ทันทีที่คำพูดนี้จบลง ผู้คนทั้งสนามก็ฮือฮาขึ้นมา เสียงถกเถียงดังระงมไปทั่ว
“เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง”
“ท่านเทพอัคคีเป็นมนุษย์นะ มนุษย์จะมีชีวิตอยู่มาห้าร้อยปีได้ยังไง”
“ท่านเทพอัคคี สิ่งที่ม่านฟ้าพูดเป็นเรื่องจริงทั้งหมดไหมครับ? ท่านมาจากเมื่อห้าร้อยปีก่อนจริง ๆ เหรอ? แล้วแผนเสริมกำลังในอนาคตที่ว่าคืออะไรครับ?”
“ท่านเทพอัคคีคงไม่ใช่เทพอัคคีเมื่อห้าร้อยปีก่อนจริง ๆ หรอกนะ”
เสียงสงสัย ตกตะลึง และซักถามดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
เมื่อเห็นดังนั้น มาวุยกะก็ลุกขึ้นยืน
“ทุกคน กรุณาเงียบก่อน”
เสียงของเธอดังกังวานราวระฆัง กลบเสียงพูดคุยทั่วสนามประลองเพลิงศักดิ์สิทธิ์ได้ในพริบตา
“ฉันรู้ว่าทุกคนมีข้อสงสัยมากมายอยู่ในใจ”
“ใช่แล้ว สิ่งที่ม่านฟ้าพูดเป็นความจริง ฉันมาจากเมื่อห้าร้อยปีก่อนจริง ๆ”
“เมื่อห้าร้อยปีก่อน เพื่อรับมือกับห้วงลึก ฉันกับวีรชนจากหกเผ่าได้วางแผนการที่กำลังดำเนินอยู่ในตอนนี้ เป้าหมายก็เพื่อช่วยนาตลันให้พ้นจากเงามืดของสงคราม”
“ฉันเข้าใจความกังวลของทุกคน แต่ต้องขอโทษด้วย ตอนนี้ฉันยังบอกแผนรับมือกับห้วงลึกให้พวกคุณรู้ไม่ได้”
“เรื่องนี้เกี่ยวพันกับว่าแผนการที่วางไว้เมื่อห้าร้อยปีก่อนจะสำเร็จหรือไม่ ก่อนถึงเวลานั้น โปรดยกโทษให้ฉันที่ต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ”
แม้จะได้ยินเรื่องนี้จากม่านฟ้ามาแล้ว แต่เมื่อตอนที่มาวุยกะยอมรับด้วยตัวเองมาถึง ผู้คนทั่วสนามประลองเพลิงศักดิ์สิทธิ์ก็ยังอดแสดงสีหน้าตกตะลึงไม่ได้
คัชินามองมาวุยกะตาค้าง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง