อินาซึมะ
ศาลเจ้านารุคามิ
“ที่แท้ วิชาเซียนของหลี่เยว่จะมหัศจรรย์ขนาดนี้เลยเหรอ?”
ยูเมะมิซึกิ มิซึกิมองม่านฟ้าด้วยความตกตะลึง ก่อนจะอดหันไปถามมิโกะที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ “เมื่อก่อนฉันแค่สงสัยว่า ทั้งที่ร่างเดิมเป็นสัตว์เหมือนกัน ทำไมเซียนของหลี่เยว่ถึงถูกเรียกว่าเซียน แต่ปีศาจของอินาซึมะกลับถูกเรียกว่าปีศาจ”
“ฉันนึกว่าเป็นแค่เพราะอยู่คนละภูมิภาค เลยเรียกไม่เหมือนกัน”
“แต่ตอนนี้ดูแล้ว แก่นแท้ของพวกเราไม่ใช่สิ่งมีชีวิตประเภทเดียวกันเลยนี่นา”
ยาเอะ มิโกะพยักหน้า ยิ้มพลางกล่าวว่า “เมื่อก่อนฉันก็เคยคิดเหมือนเธอ เลยไปถามพี่กานอวี่แห่งหลี่เยว่โดยเฉพาะ”
“เธอบอกว่า ถึงเซียนของหลี่เยว่กับปีศาจของอินาซึมะจะสืบทอดสายเลือดได้เหมือนกัน”
“แต่เซียนของหลี่เยว่ส่วนใหญ่กลายเป็นเซียนได้หลังจากฝึกฝนวิชาเซียนอย่างต่อเนื่อง”
“ไม่ว่าจะมีสายเลือดเซียนหรือไม่ เป็นมนุษย์หรือเป็นแค่สัตว์ป่าธรรมดาที่เกิดมีสติปัญญาขึ้นมา ก็ฝึกฝนจนกลายเป็นเซียนได้ทั้งนั้น”
“แต่ปีศาจไม่เหมือนกัน ปีศาจสืบทอดกันผ่านสายเลือด”
“ความแข็งแกร่งของปีศาจหลายครั้งขึ้นอยู่กับสายเลือด ลูกหลานจิ้งจอกเซียนย่อมแข็งแกร่งกว่าจิ้งจอกฟ้าหรือจิ้งจอกดิน เรื่องนี้แทบไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้”
“ปีศาจเองก็แทบไม่มีทางเปลี่ยนแปลงตัวเองด้วยการฝึกฝนได้”
“ส่วนวิชาองเมียวของอินาซึมะ ก็พัฒนามาจากการเรียนรู้และดัดแปลงวิชาเซียนกับวิชาอาคมของหลี่เยว่”
“จึงแตกต่างจากเวทมนตร์ของปีศาจอยู่บ้าง”