ห้องส่วนตัวในร้านอาหารระดับห้าดาว เมืองเอช
“ถังเหยา ฉันจะพูดตรง ๆ เลยนะ ซินหร่านกลับมาแล้ว ภารกิจตัวแทนของเธอจบลงแล้ว บอกมาสิว่าต้องการเท่าไหร่ถึงจะยอมเลิก”
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาพูดกับหญิงสาวแสนสวยตรงหน้า สีหน้าเย็นชา
และคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาก็คือถังเหยา
แต่ไม่มีใครรู้ว่า เมื่อสามนาทีก่อน ร่างนี้ได้เปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว
เดิมทีถังเหยาเป็นมนุษย์เงินเดือนผู้โชคร้าย ทำงานตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงสี่ทุ่ม แต่ดันโดนรถบรรทุกชนกระเด็นตอนช่วยพาคุณปู่ข้ามถนน พอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองทะลุเข้ามาเป็นตัวประกอบหญิงที่เป็นตัวแทนของนางเอกในนิยายที่เพิ่งอ่านเมื่อวาน แถมยังชื่อและนามสกุลเดียวกันอีก
พูดถึงนิยายเรื่องนั้นแล้ว บอกเลยว่าสุดจริง ยายแก่ใส่เสื้อกั๊กยังต้องเผยฝีมือให้ดู
เป็นนิยายที่รวมทั้งวงการบันเทิง พล็อตตัวแทน และรายการจับคู่ดูตัวไว้ในเรื่องเดียว
นักเขียนสมองกลวงคนนี้กล้าเขียนจริง ๆ!
หลิงซินหร่าน นางเอกของเรื่อง เป็นดาราสาวแถวหน้าของวงการบันเทิง และเป็นรักแรกในใจที่พระเอกปรารถนาแต่ไม่ได้ครอบครอง ส่วนพระเอกเป็นทั้งราชาภาพยนตร์และประธานบริษัท เผด็จการ เย็นชา แถมยังมีความเพี้ยนอยู่หน่อย ๆ
ตัวละครต้นฉบับของถังเหยาเป็นดาราระดับกลาง ๆ ที่มีดีแค่หน้าตา แต่ไม่มีสมอง
ในนิยายต้นฉบับ เมื่อนางเอกผู้เป็นรักแรกเดินทางไปต่างประเทศ พระเอกก็เจ็บปวดแทบขาดใจ เลยหาตัวละครต้นฉบับมาเป็นตัวแทน
ตัวละครต้นฉบับหลงรักพระเอกอย่างหัวปักหัวปำ ทั้งที่ถูกใช้เป็นตัวแทนก็ยังเชื่อมั่นว่าตัวเองจะทำให้พระเอกใจอ่อนได้
ตอนถังเหยาอ่าน เธออินไปกับตัวละครต้นฉบับจนโมโหแทบคลั่ง เพื่อจะรู้ว่าตัวละครต้นฉบับมีจุดจบยังไง เธอยังควักเงินก้อนโตถึง 19 หยวนสมัครวีไอพีเพชรทองคำตัวใหญ่หนาเน้น ๆ อีกด้วย!
ผลคือเจ้าตัวไม่ได้เรื่องนั่นโดนเขียนให้ตายตั้งแต่บทที่สอง!!
เพื่อไม่ให้เงินที่เสียไปสูญเปล่า เธอเลยต้องฝืนใจอ่านต่อไปเกินครึ่งเรื่อง
เอาเถอะ จริง ๆ ก็ไม่ได้ฝืนเท่าไหร่ เพราะเธออ่านไปหนึ่งบทก็เขียนรีวิวแย่ ๆ ยาว 800 คำไปหนึ่งโพสต์
เห็นไหมล่ะ เป็นคนก็ต้องสะสมบุญไว้บ้าง ไม่งั้นกรรมตามสนองเข้าสักวันแน่
เพราะอย่างนั้นเธอถึงทะลุมิติมาเกิดใหม่ แต่ก็เกิดใหม่มาแค่ครึ่งเดียว
เพราะอีกเดี๋ยวจะมีกลุ่มผู้ก่อการร้ายบุกเข้ามาปล้น แล้วไอ้ผู้ชายสารเลวกู้จิ่งเฉินก็จะผลักตัวละครต้นฉบับออกไปขวางมีดเพื่อเอาชีวิตรอด จากนั้นตัวละครต้นฉบับก็ตาย
สมแล้วที่พระเอกนางเอกเป็นลูกแท้ ๆ ของนักเขียน ส่วนนางรองเป็นลูกที่นักเขียนคลอดออกมาเอง แถมยังเป็นแบบเหลว ๆ ด้วย
นิยายเรื่องนี้มันสิ่งมีชีวิตที่ใช้คาร์บอนแบบไหนเขียนออกมาได้เนี่ย?!
อะไรนะ?! ถามว่าทำไมไม่หนีตอนนี้เหรอ? คิดว่าฉันไม่อยากหนีหรือไง?
เขาว่ากันว่าหนีวันแรกได้ก็หนีไม่พ้นวันที่สิบห้า เพราะงั้นเธอชอบสู้ซึ่ง ๆ หน้า
ตอนนี้เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงช่วงที่หลิงซินหร่านกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ พระเอกก็เลยไปตามจีบรักแรกของตัวเอง
เดิมทีถ้าตัวละครต้นฉบับรู้จักถอย เรื่องก็คงจบไปแล้ว แต่เจ้าตัวดันหัวแข็ง ยื้อไม่ยอมเลิก
จากเดิมที่เป็นแค่ตัวตลก เธอกลายเป็นคนที่ชาวเน็ตทั้งประเทศรุมด่าทันที
ก็เลยเกิดฉากคลาสสิกในนิยายแบบนี้ขึ้นมา: ประธานบริษัทสุดเผด็จการกู้จิ่งเฉินทุ่มเงินไล่ตัวแทนสมองอ่อนที่คลั่งรัก เพื่อไปตามจีบรักแรก
บทพูดของตัวละครต้นฉบับ:
“นี่คุณกำลังดูถูกความรู้สึกของฉัน!”
บทพูดของถังเหยาตอนนี้:
“คุณนี่เหมือนเทพเจ้าแห่งโชคลาภมาเกิดชัด ๆ!”
“ขอราคาเดียว สิบพันล้าน”
ถังเหยาพูดจบก็มองกู้จิ่งเฉินตรงหน้าอย่างคาดหวัง
อีกเดี๋ยวเธอก็จะมีรายได้วันละเกินร้อยล้านแล้ว!
“หึ! สิบพันล้าน...” กู้จิ่งเฉินหัวเราะเย็นชา ก่อนลุกขึ้นยืนในวินาทีถัดมาแล้วคว้าคางถังเหยาไว้
“เธอกล้าขอจริง ๆ นะ คิดว่าตัวเองมีค่าถึงสิบพันล้านหรือไง?”
ถังเหยาขมวดคิ้วแน่น ก่อนเหลือบตามอง
“ซิปคุณเปิดอยู่”
กู้จิ่งเฉิน: ?
เมื่อเห็นสายตาถังเหยามองไปยังจุดหนึ่งของตัวเอง เส้นประสาทในสมองของกู้จิ่งเฉินก็ขาดผึง ความหวาดผวาแล่นวาบไปทั่วร่าง เขารีบก้มลงมอง
ถังเหยา: ถังปาเฉ่า! ตอนนี้แหละ!
“เตะวายุสามชุด! อีกานั่งเครื่องบิน!”
ถังเหยาตะโกนอย่างฮึกเหิม ก่อนพุ่งตัวเข้าไปเตะกู้จิ่งเฉินจนกระเด็น จากนั้นก็กลับมานั่งอย่างสบายอารมณ์และจิบกาแฟ
“โครม!”
กู้จิ่งเฉินกระแทกเก้าอี้ข้าง ๆ อย่างแรง ถึงจะพอประคองตัวได้
แววตาเขาเต็มไปด้วยความมึนงง ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้สติ ความเดือดดาลพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
“ถังเหยา!! กล้าดียังไงมาต่อยฉัน!”
ถังเหยา: “ก็แค่เตะไปตามจังหวะ”
กู้จิ่งเฉินโกรธจนแทบคลั่ง แต่พอลองคิดดู เรื่องนี้ตัวเองก็ผิดก่อน เธอจะระบายอารมณ์ด้วยการซ้อมเขาก็เป็นเรื่องปกติ สุดท้ายจึงฝืนกลั้นความโกรธเอาไว้
“ถังเหยา! เห็นว่าเธอก็เสียใจอยู่เหมือนกัน ฉันจะไม่เอาเรื่องที่เธอเตะฉันเมื่อกี้ก็ได้ เอาบัตรนี่ไป ไม่มีรหัส ในนั้นมีเงิน 500 หยวน ถือเป็นค่าชดเชยสองปีที่ผ่านมา”
พูดจบกู้จิ่งเฉินก็หยิบบัตรใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ
ถังเหยามองประธานบริษัทพระเอกที่สมองหดเล็กลงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ห้าร้อยอะไรนะ?! ห้าร้อยหยวนเหรอ?!
สองปีได้แค่ 500 หยวน ลาในฟาร์มเห็นเธอยังต้องยื่นบุหรี่ให้เลยมั้ง?
กู้จิ่งเฉินเห็นสีหน้าถังเหยา ก็รู้ว่าเธอไม่มีทางทิ้งเขาไปง่าย ๆ หรอก ยังไงเธอก็รักเขาจนโงหัวไม่ขึ้น
กู้จิ่งเฉินหัวเราะเย็นชา กำลังจะพูดต่อ แต่ถังเหยากลับชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน
“ได้ ๆ เงินก็ต้องเอาสิ ไม่ได้โง่นี่”
ถังเหยาคว้าบัตรมาอย่างรวดเร็ว
กู้จิ่งเฉินถึงกับชะงัก
แต่เขายังไม่ทันพูดอะไร จู่ ๆ!
เสียงกรีดร้องดังระงมมาจากด้านนอก ประตูห้องส่วนตัวถูกถีบเปิดอย่างแรง วินาทีถัดมา คนสวมไอ้โม่งก็ถือดาบยาวบุกเข้ามาอย่างดุดัน
“พวกแกสองคน หมอบลงแล้วเอามือกุมหัวไว้ให้หมด!”
กู้จิ่งเฉินหรี่ตาลง ก่อนขมวดคิ้วตะโกนทันที “กล้าปล้นกันกลางวันแสก ๆ เลยเหรอ?! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?!”
ถังเหยาพูดไม่ออก ไอ้โง่นี่เป็นพระเอกได้ยังไงกัน?
โจรถูกยั่วโมโหตามคาด เขาถือดาบยาวพุ่งเข้าใส่กู้จิ่งเฉิน
“เฮ้ย! ไอ้เวรเอ๊ย แกเบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม!”
กู้จิ่งเฉินตกใจ รีบวิ่งมาทางถังเหยา
แววตาถังเหยาเย็นวาบ
ไอ้เด็กเวรยังคิดจะผลักฉันออกไปขวางอีกเหรอ? หน้าตาอัปลักษณ์แต่ฝันหวานสินะ?!
เดี๋ยวพ่อคนนี้จัดการให้ดู!
ถังเหยาชิงลงมือก่อน คว้ามือกู้จิ่งเฉินไว้แล้วเหวี่ยงอย่างแรง
“กู้จิ่งเฉินตัวน้อย บินมาแล้ว!” ถังเหยาตะโกน
กู้จิ่งเฉินถูกเหวี่ยงกระเด็นอย่างแรง กำลังจะชนคมดาบอยู่แล้ว จู่ ๆ โคมระย้าคริสตัลบนเพดานก็ร่วงลงมาอย่างแม่นยำ กระแทกโจรจนล้มลงไปนอนแน่นิ่ง
กู้จิ่งเฉินกระแทกพื้นอย่างจังแล้วหมดสติไป
ถังเหยาเข้าใจทันที ที่แท้พระเอกตายไม่เป็นจริง ๆ ด้วย แม้แต่โคมไฟยังเข้าข้างเขา
ถังเหยาถอนหายใจ แล้วเก็บบัตรไว้ให้ดี
จากนั้นก็พุ่งไปหาโจรที่อยู่ด้านนอกห้องโถง
เธอพุ่งชนเหมือนวัวกระทิง แล้วก็มีคนล้มลงไปนอนกับพื้นหนึ่งคน
ถังเหยามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเอ็นดู “เจ้าหนูขี้เซา นอนเถอะ”
เธอแย่งดาบจากเขามา แล้วใช้โต๊ะเป็นที่เหยียบกระโดดขึ้นไป “กระโดดปีนเขา!”
ถังเหยาพุ่งออกจากห้องโถง ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนราวกับอุลตร้าแมน นำความอุ่นใจไปให้ผู้คนที่กำลังหวาดกลัว
อีกสองคนเห็นถังเหยาถือดาบ ส่วนพวกเดียวกันนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น ก็รีบพุ่งเข้าใส่ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและกระหายเลือด
“ฉันจะฆ่าแก อีสารเลว! วันนี้แกตายแน่!”
มีดแหลมวาววับ แต่ถังเหยาไม่ใช่คนขี้ขลาด เธอไถลตัวเข้าหาแล้วสะบัดมือที่ถือมีด
แสงสีขาววาบผ่านไป
ทั้งสามคนสลับตำแหน่งกัน ภาพหยุดนิ่ง ถังเหยาหยุดท่าอย่างเท่ พร้อมรอยยิ้มมั่นใจ
ยอดฝีมือไม่เคยหันกลับไปมองระเบิด แต่เธอไม่ใช่ยอดฝีมือ แล้วก็ไม่มีระเบิดด้วย
วินาทีถัดมา กางเกงของโจรทั้งสองคนก็หลุดลงมา
ทั้งคู่รู้สึกเย็นวาบตรงหว่างขา จึงก้มลงมอง
“อ๊ากกกก!”
ไม่มีระเบิด แต่มีเสียงกรีดร้องแหลมบาดหูแทน
เหตุผลที่ถังเหยาไม่หันกลับไปมองก็เพราะกลัวภาพบาดตา
ทั้งคู่รีบลนลานดึงกางเกงขึ้น
พวกเขายอมถูกฟันตายหรือถูกยิงตายได้ แต่ไม่ยอมขายหน้าจนอยากแทรกแผ่นดินหนีหรอกโว้ย!
ถ้าดึงกางเกงขึ้นก็ฟันคนไม่ได้ แต่ถ้าปล่อยกางเกง...ให้ตายสิ พวกเขาปล่อยมันลงไม่ได้จริง ๆ!
“วีหว่อ วีหว่อ วีหว่อ~”
ตำรวจมาแล้ว
ทุกคนถูกจับกุมไปหมด ถังเหยาได้รับคำชมจากคนรอบข้างอย่างล้นหลาม
ตำรวจหนุ่มหน้าตาดีเดินเข้ามา ถามด้วยความเป็นห่วงและกล่าวชม
“คุณผู้หญิง ไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม? ดูไม่ออกเลยว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างคุณจะสู้กับผู้ชายตัวใหญ่ตั้งสี่คนได้ ทั้งความกล้าและความสามารถน่าชื่นชมมาก! เคยเรียนเทควันโดหรือเปล่า? หรือมวยสากล?”
ถังเหยาโบกมือ “ไม่หรอกค่ะ คุณตำรวจชมเกินไปแล้ว ฉันแค่เคยเรียนวิชาป้องกันตัวมานิดหน่อย”
ตำรวจพยักหน้า พลางจดบันทึกไปด้วย
ถังเหยาลองถาม “งั้นฉันต้องไปสถานีตำรวจเพื่อให้ปากคำไหมคะ?”
ตำรวจหนุ่มยังไม่เงยหน้า “ไม่ต้องแล้วครับ แค่สอบถามข้อมูลนิดหน่อยก็พอ ข้างนอกฝนตกหนักมาก”
ถังเหยาพยักหน้ารัว ๆ ประสานมือคารวะ “ได้ค่ะ ๆ ขอบคุณนะคะ คุณฝนตกหนัก ฉันชื่อถังเหยา”
ตำรวจชะงักไป ก่อนมองถังเหยาอย่างแปลกใจแล้วถามว่า
“คุณอายุเท่าไหร่แล้ว?”
ถังเหยานึกถึงเนื้อเรื่อง “24 แล้วค่ะ”
ตำรวจขมวดคิ้ว “ผมเพิ่ง 26 เอง เรียกผมลุงหาพระแสงอะไร?!”
ถังเหยาได้ยินดังนั้นก็รีบแก้คำเรียกอย่างกระดากใจ
“ขอโทษค่ะ ๆ คุณลุงหาพระแสง”
ตำรวจ: “……”
เป็นคนซื่อบื้อที่น่ารักจริง ๆ เสียดายที่เป็นผู้หญิง