【เสียงขลุ่ยที่แทรกซึมเข้าสู่จิตใจของทุกคนดังก้องขึ้น】
【เทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่ที่สลายหายไปจนหมดสิ้น ได้ทิ้งคำอำลาที่แสนอ่อนโยนที่สุดไว้ให้โลกใบนี้】
【“ฉันคือผู้ตั้งคำถาม และเป็นผู้แสวงหาคำตอบเช่นกัน”】
【“การใช้ความฝันของผู้คนเพื่อช่วยโลกไว้ เคยเป็นคำตอบของฉัน แต่ตอนนี้พวกคุณก็พบคำตอบของตัวเองแล้ว”】
【ใต้ความอ่อนโยนของราตรี เทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่แปรร่างกายของตนเป็นใบไม้สีเขียวหลายล้านใบ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความฝันและการเกิดใหม่ ก่อนโปรยปรายลงทั่วผืนดินสุเมรุ】
【ความบ้าคลั่งต้องห้ามถูกขจัดออกไป ชาวสุเมรุก็ได้ความฝันของพวกเธอกลับคืนมา】
【เกล็ดสีดำบนมือของดุนยาร์ซาดสลายไปด้วยพลังแห่งชีวิตชีวา คอลเลย์ ผู้พิทักษ์หมู่บ้าน และไฮพาเซีย...】
【ชาวสุเมรุทุกคนต่างได้รับการไถ่บาป ท่ามกลางคำอำลาอันเปี่ยมด้วยเมตตาและความอ่อนโยนนี้】
【“ชาวสุเมรุเอ๋ย ลาก่อน ขอให้คืนนี้พวกคุณได้ฝันดี”】
สุเมรุ
“ฮือ ๆ ๆ ท่านราชาแห่งต้นไม้ อย่านะ!!!”
เมื่อเห็นเทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่สลายหายไปจนหมด โดยเฉพาะเมื่อได้ยินคำอำลาสุดท้ายของเธอที่ยังอวยพรให้ชาวสุเมรุได้ฝันดี ผู้คนมากมายก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่
โดยเฉพาะคนที่ปรากฏตัวบนม่านฟ้าอย่างดุนยาร์ซาด คอลเลย์ ไฮพาเซีย และทหารรับจ้างจากกองสามสิบคนที่ไม่มีชื่อ
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นตัวเองปรากฏอยู่บนม่านฟ้า
โดยเฉพาะดุนยาร์ซาด ซึ่งเป็นคนอ่อนไหวอยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าโรคเกล็ดมารของตัวเองได้รับการรักษา เธอกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเลยแม้แต่น้อยที่ตัวเธอในอนาคตจะพ้นจากความเจ็บป่วย