ทะลุมิติสู่โลกอสูร นักบุญหญิงสำนักเหอฮวนกินแหลก

ตอนที่ 4 อยากดูขาไหม

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

【พี่วาฬสเปิร์ม อยากดูขาไหม?】

ฉินเหมี่ยวส่งข้อความเสร็จ ก็สลับไปหารูปขาจากอินเทอร์เน็ต

ตอนนี้ขาของนางหนาเกินไป เนื้อต้นขาด้านในเบียดชิดกัน แถมยังมีรอยคล้ำสองปื้นตรงหัวเข่า ดูไม่งามเอาเสียเลย

ฉินเหมี่ยวเลือกรูปขารูปหนึ่งจากคลังภาพ

เรียวยาวและขาวผ่อง เส้นสายได้รูปสมส่วน

คล้ายกับขาของนางในชาติก่อน

รอจนดูดซับหยางแท้ได้มากพอ ขาคู่นี้บนร่างกายก็จะงดงามเช่นนั้นเช่นกัน

นางลากรูปใส่ช่องสนทนาแล้วส่งออกไป

【สวยไหม?】

อีกฝ่ายเงียบกริบ ไม่มีข้อความตอบกลับ

ฉินเหมี่ยวไม่รีบร้อน นางนอนคว่ำลงบนเตียง พิมพ์ต่อไป พลางชูขาทั้งสองข้างขึ้นไขว้สลับกันไปมา

【พี่วาฬสเปิร์ม ได้ยินมาว่ามนุษย์สัตว์เผ่าพวกท่านหอมกันทุกคน】

【ตรงนั้นของพี่ก็หอม ๆ เหมือนกันไหม?】

อีกฝ่ายตอบกลับมาในทันที

【ที่หอมของวาฬสเปิร์มคือก้อนนิ่วในลำไส้ต่างหาก! น่าขยะแขยงจะตาย!】

ห้องอาบน้ำทะเลชั้นล่าง

หยวนตอบข้อความด้วยความโมโห หางสะบัดพุ่งขึ้นจากใต้น้ำในอ่าง ซัดละอองน้ำกระจายเป็นวงกว้าง

คำว่า “ตรงนั้นของพี่ก็หอม ๆ เหมือนกันไหม” หมายความว่าอย่างไร?

ตรงนั้นคือที่ไหน?

หรือว่านางหมายถึงอย่างที่เขาคิด?!

มนุษย์ตัวเล็กผู้นี้ถึงกับถามคำถามชวนคิดลึกเช่นนี้ นางกับวาฬสเปิร์มเป็นอะไรกัน?

แถมยังส่งข้อความเกี้ยวพาราสีผิดมาหาเขาอีก

ในยุคโบราณ เผ่าวาฬเพชฌฆาตของเขาเป็นเจ้าแห่งท้องทะเล

วาฬสเปิร์มอะไรกัน เขากลืนลงท้องได้ทีละตัว!

เขาพิงขอบอ่าง ร่างค่อย ๆ จมลงไปในน้ำ ดวงตาจับจ้องข้อความ “อ่านแล้ว” บนเครื่องสื่อสาร

อีกฝ่ายไม่ตอบกลับมา

มนุษย์ตัวเล็กคงไม่ได้ถูกเขาขู่จนหนีไปแล้วหรอกนะ

ข้อความที่เขาส่งไปเมื่อครู่จะดุดันเกินไปหรือเปล่า...

เขาอ่อนโยนกับมนุษย์ตัวเล็กทุกคน ยกเว้นดีสามเจ็ดเจ็ด

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ส่งข้อความเพิ่มไปอีกประโยค

【ข้าไม่ใช่วาฬสเปิร์ม ข้าเป็นวาฬเพชฌฆาต】

ฉินเหมี่ยวมองข้อความนั้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ปลาติดเบ็ดแล้ว

หยวนอยู่อันดับสองในรายชื่อของกินที่นางอยากลิ้มลองที่สุด

ในบรรดามนุษย์สัตว์ทั้งสี่คนของหน่วยสามศูนย์หก หยวนดูเย็นชาและดุดัน ดวงตาดำขลับเยียบเย็นคู่นั้นทำให้เจ้าของร่างเดิมตกใจจนร้องไห้อยู่เสมอ

แต่แท้จริงแล้ว เขาต่อต้านแรงดึงดูดจากสายเลือดไม่ได้เลย ทั้งยังชื่นชอบมนุษย์อย่างผิดปกติ ยกเว้นนาง เขาแวะไปเกาะกู่จี๋ทุกวันเพื่อดูรูปมนุษย์น่ารัก ๆ

ในเมื่อหยวนเกลียดมนุษย์อย่างนาง นางก็จะใช้ตัวตนอีกด้านเข้าหาเขาแทน

นางตอบข้อความของหยวน

【ขอโทษนะ ข้าเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าเป็นมนุษย์สัตว์วาฬสเปิร์มที่ข้าขอช่องทางติดต่อด้วยตอนกลางวัน ข้าขอโทษจริง ๆ!】

ถ้อยคำแสดงความตื่นตระหนกและกระอักกระอ่วนออกมาได้อย่างพอดิบพอดี

【รูปส่งไปเกินสองนาทีแล้ว ถอนคืนไม่ได้...】

นางเปิดแถบสติกเกอร์ เลือกรูปลูกแมวร้องไห้ส่งไปให้อีกฝ่าย

ในห้องอาบน้ำ หยวนใช้นิ้วจิ้มลูกแมวสีส้มขาวที่กำลังร้องไห้

ลูกแมวเด้งดึ๋ง ก่อนส่งเสียง “เมี้ยว” ออกมา

น่ารักอยู่เหมือนกัน

นิ้วของเขาเลื่อนไปด้านบนอย่างไม่รู้ตัว ขยายรูปขาขึ้นมาดู

ขาในรูปขาวเนียนเรียวยาว หัวเข่าเกลี้ยงเกลา ข้อเท้ายังมีสีชมพูระเรื่อ นิ้วเท้าเล็กกลมมนดุจผลองุ่น...

เขาจ้องมองอยู่นาน ลำคอแห้งผาก...

ไม่รู้ว่าสัมผัสแล้วจะเป็นอย่างไร

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น หยวนก็ตกใจจนจมลงไปก้นอ่าง ผิวน้ำท่วมผ่านลูกกระเดือก

น้ำทะเลเย็นเฉียบ แต่ตรงนั้นเบื้องล่างกลับร้อนจนปวดแสบ

ไม่ถูกต้อง

เขาคิดเรื่องนี้ได้อย่างไร

เขาแค่รู้สึกว่ามนุษย์น่ารักเท่านั้น

เหมือนมนุษย์ในยุคโบราณชื่นชมปลาทะเล เห็นเป็นเรื่องน่าสนใจ ไม่มีความหมายอื่น

ใช่ ไม่เกี่ยวกับเรื่องอย่างว่าเลย

เขาจมลงไปในน้ำทะเลอีกหน่อย จ้องกระเบื้องกันลื่นสีน้ำเงินเข้มที่ปูอยู่ก้นอ่าง พยายามขับไล่ภาพนั้นออกจากหัว

แต่ก็ไร้ประโยชน์

เขาจำได้แม้กระทั่งไฝเม็ดเล็กตรงต้นขาด้านในของนางอย่างชัดเจน...

เครื่องสื่อสารสว่างวาบ เขาผุดขึ้นจากน้ำทันที ลูบผมเปียกไปด้านหลัง เผยใบหน้าคมสันและหล่อเหลาที่มีเครื่องหน้าลุ่มลึก

เขาเปิดเครื่องสื่อสาร ตรวจดูข้อความจากมนุษย์ตัวเล็กที่ชื่อ “เหมี่ยวเหมี่ยว”

【พี่วาฬเพชฌฆาต ขอร้องล่ะ อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ】

!

นางเรียกเขาว่า “พี่วาฬเพชฌฆาต”!

【ข้ายังไม่ถูกรับเลี้ยงโดยมนุษย์สัตว์ หากพูดคุยกับคนอื่นเช่นนี้ ชื่อเสียงของข้าจะเสียหาย ถ้าถูกหน่วยงานบริหารตรวจพบ ข้าคงไม่มีสิทธิ์ได้รับการปลอบประโลมระดับดีอีก...】

ภาพเหมี่ยวเหมี่ยวอ้อนวอนเขาอย่างน่าสงสารผุดขึ้นในห้วงความคิดของหยวน ใจเขาพลันอ่อนยวบด้วยความเวทนา

เขาจะทนทำร้ายจิตใจมนุษย์ตัวเล็กได้อย่างไร

เขากำลังจะตอบเหมี่ยวเหมี่ยว แต่นางก็ส่งข้อความมาอีกข้อความ

【ขอแค่พี่ช่วยเก็บเป็นความลับ จะให้ข้าทำอะไรก็ได้】

หยวนจ้องประโยคสุดท้าย รูม่านตาสีดำหดเล็กลง

แสงเย็นเยียบจากหน้าจอส่องบนใบหน้า ทำให้เขาดูเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม

ทว่าหูที่ซ่อนอยู่หลังเส้นผมสีดำสลับขาวกลับเริ่มแดงระเรื่อ ทรยศความรู้สึกของเขาเสียแล้ว

“จะให้ข้าทำอะไรก็ได้”

อะไรก็ได้...

ถ้อยคำนี้ช่างเย้ายวนจนแทบเป็นอันตราย

หยวนข่มความพลุ่งพล่านในกาย ปลอบมนุษย์ตัวเล็ก:【วางใจเถอะ หากแพร่ออกไปก็ไม่มีประโยชน์ต่อข้า】

เขาจ้องช่องสนทนา ไม่นานก็มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

【แต่ถ้าไม่มีคำรับรอง ข้าก็ยังกลัวอยู่ดี...】

ด้านหลังมีสติกเกอร์ลูกแมวตัวสั่นงันงกตามมา

【เจ้าอยากได้คำรับรองอย่างไร?】

【ไม่อย่างนั้นพี่ก็ถ่ายท่อนล่างของตัวเองส่งมาให้ข้าดูสิ ถือว่าแลกเปลี่ยนกัน ข้ายังไม่เคยเห็นหางวาฬเพชฌฆาตเลย】

ลมหายใจของหยวนชะงักค้าง

ใบหน้ายังคงเย็นชา แต่ปลายนิ้วกลับกดเปิดกล้องบนเครื่องสื่อสาร แล้วหันลงไปถ่ายหางของตน

ในภาพ เขานั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำทะเล กล้ามท้องเป็นลอนเรียงตัวก่อนจมหายไปในน้ำ ต่ำลงไปคือหางวาฬเพชฌฆาตอันใหญ่โต

เพื่อให้นางเห็นชัดขึ้น เขายกหางขึ้น

หางสีขาวดำเพรียวลู่พ้นผิวน้ำขึ้นมา ครีบหางแผ่ออกกว้างเต็มที่

เขาเหลือบมองภาพ แล้วกดส่งออกไปโดยไม่คิด

ส่งเสร็จแล้วจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

นางไม่ได้บอกหรือว่าจะให้ทำอะไรก็ได้?

เหตุใดกลับกลายเป็นเขาที่ต้องให้คำรับรองเสียได้?

ชวนให้รู้สึกเหมือนถูกหลอก

ทว่าในใจกลับไม่มีความขุ่นเคือง ตรงกันข้ามยังมีความสุขลับ ๆ ที่ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นมาได้อย่างไร...

ใบหูแดงขึ้นอีกครั้ง สีแดงระเรื่อแผ่จากปลายหูลงมาเล็กน้อย

ชั้นบน เครื่องสื่อสารของฉินเหมี่ยวสั่นเบา ๆ

นางเปิดบทสนทนา พบว่ามีรูปภาพเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรูป

ครีบหางวาฬเพชฌฆาตสีขาวดำยกพ้นน้ำขึ้นมา ครีบแผ่กว้างอย่างสง่างาม

เหนือหางขึ้นไปคือกล้ามท้องแปดมัดที่เรียงตัวชัดเจน

นางจ้องหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามร่องกล้ามเนื้อ ปลายลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก

ปลาตัวน้อยตัวนี้น่าจะอร่อยไม่น้อยเลย...

นางยกเครื่องสื่อสารขึ้นใกล้ริมฝีปาก กระแอมเบา ๆ แล้วดัดเสียงส่งข้อความเสียงไป “พี่วาฬเพชฌฆาต หางของพี่สวยจัง ข้าอยากลูบเหลือเกิน!”

หยวนไม่ได้ตอบกลับมาอีก

แต่ความคิดปรารถนาของเขาบอกคำตอบแก่นางแล้ว

เขาชอบมาก

ความคิดปรารถนาร้อยตัวเป็นเส้นใย ลอยขึ้นมาจากชั้นล่างเข้าสู่ร่างกายของนาง พลังวิญญาณอุ่นร้อนสายหนึ่งทะลักออกมาจากภายใน

ความคิดปรารถนาเพิ่มขึ้นถึง 30 แต้มในคราวเดียว

เกือบเท่าค่าความคิดปรารถนาที่นางได้หลังร่วมหลับนอนกับไลออนเลยทีเดียว

นางยังไม่ได้เผยหน้า ไม่ได้แตะต้องเขา แค่ส่งรูปขาแล้วเรียกเขาว่าพี่เท่านั้น...

ฉินเหมี่ยวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

สมแล้ว คนที่ปกติเย็นชา ยิ่งยามหวั่นไหวก็ยิ่งรุนแรง

มนุษย์สัตว์อย่างหยวนที่เก็บกดทุกอย่างไว้ใต้ผิวน้ำ เมื่อถูกจี้ถูกจุดเข้า แรงโต้กลับย่อมรุนแรงกว่าใคร

นางกำมือ รวบพลังวิญญาณสีน้ำเงินเข้มก้อนนั้นกดลงไปในตันเถียน

กลุ่มแสงในเส้นลมปราณส่องสว่าง หมุนวนอย่างอบอุ่น

รอยสิวบนใบหน้าจางลงอีกเล็กน้อย ผิวพรรณก็เปล่งปลั่งขึ้นด้วย

แต่แค่นี้ยังไม่พอ

นางต้องการมากกว่านี้...

ฉินเหมี่ยวกดเข้าไปยังส่วนถ่ายทอดสดของเกาะกู่จี๋

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป