เปลือกไม้เปียกชื้นที่เมื่อวานยามพลบค่ำนางนั่งจัดการอยู่ในลานบ้าน ดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวกับภาพบนผ้าแพร
ที่แท้สิ่งที่นางคิดจะทำต้องใช้ของเหล่านี้นี่เอง
“ของเหล่านี้ ข้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน”
เขาแตะภาพพืชแปลกตาสองอย่างบนผ้าแพรด้วยปลายนิ้ว จากนั้นพับผ้าแพรอย่างระมัดระวังแล้วเก็บเข้าชายแขนเสื้อ
“แต่ข้าจำไว้แล้ว ก่อนสิ้นปียังต้องเดินทางไปปาซู่อีกครั้ง พอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิก็จะไปฉีหลู่ หากผ่านทางก็จะช่วยนำกลับมาให้ แม่นางไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน”
“ข้าทำการค้า การช่วยผู้อื่นขนส่งสินค้าเป็นเรื่องปกติ ค่ารักษาที่นี่มีเพียงอีแปะเดียว คราวหน้าข้านำของมาส่ง ก็ให้ถือเป็นค่ารักษาแล้วกัน”
เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่แทบจะชนหญ้าคาบนหลังคากระท่อมเตี้ย ๆ
เจียงเหยียนได้ยินเช่นนั้นก็คิดในใจว่า มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยหรือ? คนผู้นี้มาหานางสองครั้ง แววตากระจ่างใส กิริยาวาจาล้วนไม่ธรรมดา ที่สำคัญคือดูไม่ใช่คนเจ้าชู้ นางจึงระแวดระวังเขาน้อยลงมาก นางยิ้มพลางลุกขึ้นไปส่ง
“เช่นนั้นก็ดี แล้วข้าควรเรียกพี่ใหญ่ว่าอย่างไร?”
เขาดูอายุยังไม่ถึงสี่สิบ สมัยใหม่ฉันอายุสามสิบสองแล้ว ส่วนร่างนี้ก็น่าจะราวยี่สิบเอ็ดหรือยี่สิบสอง เรียกเขาว่าพี่ใหญ่ก็เหมาะกับวัยดี
พี่ใหญ่?
คำสองคำนี้ดังเข้าหูอิ๋งเจิ้ง เท้าข้างหนึ่งที่ก้าวออกไปแล้วพลันค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับมีเส้นด้ายที่มองไม่เห็นพันข้อเท้าไว้
ลูกสาวของเขาเรียกเขาว่าพี่ใหญ่
อิ๋งเจิ้งหลุบตาลง ใช้เวลาครึ่งอึดใจกลืนความฝืดฝาดในลำคอลงไป เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าก็แต้มรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างพอเหมาะพอดีแล้ว
เขาหันกลับมาเผชิญหน้านาง แล้วควานหาชื่อหนึ่งจากความทรงจำขึ้นมาใช้ชั่วคราว
“จ้าวซี ทำการค้าเดินทางส่งสินค้า คนอื่นเรียกข้าว่าจ้าวต้า แม่นางเรียกตามสะดวกเถิด”
จ้าว
เป็นแซ่ทางฝ่ายมารดาของเขา ส่วนซีหมายถึงต่ำต้อย เป็นชื่อที่ใช้เรียกบ่าวไพร่ เขาตั้งชื่อที่ไม่มีใครสะดุดตาที่สุดในใต้หล้าให้ตนเอง ยามเอ่ยออกจากปาก เกือบจะกัดปลายลิ้นตนเองเสียแล้ว
เขายกมือแตะผ้าแพรที่พับไว้อย่างเรียบร้อยในแขนเสื้อ แล้วพยักหน้าให้นางเล็กน้อย
“เมื่อกลับจากการค้าคราวหน้า ข้าจะมาหาแม่นางอีก”
กล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากประตูรั้ว ท่วงท่ายืดตรง ฝีเท้าสงบนิ่ง
เจียงเหยียนเดินไปส่งถึงหน้าประตู ประสานมือคำนับเล็กน้อย เมื่อส่งเขาจากไปแล้วจึงกลับเข้าลานบ้านด้วยอารมณ์เบิกบาน ในใจแอบเพิ่มคะแนนให้พ่อค้าจ้าวซีผู้นี้อีกหลายส่วน คนไม่เลว ไม่ขี้เหนียว ใจซื่อตรง ไม่มีแวมหื่นน่าขยะแขยงอย่างที่เห็นในสายตาชายวัยกลางคน พอคบหาได้
เจียงเหยียนแอบจัดเขาไว้ในหมวดเพื่อนในใจ
อิ๋งเจิ้งเดินออกจากประตูรั้วเอียง ๆ มาได้ไม่ถึงยี่สิบก้าว ฝีเท้าก็ช้าลง เขาได้ยินเสียงฮัมเพลงอย่างร่าเริงดังมาจากลานบ้านด้านหลัง แม้ฟังทำนองไม่ชัด มีเพียงเสียงฮัมคลุมเครือไม่กี่พยางค์ลอยมาตามสายลมฤดูใบไม้ร่วง
ตรงหัวมุมถนนหลวง มีรถม้าหลังคาผ้าสีเขียวที่ไม่สะดุดตาคันหนึ่งจอดรออยู่แล้ว
จ้าวเกาก้มตัวเปิดม่าน อิ๋งเจิ้งโน้มกายเข้าไปในรถม้า
“คัดลอกสิ่งของบนผืนนี้ไว้หนึ่งฉบับ แล้วส่งไปยังทุกเขต”
“ใช้ชื่อสำนักการค้า ประกาศรับซื้อพืชพันธุ์หายากจากทางใต้และวัตถุดิบเปลือกไม้ หากผู้ใดพบเห็นจะให้รางวัลอย่างงาม”
จ้าวเการับผ้าแพรมา ก้มศีรษะรับคำ
ล้อรถม้าหมุนบดไปบนถนนหลวงดินเหลือง อิ๋งเจิ้งเอนกายพิงผนังรถหลับตาลง มุมปากที่ยกขึ้นเพียงเล็กน้อยยังคงไม่คลาย
พี่ใหญ่หรือ?
ชั่วชีวิตนี้มีคนเรียกเขาด้วยชื่อต่าง ๆ มากมาย แต่ไม่เคยมีใครเรียกเขาว่าพี่ใหญ่
แม้จะเป็นการลบหลู่เบื้องสูง แต่เขากลับไม่โกรธแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่าน่าสนใจอยู่ไม่น้อย