“จะตัดสินแบบง่าย ๆ อย่างนั้นไม่ได้หรอก”
ขณะที่ทุกคนกำลังงุนงง มาวุยกะก็ลุกขึ้นจากบัลลังก์เทพแล้วเอ่ยขึ้น
“สำหรับมังกรโบราณในยุคดึกดำบรรพ์ หลักแห่งสวรรค์ย่อมเป็นผู้รุกรานอย่างไม่ต้องสงสัย”
“แต่กาลเวลาเป็นสิ่งที่ไร้เหตุผลที่สุด และยากจะทำความเข้าใจที่สุดในโลกใบนี้”
“เมื่อวันเวลาผันผ่าน มนุษย์ขยายเผ่าพันธุ์และดำรงชีวิตอยู่บนผืนแผ่นดินแห่งนี้ เส้นแบ่งระหว่างผู้รุกรานกับผู้ตั้งถิ่นฐานดั้งเดิมก็เริ่มเลือนรางลง”
“สัญชาตญาณของชีวิตย่อมมีความขัดแย้งอยู่ด้วย”
“อย่างสงครามของนาตลัน ก็เพื่อให้พวกเรามีชีวิตรอดต่อไปได้”
“ทุกครั้งที่เรากินอาหาร ทุกครั้งที่เราหายใจ ล้วนเป็นการช่วงชิงจากชีวิตอื่น ขณะเดียวกัน เมื่อเราตายลง สารอาหารในร่างกายก็จะถูกสิ่งมีชีวิตอื่นดูดซึมไป”
มาวุยกะกล่าวว่า “โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมและหลักคุณธรรมที่สมบูรณ์แบบ ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับมังกรก็ไม่เหมือนเมื่อหลายพันปีก่อนอีกแล้ว”
“จดจำประวัติศาสตร์ไว้ ก็เพื่อใช้เป็นบทเรียน ไม่ใช่จมอยู่กับความแค้นในอดีตอันไร้ความหมาย”
“เพราะฉะนั้น ถ้ารู้สึกละอายใจจริง ๆ ก็จงปฏิบัติต่อเหล่าสหายมังกรบนผืนแผ่นดินนี้ให้ดี แล้วใช้ชีวิตต่อไปด้วยกันกับพวกมันเถอะ”
【“เอาละ พอพูดถึงจือไป๋กับอดีตกาลก่อนตะวันจันทรา ก็ต้องพูดถึงท่านเทพของพวกเราอีกสักหน่อยแล้ว”】
【“ก่อนอื่น จากอดีตกาลก่อนตะวันจันทรา เราก็ได้รู้แล้วว่าเทย์วัตที่เป็นของมนุษย์ถือกำเนิดขึ้นมาอย่างไร”】
【“แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับจงหลีหรือ? แน่นอนว่าเกี่ยวสิ”】