ทะลุมิติสู่โลกอสูร นักบุญหญิงสำนักเหอฮวนกินแหลก

ตอนที่ 5 หมาป่าตกเข้าคอกแกะ

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฉินเหมี่ยวตื่นขึ้นมา ภายในอพาร์ตเมนต์เงียบสงัด

มนุษย์สัตว์ทั้งสี่จากสถาบันทหารออกไปฝึกสมรรถภาพร่างกายกันตั้งแต่เช้าแล้ว

สถาบันทหารซิงหวนแบ่งพื้นที่ส่วนหนึ่งในเขตวิทยาเขตตะวันตกไว้เป็นการเฉพาะ เพื่อจัดหลักสูตรสำหรับมนุษย์ผู้ปลอบประโลม

วิชาหลักคือวิธีปลอบประโลมมนุษย์

ส่วนวิชาเสริมเป็นวิชาสบาย ๆ อย่างการจัดดอกไม้ การอบขนม ศิลปะการชงชา และการดูแลผิวพรรณ

วิชาหลักเริ่มตอน 10 โมงครึ่ง

นางล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ ก่อนเปิดตู้เสื้อผ้าหาชุดใส่

เสื้อผ้าของร่างเดิมตัวใหญ่ไปหมด เสื้อยืดดูราวกับเสื้อคลุม ส่วนกางเกงก็เหมือนกระสอบใส่แป้ง

น้ำหนักของนางลดจาก 90 กิโลกรัมเหลือ 80 กิโลกรัม เสื้อผ้าหลายชุดจึงใส่ไม่ได้

ค้นอยู่รอบหนึ่ง ในที่สุดนางก็เจอเสื้อแขนยาวที่หดตัวอยู่ก้นหีบหนึ่งตัว กับกางเกงวอร์มเอวยางยืดอีกหนึ่งตัว พอสวมแล้วก็มองไม่เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งหรือรูปทรงขา

แต่เรื่องพวกนี้นางไม่ใส่ใจ

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาต้องใช้รูปลักษณ์ยั่วยวนผู้คน ไว้รอให้สวยกว่านี้อีกหน่อย รูปร่างดีขึ้นกว่านี้ก่อน

รถรับส่งจอดอยู่หน้าหอพัก

รถสามารถนำทางอัตโนมัติได้ และมีไว้สำหรับนักศึกษามนุษย์โดยเฉพาะ

นางขึ้นรถ ระบบภายในรถตรวจสอบตัวตนของนาง แล้วส่งนางไปยังเขตวิทยาเขตตะวันตกตามตารางเรียน

รถเคลื่อนออกอย่างนุ่มนวล ก่อนลอยขึ้นจากพื้นและแล่นออกจากเขตหอพัก

เดือนกันยายนบนดาวจักรพรรดิร้อนระอุ แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดลงบนสนามฝึก จนความร้อนบิดเบือนอากาศเป็นระลอก

ฉินเหมี่ยวนั่งอยู่ในรถลอยฟ้า เปิดเครื่องปรับอากาศรับลมเย็นสบายจนเผลอถอนหายใจอย่างพึงพอใจ

เทคโนโลยีช่างเป็นคุณต่อมนุษยชาติจริง ๆ

โลกดวงดาวต้นกำเนิดสัตว์ร้ายแห่งนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องให้ฉันเหาะเหินด้วยอาวุธวิเศษ

ชาติที่แล้วฉันใช้กระดิ่งเหอฮวนซึ่งเป็นอาวุธคู่กายเหาะเหิน ถึงจะบินได้เร็วก็จริง แต่ลมบนฟ้าแรง หน้าร้อนก็โดนแดดแผดเผา หน้าหนาวก็หนาวจนตัวสั่น ต้องอาศัยพลังวิญญาณคุ้มกายฝืนทนเอา

รถลอยฟ้าไม่เหมือนกัน อุณหภูมิคงที่ นั่งสบาย ไม่ต้องสิ้นเปลืองพลังวิญญาณ แค่นั่งเฉย ๆ ก็พอ

ถ้าภายหน้ามีพลังวิญญาณมากพอ ไม่รู้ว่าจะดัดแปลงหลักการของสิ่งนี้ให้กลายเป็นวิชาได้ไหม เวลาเหาะเหินไปกับสายลมจะได้สร้างม่านพลังรักษาอุณหภูมิให้ตัวเองสักชั้น

แบบนั้นคงสะดวกดี

ฉินเหมี่ยวเอนหลังพิงพนัก แล้วมองลงไปเบื้องล่าง

ทิวทัศน์ด้านล่างค่อย ๆ เคลื่อนผ่านสายตา

บนสนามฝึก มนุษย์สัตว์นับร้อยนับพันกำลังแบ่งกลุ่มประลองกัน

ชุดรบที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบสนิทกับเรือนกาย เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วนอย่างชัดเจน

บางคนถึงกับถอดเสื้อประลอง เผยให้เห็นกล้ามอกและกล้ามท้องที่ขยับเกร็งและคลายตัวอย่างแจ่มชัด

ฉินเหมี่ยวมองจนแทบละสายตาไม่ได้

ตอนเช้ายังไม่ได้กินข้าว หิวไปหมดทุกส่วนเลย

ทั้งสองปากอยากกินขึ้นมาพร้อมกัน

ข้างล่างยังมีหยางแท้มากมายขนาดนั้นอีก...

นางกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

ชาติที่แล้วอยู่สำนักเหอฮวน หากอยากดูดกลืนพลังบำเพ็ญ ก็ยังต้องเลือกทั้งคุณสมบัติและวาสนา

แต่ที่นี่ไม่ต้อง

ที่นี่คือสถาบันทหาร เต็มไปด้วยมนุษย์สัตว์หนุ่มแน่นแข็งแรง ซึ่งมีสารคลุ้มคลั่งสะสมมากเกินไปจนต้องได้รับการปลอบประโลม

พวกเขามีระดับแตกต่างกัน รูปลักษณ์หลากหลาย ทว่าแต่ละคนล้วนเป็นเตาหลอมชั้นดี

เมื่อคืนกับไลออน...ก็พิสูจน์แล้วว่า กินมนุษย์สัตว์หนึ่งคนให้ผลเท่ากับสามคน

ฉันต้องการมากกว่านี้...เพื่อบำเพ็ญต่อไป จนกว่าจะทำลายห้วงมิติกลับไปยังโลกเดิมได้

ตอนนี้ฉันเหมือนหมาป่าที่หิวโซ และดันหลงเข้ามาในคอกแกะพอดี

ถึงตอนนี้นางจะมีชื่ออยู่ในอพาร์ตเมนต์ 306 และตามหลักแล้วสัมผัสร่างกายได้แค่มนุษย์สัตว์ทั้งสี่คนนั้น...

แต่ฉันใจดีนะ

มนุษย์มีน้อยเกินไป จะให้ฉันยืนมองมนุษย์สัตว์ที่ไม่มีมนุษย์คอยปลอบประโลมถูกสารคลุ้มคลั่งทรมานอยู่เฉย ๆ ได้ยังไง

รถลอยฟ้าแล่นออกจากเขตฝึก ข้ามรั้วเข้าไปในเขตการเรียนการสอนของมนุษย์

อาคารเรียนเป็นตึกเตี้ยสีขาวนวล

ด้านหน้าปลูกดอกไม้ไว้ ส่วนตรงประตูมีรถรับส่งจอดเรียงกันเป็นแถว

ฉินเหมี่ยวลงจากรถ แล้วอาศัยความทรงจำของร่างเดิมหาห้องเรียนใหญ่จนพบ

เมื่อก่อนร่างเดิมมาถึงแต่เช้าตรู่เสมอ เข้าห้องเป็นคนแรก แล้วหลบอยู่มุมหนึ่งของแถวหลังสุด

วันนี้นางมาสาย คนอื่นมาถึงกันหมดแล้ว

คนทั้ง 29 คนจับจองที่นั่งในห้องจนเต็ม เหลือเพียงที่นั่งแถวหน้า

นางก้าวจากทางเดินไปยังประตูหน้า เสียงเยาะเย้ยของชายหญิงลอยออกมาจากหน้าต่าง

“พวกเจ้าลองทายดูสิ วันนี้ดีสามเจ็ดเจ็ดจะมาไหม?”

“คงไม่มาหรอกมั้ง โดนด่าขนาดนั้นแล้วยังกล้าออกจากบ้านอีก หนังหน้าต้องหนาแค่ไหนกันนะ”

“ถ้าเป็นข้า คงหาผ้าผูกคอตายไปแล้ว เสียหน้ามนุษย์หมดจริง ๆ”

ฉินเหมี่ยวมองเข้าไป คนที่พูดประโยคนั้นเป็นนักศึกษาชายคนหนึ่ง

เหมือนจะชื่อโจวหมิง ก่อนหน้านี้เขาอาศัยว่ามีมนุษย์สัตว์เพศหญิงผู้แข็งแกร่งถึงสี่คนคอยคุ้มครอง จึงรังแกเจ้าของร่างเดิมอยู่ไม่น้อย

นางจำเขาไว้แล้ว

“นั่นสิ ไม่รู้ของไร้ค่าคิดอะไรอยู่ ไม่ส่องดูตัวเองเสียบ้าง ยังกล้าแอบรักใต้เท้าจิ่วเจาอีกหรือ? เทียบกับเส้นผมสักเส้นของหนิงหนิงก็ยังไม่ได้ นางคู่ควรหรือ?”

ถังจิ้งเหยียน เพื่อนสนิทของซูหว่านหนิง เอ่ยแทนนางด้วยความไม่เป็นธรรม

“หนิงหนิงของพวกเรานิสัยดีเกินไปแล้ว คนที่เลี้ยงดูถูกคนอื่นหมายปองขนาดนี้ยังใจเย็นอยู่ได้ ถ้าเป็นข้า คงไปทวงคำอธิบายจากนางนานแล้ว”

ซูหว่านหนิงนั่งอยู่กลางแถวที่สาม ใบหน้างดงามประณีต ผมลอนสีน้ำตาลเกาลัดยาวจรดเอว

วันนี้นางสวมกระโปรงสีชมพูอมม่วง เผยไหปลาร้าขาวผ่อง ส่วนเอวด้านล่างก็รัดเข้าจนเห็นส่วนเว้าโค้ง

ได้ยินถังจิ้งเหยียนพูด นางก็ยิ้มบาง ๆ “ข้าเป็นผู้ปลอบประโลมระดับเอ จะให้ลดตัวไปถือสาของไร้ค่าระดับดีอย่างนางได้อย่างไร”

ฝีเท้าของฉินเหมี่ยวชะงัก

ในใจเห็นด้วยกับความคิดของซูหว่านหนิง

พูดถูกแล้ว

ซูหว่านหนิงเป็นดาวเด่นของสถาบันซิงหวน ทั้งยังเป็นสตรีถ่ายทอดสดชื่อดังที่มีผู้ติดตามเป็นล้าน หากลงมาเล่นงานคนธรรมดาอย่างฉันด้วยตัวเอง ก็ดูไร้ศักดิ์ศรีจริง ๆ

ความแตกต่างเห็นกันอยู่ชัด ๆ ต่อให้ชนะก็ไม่มีอะไรให้น่าภูมิใจ

ภาพลักษณ์ที่นางสร้างให้คนภายนอกคืออ่อนโยนน่ารัก หากเผลอทำลายภาพในใจของแฟนคลับขึ้นมา คงได้ไม่คุ้มเสีย

เพราะอย่างนั้นซูหว่านหนิงจึงไม่ค่อยออกหน้าเอง แต่มักชี้นำแฟนคลับให้ช่วยนางบุกตะลุยแทน

ชางเย่าโพสต์ไดอารีของดีสามเจ็ดเจ็ดลงอินเทอร์เน็ต ทว่าตลอดทั้งวันมียอดเข้าชมเพียงไม่กี่ร้อยครั้ง ความคิดเห็นมีไม่ถึง 20 ข้อความ ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนกินเหล้าของเขาเข้ามาส่งเสียงโห่ฮา

คืนนั้นซูหว่านหนิงเปิดถ่ายทอดสด

ระหว่างพูดคุยในห้องถ่ายทอดสดถึงเรื่องการปลอบประโลมกวางเก้าสีหายากในชีวิตประจำวัน กลางคันนางก็หันมาพูดกับกล้องว่า “จริงสิ พวกเจ้ารู้หรือไม่? จิ่วเจาของพวกเราเป็นที่นิยมในโรงเรียนมากเลยนะ”

“ยังมีคนเขียนไดอารีแอบรักเขาด้วย ข้าไม่เคยรู้เลยว่าคนที่เลี้ยงดูข้าจะเป็นที่หมายปองขนาดนี้”

ข้อความบนหน้าจอหลั่งไหลราวกับระเบิดตูม

“ใครกัน? ใครมันไร้ยางอายถึงกล้ายั่วยวนจิ่วเจา?!”

ซูหว่านหนิงไม่ได้ระบุชื่อใคร

นางยังยิ้มปลอบแฟนคลับด้วยว่าไม่เป็นไร

แต่รอยยิ้มนั้นฝืนเกินไป แถมช่วงหลังของการถ่ายทอดสดนางยังใจลอย ทำให้แฟนคลับเข้าใจผิดว่านางคงถูกใครทำให้เสียใจจริง ๆ

แฟนคลับเหล่านั้นตามไปเจอโพสต์ของชางเย่า แล้วสืบจนรู้ตัวตนของดีสามเจ็ดเจ็ด พากันขุดข้อมูลส่วนตัวและด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย

ตลอดการถ่ายทอดสด ซูหว่านหนิงไม่เคยพูดจาร้าย ๆ สักคำ

หลังปิดถ่ายทอดสด นางยังโพสต์ลงบัญชีของตัวเองด้วย

【ทุกคนอย่าทำแบบนี้เลยนะ ทุกคนมีสิทธิ์ชอบใครสักคนได้ทั้งนั้น】

พร้อมภาพถ่ายตัวเองที่แต่งหน้าอย่างงดงาม

ความคิดเห็นใต้โพสต์เต็มไปด้วยคำชื่นชม บอกว่านางทั้งสวยทั้งมีเมตตา

การเหน็บแนมอีกฝ่ายอย่างแนบเนียนเช่นนี้ทำให้นางกอบโกยยอดเข้าชมไปได้มหาศาล ภายในคืนเดียวก็มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้น 200,000 คน

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาปะทะกันซึ่ง ๆ หน้า

ฉินเหมี่ยวเดินเข้าห้องเรียน

ทุกคนหันมามองนางเป็นตาเดียว

แววตาของทุกคนเริ่มจากประหลาดใจ ก่อนจะแปรเป็นดูแคลน

พวกเขาประหลาดใจที่นางเปลี่ยนไป

มีคนกระซิบกันเบา ๆ ว่านางไปดูดไขมันมาหรือเปล่า

ส่วนความดูแคลนเป็นแววตาที่พวกเขาใช้มองนางมาโดยตลอด ราวกับกำลังมองขยะ

โจวหมิงขวางทางนางไว้ พลางแสยะยิ้มมุมปาก

“ดีสามเจ็ดเจ็ด เจ้ายังกล้ามาเรียนอีกหรือ?”

คนรอบข้างพากันหัวเราะครืน

ฉินเหมี่ยวมองโจวหมิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“สุนัขแสนรู้ย่อมไม่ขวางทาง”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป