เมื่อเห็นเช่นนั้น นิ่งกวงก็ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น
“ไม่คิดเลยว่าข้างใต้หุบเหวชั้นหินจะอันตรายขนาดนี้ ถึงกับมหาเซียนปราบมารยัง...”
“ทุกท่าน ดูท่าเราต้องระมัดระวังยิ่งกว่าเดิมในการพัฒนาและสำรวจเหมืองใต้ดินของหุบเหวชั้นหิน”
“โดยเฉพาะพื้นที่พิเศษแห่งนั้น ก่อนจะรู้สาเหตุแน่ชัด ห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด”
“ไม่อย่างนั้น หากคนทั่วไปหลงเข้าไปในนั้น เกรงว่า...”
เมื่อได้ยิน เค่อฉิงก็พยักหน้าทันทีโดยไม่ลังเล
“เห็นด้วย ในเมื่อแม้แต่เซียน โดยเฉพาะเซียนที่เชี่ยวชาญการต่อสู้อย่างมหาเซียนปราบมาร ยังรับมือได้ไม่ง่าย”
“คนธรรมดายิ่งมีอันตรายมากกว่าแน่นอน”
“สถานที่แบบนี้ ต่อให้ระมัดระวังแค่ไหนก็ไม่เกินไป”
【หลังจากกลับมารวมตัวกับทั้งสองได้สำเร็จ เนื่องจากเซียวบาดเจ็บค่อนข้างหนัก เขาจึงหาที่พักในบริเวณค่อนข้างห่างผู้คน】
【เมื่อเห็นเช่นนั้น คงและเยียนเฟยก็ไม่เข้าไปรบกวน แต่ไปหาเย่หลานเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน】
【พอรู้ว่าพวกเขาใช้ช่องโหว่ของพื้นที่นั้นย้อนกลับมาอาศัยข้อบกพร่องของมันเพื่อตามหาเซียว เย่หลานก็อดเอ่ยชมเยียนเฟยไม่ได้】
【จากนั้นเธอก็บอกสิ่งที่ตัวเองค้นพบให้พวกเขาฟัง】
【เย่หลานบอกว่า เมื่อครู่เธอกลับไปสำรวจดินแดนลับอีกครั้ง และพบศาสตราวิเศษที่สืบทอดกันมาในตระกูลของเธอหลายชิ้น สิ่งเหล่านั้นคล้ายภาพมายา ไม่ได้มีอยู่จริง】
【เย่หลานจึงคาดว่าพื้นที่แห่งนี้น่าจะอ่านจิตใจของพวกเขาได้ แล้วใช้ความคิดของแต่ละคนมาบั่นทอนสติ จนสุดท้ายกักขังพวกเขาไว้ที่นี่จนตาย】