“โรซาลิน…ตายแล้วเหรอ?”
โอดัตตามองม่านฟ้าด้วยสีหน้าว่างเปล่า
ทั้งที่เธอแทบจะสูญเสียความรู้สึกเจ็บปวดไปแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม ทันทีที่ได้ยินข่าวนี้ หัวใจกลับรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบนาน
ราวกับมีเข็มเล็ก ๆ แทงเข้าไปในเนื้อ
ไม่ได้เจ็บมาก แต่กลับทำให้ทนไม่ไหว
โรซาลินเองก็ต้องตายเหมือนกันเหรอ?
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา โอดัตตาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย
เพราะเธอรู้มานานแล้วว่าโรซาลินก็เป็นเผ่าพันธุ์อายุยืน และเป็นหนึ่งในผู้บริหารของฟาทุยมาตั้งแต่หลายต่อหลายปีก่อน
เธอเคยคิดว่าสักวันหนึ่งอาจต้องแยกทางกับโรซาลินอย่างเด็ดขาด
แต่เธอคิดมาตลอดว่าวันนั้นจะมาถึงหลังจากเธอออกจากฟาทุยแล้ว
ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ยินสาเหตุการตายของอีกฝ่ายในเวลาแบบนี้
ทำไมกันนะ ทำไมพอรู้ว่าโรซาลินตายแล้ว เธอถึงไม่รู้สึกโล่งใจที่พันธนาการคลายลงเลย กลับยิ่งรู้สึกหนักอึ้งกว่าเดิม
โรซาลิน…
แววตาของโอดัตตาวูบไหว หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดเธอก็ลุกพรวดขึ้นจากโซฟา
“เอ๊ะ โอดัตตา? เธอจะไปไหนน่ะ อีกเดี๋ยวก็ถึงคิวแสดงแล้วนะ!!!”
เมื่อเห็นโอดัตตาลุกขึ้นแล้วพุ่งออกจากห้องพักไปโดยไม่หันกลับมา วอยานิสซาก็ยื่นมือออกไปหมายจะรั้งเธอไว้
แต่ยังไม่ทันพูดจบ นักเต้นบัลเลต์มือหนึ่งผู้เคยเป็นสมาชิกระดับหัวกะทิของฟาทุยก็หายลับไปจากสายตาเสียแล้ว
……
อินาซึมะ
เมื่อได้ยินว่าผู้บริหารของฟาทุยเสียชีวิตด้วยดาบแห่งความว่างเปล่า คะเอเดะฮาระ คาซึฮะก็อดทอดถอนใจไม่ได้