วงการบันเทิงคลั่ง ฉันเพี้ยนเธอก็เพี้ยน

ตอนที่ 2 วงการบันเทิงคลั่ง ฉันเพี้ยน นายก็เพี้ยน

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ถังเหยารู้สึกได้ทันทีว่าแววตาของคุณตำรวจที่อยู่ตรงหน้ามองเธอด้วยความเวทนา

ถังเหยา: ?

คุณตำรวจอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ช่างเถอะ เธอก็ลำบากเหมือนกัน”

ถังเหยา: หา?

คุณตำรวจ: “คนแบบนี้ ต่อให้รักษาหายก็ยังน้ำลายไหลอยู่ดี”

ไม่นานทุกคนก็แยกย้ายกันไป ถังเหยามีความสุขสุด ๆ เธอยกมือทำท่าสู้ตายต่อหน้าฝูงชนที่กำลังถือโทรศัพท์ถ่ายคลิปอยู่ จากนั้นก็ได้รับคำชมชุดใหญ่ ก่อนจะเดินจากไปอย่างเท่ ๆ

————

วันต่อมา คลิปที่ถังเหยาจัดการผู้ก่อการร้ายทั้งสี่คนได้ด้วยตัวคนเดียวก็โด่งดังในโลกออนไลน์อย่างรวดเร็ว

ชั่วพริบตาเดียว ประวัติของเธอก็ถูกขุดจนเกลี้ยง ข่าวติดอันดับค้นหาล้วนเป็นเรื่องที่เธอสู้กับคนสี่คนเพื่อช่วยทุกคนไว้ รวมถึงเรื่องที่เธอถูกมองเป็นตัวแทนของคนอื่น

เพราะฝีมือของเธอไม่เลว เธอจึงมีแฟนคลับเพิ่มขึ้นมาอีกกลุ่มหนึ่ง

แม้แต่ตำรวจเมืองเอชก็ยังเข้ามาคอมเมนต์ใต้คลิปว่า “เป็นเด็กผู้หญิงที่กล้าหาญและมีความสามารถมาก (เยี่ยม ๆ ๆ) แต่ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ หวังว่าเธอจะกลับมาเป็นปกติในเร็ววัน!”

ชาวเน็ตอดไม่ได้ที่จะคอมเมนต์ยอดนิยมว่า 【เธอ เธอนี่มีฝีมืออยู่เหมือนกันแฮะ! แถมเป็นฝีมือระดับแปรงเหล็กด้วย!】

【ถึงเรื่องความรักจะเละเทะไปหน่อย แต่พอถึงช่วงคับขันกลับพึ่งพาได้ขนาดนี้ ฉันเป็นแฟนคลับเธอแล้ว!!】

【เดี๋ยวนะ คนพวกนี้ไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตาเลยหรือไง? กลางวันแสก ๆ ยังกล้าปล้น! ถ้าไม่มีถังเหยา ไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น】

【แต่ถังเหยีก็แรดจริง ๆ นั่นแหละ! ถ้าไม่ติดว่าอยู่ไกล ฉันอยากไปฆ่าเธอเองเลย น่าเสียดายที่พวกโจรไม่ฟันเธอให้ตาย】

【คอมเมนต์บนอยู่ประเทศเดียวกับพวกเราจริงดิ】

【ไอ้คนปากเหม็นข้างบน แกเป็นอะไรหรือเปล่า? แค่วันนี้เธอช่วยคนอย่างกล้าหาญ ก็เป็นวีรบุรุษของประชาชนแล้วนะ! อีกอย่างเธอเป็นผู้หญิงด้วย!! แกทำได้แบบนี้หรือเปล่า? ขอให้คนในครอบครัวแกโดนผู้ก่อการร้ายฟันตายบ้าง (พูดไม่ออก)】

【คนผ่านทางมาถามเบา ๆ การถูกมองเป็นตัวแทนของคนอื่นก็ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย จริงไหม?】

【อันนี้ก็ไม่ใช่ความผิดเธอจริง ๆ แต่เลิกกันแล้วยังตามตื๊อจักรพรรดิจอก็คงไม่เหมาะมั้ง? รู้ว่าเขามีแฟนแล้วยังแทรกกลาง น่าขยะแขยง!】

【ในวงการบันเทิงจะมีใครขาวสะอาดกันล่ะ? แค่เห็นฝีมือของเธอวันนี้ ฉันก็เป็นแฟนคลับแล้ว! หนังสือพิมพ์ประชาชนยังลงข่าวชมเธอเลย! เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ เละเทะ ไม่ได้แปลว่าตัวเธอเละเทะไปด้วย】

【นั่นสิ! อีกฝ่ายถือมีดอยู่ด้วย เธอยังไม่กลัวเลย คนทั่วไปทำไม่ได้หรอก!】

【เห็น ๆ อยู่ว่าไอ้กู้อะไรนั่นก็ผิดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้ ผู้ชายก็แอบหายหัวไปเฉย ๆ น่าขยะแขยงจริง】

【ใช่เลย แค่เห็นเธอช่วยคนวันนี้ ฉันก็ว่าเจ้ากู้นั่นสมองมีปัญหาแล้ว】

คลิปนี้โด่งดังเป็นพลุแตก กู้จิ่งเฉินที่อยู่โรงพยาบาลก็เห็นคลิปด้วย เขามองถังเหยาที่แข็งแกร่งราวกับวัวป่าในคลิป ใบหน้ามืดครึ้มจนถึงขีดสุด

เธอเก่งขนาดนี้ แต่วันนั้นกลับผลักเขาออกไปรับมีดแทน!

ถังเหยาคนนี้!!

กู้จิ่งเฉินเปิดส่วนความคิดเห็นด้วยสีหน้าบึ้งตึง ผลกลับกลายเป็นว่าเห็นคอมเมนต์ด่าตัวเองอยู่เต็มไปหมด

กู้จิ่งเฉินโกรธจนตัวสั่น

ถังเหยา ถึงกับจ้างหน้าม้ามาด่าเขา คิดจะใช้วิธีนี้บีบให้เขาเปลี่ยนใจงั้นเหรอ?

ฝันไปเถอะ

กู้จิ่งเฉินสลับหน้าแอปทันที แล้วส่งข้อความหาถังเหยา

————

ในเวลาเดียวกัน ภายในคฤหาสน์หรูส่วนตัวแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มรูปงามกำลังถือโทรศัพท์ดูคลิปที่ถังเหยาโด่งดังเป็นพลุแตก

แววขบขันวาบผ่านดวงตา เขาหันไปยื่นโทรศัพท์ให้หญิงชราผู้สง่างามที่อยู่ด้านหลัง พลางยิ้มแล้วพูดว่า

“คุณย่า ฝีมือเธอเก่งขนาดนี้ ยังจะให้ผมแต่งเธอเข้าบ้านอีก ไม่กลัวหลานชายโดนเธอใช้ความรุนแรงในครอบครัวหรือไงครับ?”

คุณย่าผู้สง่างามแย่งโทรศัพท์ไปทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังในตัวหลานชายที่ไม่ได้ดั่งใจ

“ก็สมควรแล้ว! ย่าบอกไว้ก่อนนะ เด็กคนนี้เป็นคนดี! ยังไงย่าก็ไม่สน ย่าจะเอาหลานสะใภ้คนนี้ ถ้าแกไม่พาเธอมาแต่งงานด้วย ย่าก็จะถือว่าไม่มีหลานอย่างแก!”

ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ “ได้ ๆ ๆ”

เหยาเหยา... สองปีแล้ว ในที่สุดเธอก็กลับมา...

————

คืนนั้น ถังเหยาเห็นว่าตัวเองดังไปถึงนอกโลกแล้ว กำลังคิดอยู่ว่าจะฉวยโอกาสนี้เปิดไลฟ์โกยเงินก้อนโตดีไหม จู่ ๆ ก็มีข้อความเด้งขึ้นมา

ชื่อผู้ติดต่อ: พี่จิ่งเฉิน

ถังเหยาขนลุกซู่ ไม่คิดเลยว่าสักวันภาษาจีนจะทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนได้ขนาดนี้

ถังเหยากดเข้าไปดู:

“ถังเหยา! เธอรับเงินไปแล้วแท้ ๆ ยังจะจ้างหน้าม้ามาด่าฉันอีก ทำแบบนี้เพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากฉันหรือไง? เธอนี่มีลูกเล่นเยอะจริง ๆ!”

ถังเหยาทำหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

อะไรนะ? เรียกร้องความสนใจจากเขา??

เขามโนอะไรอีกเนี่ย?

ไม่นานก็มีข้อความส่งมาอีกข้อความ

“ถังเหยา! ฉันบอกไว้เลยว่าในใจฉันมีแค่ซินหร่านคนเดียว ถ้ารู้จักเจียมตัวก็เลิกใช้วิธีพวกนั้นซะ จะได้ไม่ต้องจบกันแบบน่าเกลียด!”

ความคิดในใจของถังเหยา: ขอบคุณที่เมตตาปล่อยฉันไป!

ถังเหยากลอกตาแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไปเลย

ยี่สิบนาทีต่อมา

กู้จิ่งเฉินมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มีข้อความกว่าสามสิบข้อความแต่ไม่มีการตอบกลับ สีหน้าดูแย่สุด ๆ แสงสีเขียวสาดใส่ใบหน้าจนดูบิดเบี้ยวน่ากลัว

หลิงซินหร่านที่อยู่ข้าง ๆ ถามด้วยความเป็นห่วงว่า

“จิ่งเฉิน ไม่ต้องกังวลนะ เหยาเหยาอาจจะแค่ยังไม่เห็นข้อความก็ได้...”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของกู้จิ่งเฉินก็อ่อนลง เขารีบปลอบคนที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตัวเอง

“ฉันไม่เป็นไร อย่าคิดมากเลย”

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ในใจของกู้จิ่งเฉินกลับเดือดดาลจนแทบระเบิด

ผู้หญิงคนนี้กล้าไม่ตอบข้อความเขางั้นเหรอ! เมื่อก่อนเธอเคยตอบช้าเสียที่ไหน?

หรือว่าไม่ได้ดูโทรศัพท์จริง ๆ? หรือกำลังเล่นเกมผลักไสเพื่อให้เขาวิ่งตาม?

กู้จิ่งเฉินลุกขึ้นยืน หันหลังให้หลิงซินหร่าน เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งซองอั่งเปาไปให้

หลังจากนั้น 0.005 วินาที:

【ถังเหยารับอั่งเปาของคุณแล้ว】

กู้จิ่งเฉินตาลายจนแทบเป็นลมเพราะความโมโห

เขารีบพิมพ์ว่า “ถังเหยา!! ออนไลน์อยู่แท้ ๆ ยังกล้าไม่ตอบข้อความฉันอีก!”

อีกฝั่งหนึ่ง ถังเหยามองอั่งเปา 0.01 หยวนแล้วยิ้มอย่างคนตายไปแล้วครึ่งตัว: เงินแค่นี้ยังเอาชนะกลโกงออนไลน์ไม่ได้เลย

ถังเหยาจึงตอบกลับไปได้แค่ว่า

【ที่รัก~ ตอนนี้เจ้าของไม่อยู่ ข้อความอื่นนอกเหนือจากการโอนอั่งเปาไม่สามารถดำเนินการได้ กรุณารอสักครู่นะคะ หากคุณรีบมาก จ่าย 50 หยวนเพื่อรับบริการเร่งรัดระดับทองได้เลย! ช่วยลดเวลารอของคุณได้อย่างมากนะคะ~】

เมื่อกู้จิ่งเฉินเห็นข้อความนี้ก็โกรธจนแทบกระอักเลือด

เขาโทรหาเธอทันที

คราวนี้ถังเหยารับสาย

กู้จิ่งเฉินตะคอกอย่างหัวเสียว่า “ถังเหยา!! ลองทำเป็นบ้าใบ้ใส่ฉันดูสิ! เธอยังกล้าผลักฉันออกไปรับมีดแทนอีก เธอบ้าไปแล้วหรือไง!?”

ถังเหยาลุกพรวดจนโต๊ะสะเทือน “บังอาจ! ใครอนุญาตให้พูดกับเราด้วยท่าทีแบบนี้?!”

กู้จิ่งเฉินชะงักไปเพราะถูกตะคอกใส่ ดูเหมือนเขาจะไม่คิดว่าถังเหยาที่เอาแต่ยอมอดทนมาตลอดจะกล้าตะโกนใส่เขา

แต่ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้ แล้วกัดฟันพูดว่า

“ถังเหยา! อย่าดีแต่ให้แล้วไม่รับ!”

ถังเหยาหาวหวอด

“พอแล้ว ๆ เลิกตะโกนได้แล้ว ฉันไม่ได้หูหนวก ยังได้ยินอยู่ อีกอย่าง เลิกกันเถอะ ฉันมีเงิน 500 หยวนแล้ว”

กู้จิ่งเฉินได้ยินแล้วก็หัวเราะเย็นชา

“ถังเหยา ฉันยังไม่รู้จักเธออีกหรือไง? ถึงขั้นจ้างหน้าม้ามาด่าได้ ฉันบอกไว้เลย ถ้าเธอยังใช้วิธีต่ำ ๆ พวกนั้นต่อหน้าฉันอีก ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่ แล้วฉันจะบอกเธอเป็นครั้งสุดท้ายว่า—”

ถังเหยาฟังต่อไม่ไหว ตัดบทเขากลางคัน

“กู้จิ่งเฉิน นายหน้าด้านหรือเปล่า? คิดว่าตัวเองเป็นธนบัตรหรือไง? ยังจะจ้างหน้าม้าเพื่อเรียกร้องความสนใจจากนาย นายรู้ไหมว่าตัวเองให้เงินฉันไปเท่าไหร่?

แล้วความสนใจจากนายทำให้ฉันอิ่มท้องหรือสวยขึ้นได้หรือไง!? ส่วนรักแรกหน้าซื่อใจคดของนายนั่น ฉันไม่อยากพูดถึงด้วยซ้ำ! ตอนนี้เธอนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ใช่ไหม? ฝากบอกเธอด้วยนะว่าขอบคุณที่กลับมารับนายกลับไป ไม่อย่างนั้นนายคงได้มาทำให้ฉันแปดเปื้อนอีก”

หลิงซินหร่านที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ: “...”

กู้จิ่งเฉินชะงักไป สามวินาทีต่อมาก็ตั้งสติได้ ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ใบหน้าหล่อเหลาเบี้ยวบิดไปหมด

“ถังเหยา!! เธอกล้าด่าฉันเหรอ!?”

ถังเหยายักไหล่ “ฉันถังเหยา ตาสว่างแล้ว เลิกเล่นกับนายแล้วนะ~ เลิกกันเถอะ นายคู่ควรกับคนที่ดีกว่านี้ ไม่ใช่คนที่ดีที่สุดอย่างฉัน”

พูดจบเธอก็วางสาย แล้วบล็อกกับลบเขาทิ้งรวดเดียวจบ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป